Zondag 27/09/2020

Het Pukkelparcours van Gunter Van Assche

Roisin Murphy (foto Cia Jansen).Beeld UNKNOWN

Santogold - Intrigerende show (***)
Sinds Santi White haar alter ego Santogold (Dance Hall) leven heeft ingeblazen, lijkt the sky the limit. Zo speelde ze in het voorprogramma van Björk, schreeuwde Kanye West zijn liefde voor de Amerikaanse dame uit en plantte hippe producer Mark Ronson zijn klauwen in haar. De Libische leider Kadhafi zou het debuut van Santogold zelfs integraal op zijn iPod gezet hebben.

Het concert dat al die heisa zou rechtvaardigen, zag je helaas niet op Pukkelpop, al intrigeerde White wel met een strakke show. Daarin speelden twee synchroon performende stewardessen een knappe bijrol, en gijzelde de New Yorkse je aandacht en ledematen met een brutale versie van 'L.E.S. Artistes' en het toeterende 'Creator'. Wel jammer dat een dattape voortdurend meeliep, waardoor het concert soms verzandde in een rondje karaoke ('Shove It', 'Say Aha').

Hadouken! - Net geen orgie van blote lijven (****)
Helemaal omvergeblazen werden we door de dreigende newravers van Hadouken! (Club), die een uur lang toonden waar ze dat uitroepteken aan danken. Hun eerste studioplaat - een ode aan Nintendo, The Prodigy en agressieve beats - blijft een slappe hap, maar op het podium ontpopte het gezelschap zich als snoeiharde saters die rave, rock en rauwe energie moeiteloos aan elkaar lijmden.

Tijdens 'What She Said' dook de gitarist onbesuisd in de frontstage, en terwijl 'Crank It Up' in je gezicht ontplofte, dwong de graatmagere, strippende zanger nét geen orgie tussen blote lijven af bij het publiek. Hun kwakkelende cover van The Prodigy's 'Breathe' bedekken we om die reden dan ook met de mantel der liefde.

Grappig detail: als we afgaan op de verwarde blikken in het publiek, overleefde deze danceclassic (nochtans aangekondigd als "the best fuckin' song in the world!") blijkbaar slechts één generatie.

Joan As Police Woman - Even geboeid (**)

Intiem ging het er toe bij onze favoriete flik Joan As Police Woman ( Marquee). "Jullie beseffen maar amper hoe graag ik jullie zie", verwelkomde een schijnbaar benevelde Joan Wasser haar publiek, net voor ze 'Hard White Wall' inzette: een song over een hardhandige vrijpartij met haar hoofd tegen de muur. Misschien duizelde ze nog na van die klap, want met haar warrige bindteksten en een suf voortkabbelende set maakte ze veel minder indruk dan met haar bloedmooie laatste plaat To Survive. Een kentering kwam er pas met het briesende 'Furious', waarin stroboscoopbliksems en een donderende piano de hoofdrol deelden, waarna een verschroeiend 'Christobel' en 'Eternal Flame' in extremis de meubels wisten te redden. Verdrinken in de armen der wet deden we deze keer dus niet, maar dankzij dat laatste kwartier bleven we tenminste even geboeid.

Roisin Murphy - Broeierig, melodramatisch en grappig (****)
Tijdens het concert van Joan As Police Woman bespeurden we Roisin Murphy (Main Stage) op luttele meters van ons in het publiek. Zo onopgemerkt als haar aanwezigheid bleef tussen die duizend muziekfans, zo flamboyant oogde de chanteuse 's avonds op het hoofdpodium. Terwijl net geen volle maan zich drapeerde over de wei, speelde zich een lunatieke modeshow annex disco-extravaganza af bij Murphy.

De Molokohit 'Forever More' werd bijna plichtsgetrouw in het begin van de set binnengesmokkeld, maar echt overweldigend werd de show pas met solowerk als 'Cry Baby', de stomende grooves in 'Movie Star' en de frivole keyboards in 'Let Me Know'. Murphy's witte bloesje liet opnieuw weinig aan de verbeelding over - het bleek trouwens erg killig op het podium -, waardoor ze voor een verhitte spionkop zorgde, maar het grote publiek reageerde in openlucht wel érg lauw op de spannende show. Onbegrijpelijk, want de ex-Molokoster zorgde voor een broeierig, melodramatisch en grappig spektakel. Meer geluk over drie maanden, in Vorst Nationaal?

Flaming Lips - In ademnood (**)
Flaming Lips (Marquee) konden op veel bijval rekenen in de tent, al gaf de band er een erg teleurstellende show. Wayne Coyne in reuzenballon? Check. Serpentijnkanonnen? Check. Psychedelische visuals? Check. Dansende Teletubbies, Magere Heinen en aliens? Check!! Helaas werd het concert vanaf de eerste minuut gedwarsboomd door een modderig geluid en een kortademige Coyne, waardoor classics als 'The Yeah Yeah Yeah Song' en 'Do You Realize?' zelf ook in ademnood gingen verkeren.

Holy Fuck - Dansbare hymnes (****)

Holy Fuck (Chateau) bleken naast een goddeloos idiote groepsnaam ook over een indrukwekkend arsenaal van grooves en strakke beats te beschikken. Met een 16 mm-camera, sequencers en een getalenteerde ritmesectie slaagden deze Canadezen erin om - net als het lichtjes fabuleuze Battles - dansbare hymnes te bouwen rond donkere grooves en bezwerende ritmes. Het universum van Holy Fuck is er een waarin Can, Neu! en Devo de plak zwaaien, maar de groep uit Toronto won het pleit van voorgenoemden door aanzienlijk bronstiger te klinken.

A Brand - Boyband die niemand onberoerd laat (****)

A Brand (Marquee) bleek tuk op hitsige beats. De groep stelde zich daarbij op als de hardste en - bij uitbreiding - enige boyband die we vandaag graag aan het werk zien: met strakke songs, sterke harmonieën, laconieke choreografieën, uniforme kostuums en een spannende setlist, lieten ze letterlijk niemand in de tent onberoerd. De nieuwe, grandioze plaat Judas kwam aan bod, maar ook ouder werk als 'Riding Your Ghost' (inclusief een plagerig 'Da Funk' van Daft Punk) blies je van je sokken. Erg aardig van de jongens trouwens om de fans aan het eind te trakteren op champagne omdat hun nieuwe single 'Time' De Afrekening aanvoert.

Cold War Kids - Last van licht (***)
Cold War Kids (Main Stage) hadden het moeilijker: vorig jaar verbaasde de Californische band met een klettermars op coke, maar in fel daglicht kwamen hun songs over eenzaamheid, alcoholisme en boetedoening lang niet zo overdonderend aan. Zanger Nathan Willet zag gelukkig wel de humor in van honderd slapende Metallicafans op de eerste rij: "We hopen jullie te bekeren, al zijn we natuurlijk een stuk donkerder en harder." Géén reactie bij de spionkop. Wij onthielden nochtans graag een bloedmooi 'Every Man I Fall For' van de binnenkort te verschijnen plaat Loyalty to Loyalty.

Does It Offend You, Yeah? - Schimmen van songs (*)

Does It Offend You, Yeah? (Club) klonk daarna helaas eentonig en ongeïnspireerd. Hun slordige set liet een derderangs-Klaxons horen, een afgeleefd Death From Above 1979, en deed denken aan alles en nog wat, maar niets in het bijzonder. Zelfs topsongs als 'Battle Royal' en 'We Are Rockstars' waren schimmen van de plaatversie. Zonde.

Lady Linn & Her Magnificent Seven - Onder druk (****)
Lady Linn & Her Magnificent Seven (Wablief) deden swingnummers uit de Gay Twenties en vooroorlogse salonjazz herleven. Gedekt door een uitstekend blazerscombo plukte Lien De Greef songs uit Here We Go Again, haar debuut, dat live opmerkelijk beter uit de verf kwam. Meest memorabele momenten: een magistraal 'I Am Aware', waarbij Bert Ostyn van Absynthe Minded - dansend als een houten hark - kwam croonen en de meisjes van 't Schoon Vertier, die een geinig dansje opvoerden. Onder al die druk konden zelfs wij - bijgenaamd de Bert Ostyns van De Morgen - het niet laten om als schamele jazzcats aan het vingerknippen te slaan. (Gunter Van Assche)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234