Donderdag 23/09/2021

'Het plezier in tennis spelen was verdwenen'

Eind augustus beginnen de US Open: het grandslamtoernooi had een mooi, uitbundig en symbolisch decor kunnen zijn voor het afscheid van Steffi Graf. Maar de Duitse tennisster koos voor een anoniemer vaarwel en pakte daarbij iedereen nog in snelheid: op een persconferentie in Heidelberg kondigde ze plots aan dat ze geen toernooien meer zal spelen. Er is definitief een punt gezet achter meer dan vijftien profjaren in het circuit, 22 grandslamzeges, 377 weken als nummer één van de wereld en veel blessurezorgen.

BRUSSEL.

EIGEN BERICHTGEVING

In discussies over de beste vrouwelijke tennisster van de geschiedenis zal de naam van Steffi Graf wel het vaakst over de lippen komen. Over het laatste decennium bestaat er al helemaal geen twijfel, daarvoor is haar erelijst net iets te indrukwekkend. Steffi Graf won alle grandslams minstens vier keer en kroonde zich ook tot olympisch kampioen. In topconditie was ze zo goed als ongenaakbaar. Met haar benenspel en forehand als voornaamste wapens leidde ze het vrouwentennis een nieuw tijdperk in: wie haar wilde verslaan, moest vooral ook over atletische kwaliteiten beschikken.

Steffi Graf groeide niet alleen door haar resultaten uit tot een absolute sportpersoonlijkheid. Haar status verdiende ze ook door haar stijl op de baan, haar waardigheid liet ze bij haar (weinige) nederlagen niet aantasten door gefrustreerd racketgegooi. Zelden toonde ze ook haar gevoelens - in het hardvochtige tenniscircuit hoort dat ook niet -, maar met de jaren groeide ook de identificatie van het publiek met de 'mens' Steffi Graf, en niet alleen met de 'tennister'. Want Steffi Graf is ook het verhaal van verbeten comebacks na zware blessures die als een rode draad door haar carrière lopen.

In haar carrière moeten dokters zowat haar hele knie als een puzzel uit elkaar genomen en weer ineen gezet hebben, en ook zware blessures aan de rug, de pols en de enkel hielden haar maandenlang aan de kant. Steeds echter vocht ze zich terug naar de top en als ze dan weer eens met een grandslambeker zwaaide, besefte ze, met tranen in de ogen, dat ze weer eens haar doel had bereikt. Maar het moeilijkste moment beleefde Graf ongetwijfeld toen de fiscus lucht kreeg van het belastingbedrog van haar vader Peter Graf. Plots hadden de media het niet meer over het Wundermädchen, maar wel over miljoenenfraude en spookfirma's op de Bahama's, waarbij in een trek ook het flamboyante liefdesleven van Peter Graf uit de doeken gedaan werd.

Peter Graf moest de gevangenis in, maar ook die klap kwam Steffi Graf te boven. Wel moest ze zich daarvoor openlijk distantiëren van de activiteiten van haar vader en de vaderlandsliefde in Duitsland bleek groot genoeg om Steffi te geloven toen ze zei dat ze geen weet had van de fraude. Hoe dan ook, tussen vader en dochter liep voortaan een breuklijn die de onafhankelijkheid van Steffi Graf misschien niet slecht uitkwam . Want tot dan was Peter Graf de centrale figuur in haar leven, en in haar carrière die hij vanaf haar prille kinderjaren uitgestippeld had. Steffi Graf groeide op als een modelkind inzake gehoorzaamheid, Peter Graf stond bekend als een tiranniek type, een spijkerharde zakenman ook die door sommige Duitse jounalisten als 'paranoide' bestempeld is.

Dat Steffi Graf nu op dertigjarige leeftijd stopt, komt niet als een donderslag bij heldere hemel. Na haar zege op Roland Garros in de onvergetelijke finale tegen Martina Hingis, kondigde ze aan dat ze met deze mooie herinnering haar optreden in Parijs voorgoed wilde afsluiten. Na de finale in Wimbledon, die ze verloor van Davenport, zei ze ook al dat het "haar laatste keer" was. Daarna liet ze wat tegenstrijdige verklaringen horen - nu eens zou ze stoppen na de US Open, dan weer zou ze voortdoen - maar gisteren riep ze alle speculaties een halt toe.

In Heidelberg, dicht bij haar woning, belegde ze inderhaast een persconferentie. Zonder veel poespas meldde ze met onmiddellijke ingang te stoppen. Ze gaf toe dat ze het jaar nog had willen rondmaken, maar een hamstring-blessure, waardoor ze in het toernooi van Californië moest opgeven, was er eentje té veel. Ze ontbeerde de mentale energie om weer terug te vechten: "In de toernooien na Wimbledon had ik het moeilijk. Ik miste plezier in het tennis. Dat gevoel had ik nooit eerder ervaren. Ik wilde nog een aantal toernooien spelen, om te zien of dat gevoel zou wegebben, maar dat gebeurde niet. Ik voel weinig spijt bij mijn beslissing. Ik heb alles bereikt wat ik wilde."

Voor Duitsland zal het even wennen zijn. Nog maar enkele maanden geleden hing ook Boris Becker zijn tennisracket aan de wilgen, al koos hij voor zijn afscheid wel het magische Centre Court van Wimbledon uit - 'zijn Wimbledon', zeg maar. Steffi Graf koos voor een nederiger, wat geruisloos afscheid. Opvolgers voor Steffi Graf staan in Duitsland niet meteen klaar, maar Graf zei wel al zich als coach met drie jonge talenten bezig te houden: Julia Biffar, Mia Buric en Carolien Raba. Misschien dat zo de befaamde slice-backhand van Graf dan toch niet met uitsterven bedreigd is.

Bart Fieremans

'Ik heb alles bereikt wat ik wilde'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234