Woensdag 26/02/2020

"Het platste West-Vlaams heeft geen geheimen voor mij"

Je kan Cathérine Moerkerkes agenda moeilijk overzichtelijk noemen. Het laatste jaar heeft ze drie reportagereeksen op haar naam gezet en nu is er een vierde in de maak. Daarvoor doorkruist Catherine het hele land. 'Niet alleen om te filmen, ook om alles voor te bereiden. Soms hebben we werkdagen van 16 uur. Best zwaar, zeker omdat niet alles loopt zoals je het had gepland.' Maar je hoort haar niet klagen. Sinds ze haar eigen reportages mag maken, loopt de journaliste op wolken.

Heeft een vriend en twee kinderen, Eliott (5) en Mona-Marie (9).

Ken je van haar reportage-

programma's Moerkerke en de

vrouwen, Cathérine en Moerkerke en

de mannen. Presenteerde voordien Telefacts en VTM Nieuws.

Mag je altijd wakker maken voor een

zachtgekookt eitje.

Droomt er stiekem van om te leren

drummen.

Maakt zich druk over de verkeers-

situatie in België.

Goesting in natuur

"De bosrijke natuur in Kemmel is prachtig. En je vindt er de Kemmelberg natuurlijk. Ik ben hem al eens opgefietst langs beide kanten, zet dat maar in het interview." (lacht)

e bent opgegroeid in Merelbeke, maar je roots liggen in Kemmel. Voel je die West-Vlaamse genen nog de kop op steken?

"Ik weet niet of het echt in mijn genen zit, maar ik ben wél op z'n West-Vlaams opgevoed: met beide voeten op de grond. De West-Vlaamse nuchterheid, zoals ze zeggen, zit er bij mij wel in: ga ervoor, doe je ding en klaag niet, want je hebt niks om over te klagen. Zolang je maar gezond en wel bent. Als ik me dreig te verliezen in details, denk ik: ma how, stel je niet aan. Al veronderstel ik dat er toch ook West-Vlamingen rondlopen die af en toe durven dromen, want ik ben er één van."

'Ma how'? Is het dialect toch wat blijven hangen?

"Nee, ik moet toegeven dat ik eigenlijk geen West-Vlaams kan. Ik kan het wel wat imiteren: op de redactie waren we vroeger met een groepje West-Vlaamse reporters en onder elkaar spraken we al grappend dialect. Om dan door de andere collega's raar aangekeken te worden. (lacht) Maar tussen 'echte' West-Vlamingen val ik door de mand, al begrijp ik wél alles: het platste West-Vlaams heeft voor mij geen geheimen. Ik herinner me nog hoe m'n moeder 'een emmer met een deksel of zonder een deksel' zei: 'een seule mè een 'eule of zonder een 'eule'. Heerlijk."

Toen je voor Alloo bij Cathérine Moerkerke naar Kemmel trok, moest je huilen. We nemen aan dat je niet àltijd zo reageert wanneer je naar West-Vlaanderen terugkomt?

(lacht) "Nee, nee. Ik voelde me toen gewoon heel kwetsbaar: voor het eerst draaide een reportage rond míj, en omdat Kemmel zo'n belangrijk deel van mijn identiteit is, had ik het gevoel dat ik iets heel persoonlijks prijsgaf. Het is het dorp waar mijn familie woont; een gezellige plek waar ik met veel heimwee aan terugdenk. De plek waar mijn hart ligt. Dat is iets wat ik in Oost-Vlaanderen, hoe lang ik hier ook al woon, nog niet heb teruggevonden. Kemmel is ook nog écht een dorp gebleven: er is geen nieuwbouw, de oude kiosk staat er nog altijd en de stamcafeetjes van dertig jaar geleden zijn er nog, met dezelfde meubelen van toen. Alles is er zo authentiek."

Je hebt in Gent gestudeerd, maar geen journalistiek. Je eerste keuze was criminologie.

"Mijn toenmalige vriendje zat bij de politie, dus ik dacht: waarom niet? Eerlijk gezegd wist ik toen niet wat ik wou doen met mijn leven. Het enige wat ik wist, was dat ik geen 9-to-5 job wou. Verder had ik geen flauw idee. Ik merkte wel snel dat ik niet echt de roeping had om inspecteur te worden, dus uiteindelijk ben ik afgestudeerd als vertaler-tolk en ging ik aan de slag als redacteur bij de radio."

Om niet veel later de job van nieuwsanker in de wacht te slepen. Niet slecht, voor iemand die daar nooit de ambitie toe heeft gehad.

"Ik droomde daar misschien nooit van, maar ik ben wel een streber. Ik wil uitblinken in alles wat ik doe. Toen er een screentest werd georganiseerd voor die functie, kwam het niet bij me op om me op te geven. Maar toen Danny Verstraeten tegen me zei: 'seg, zou je daar niet aan meedoen?', was ik wel meteen vastberaden om ervoor te gaan. Je moet een beetje chance hebben in het leven, ik had geluk dat ze iemand zochten. Maar ik geloof dat het even belangrijk is om de kansen die je krijgt met beide handen te grijpen. Als je iets graag wil en je doet echt je best om het te bereiken, dan zal het lukken, daar ben ik van overtuigd. Dat geldt voor alles. Behalve misschien als je een man zoekt. In dat geval kan je niet zeggen: 'nu ga ik heel hard mijn best doen en dan kom ik de ware tegen', zulke dingen kan je niét forceren. Maar dat is vast het enige."

Qualitytime

Jij bent jouw ware, Wim, al lang geleden tegen het lijf gelopen. Maar jullie zijn niet getrouwd. Is dat een bewuste keuze?

"Dat zou ik niet zeggen, het is gewoon zo gelopen. Maar ik heb ook nooit gedroomd van een sprookjesachtige trouw. Ik sta niet graag in het middelpunt van de belangstelling, dus zo'n groot feest in functie van mij, dat zou ik niet graag hebben. Ik ga liever naar andere mensen hun trouwfeest. In een groep ga ik ook nooit degene zijn die het woord neemt en begint te vertellen over mijn dag."

Is dat niet wat tegenstrijdig, voor iemand die alle woonkamers binnendringt via het tv-scherm?

"Op televisie gaat het niet over mij. Ik vertel andere mensen hun verhaal, dat veel interessanter is dan dat van mij. Ik vind dat ik zelf een heel saai leven heb. Als ik niet werk, ben ik graag thuis voor wat quality time met het gezin. Dan ga ik samen met de kinderen gaan fietsen of wandelen, wat bijpraten, en 's avonds kruipen we op tijd in bed. Of we trekken er allemaal samen op uit, op vakantie. Mijn privé is echt juist hetzelfde als bij iedereen. Het enige wat mijn leven een tikkeltje meer bijzonder maakt, is dat ik zo veel interessante mensen kan ontmoeten dankzij mijn werk."

Wat is jouw ultieme tip om een drukke job te combineren met een gezin?

"Zorg dat je altijd iets leuks hebt om naar uit te kijken. Anders flip je. Als er een ontspannende activiteit op de agenda staat kan je er als het ware naartoe leven, en de kinderen ook. Als ze zeggen dat ze je missen, kan je daarnaar verwijzen. Ik heb gemerkt dat dat ons allemaal goed doet. Want ja, het is echt wel puzzelen. Ik wou niet wachten tot na mijn carrière om kinderen te krijgen. Ik wou ze allemaal hebben voor mijn 35ste, dat was een soort deadline die ik mezelf had opgelegd. Toen ik voor het eerst mama werd was ik dertig, wat dus ideaal was. Toen werkte ik nog voor VTM Nieuws en dat was best handig, want ik kon er gewoon even tussenuit en er kwam me iemand vervangen. Met de reportages die we nu maken zou dat niet gaan. Mijn dagen waren toen ook een stuk gestructureerder. Toch zou ik niet meer terug willen, want nieuws maken wordt na een tijdje heel frustrerend. Het is zo vluchtig! Je steekt er al dat werk in, je brengt het, en dan is iedereen het weer vergeten. Als je iemand aan het woord laat in de studio, kan die persoon zijn verhaal ook amper doen want er is geen tijd. Daarom ben ik zo blij dat ik eerst de overstap kon maken naar Telefacts en dan naar mijn programma's."

Complexen

Eerst maakte je Moerkerke en de mannen, daarna Moerkerke de vrouwen. Is er echt zo veel verschil tussen de twee genders?

"Ik vind van wel. Bepaalde eigenschappen zijn typisch mannelijk en andere typisch vrouwelijk. Het is natuurlijk niet zwart-wit, iedereen heeft ook iets van het andere geslacht. Maar ik vind bijvoorbeeld dat de gesprekken die ik had met de vrouwen een stuk openhartiger waren. Dat komt omdat vrouwen opener zijn over hun emoties. Al speelt de chemie van vrouwen onder elkaar natuurlijk ook een rol."

Kan een vrouw niet net meer gedaan krijgen van een man?

"Misschien, maar tussen een man en een vrouw is er altijd een soort spanning, waardoor de andere partij zich niet helemaal toont zoals hij of zij is. Er is een reden waarom er vaak gezegd wordt dat mannen en vrouwen nooit 'gewoon' vrienden kunnen zijn. Ik vind dat daar een kern van waarheid in schuilt. Je kan natuurlijk een vriendschap opbouwen met iemand van het andere geslacht, maar dat vraagt tijd. En ik vind dat persoonlijk toch vrij moeilijk, ik durf al eens te twijfelen over de ware bedoeling van mannen."

Dus als jouw partner zou afkomen met een nieuwe beste vriendin...

"Dan zou ik wel durven denken dat daar meer achter zit, ja." (lacht)

Je hebt zelf een zoon en een dochter, merk je dat de genderverschillen er al van kinds af in zitten?

"Ik weet het niet, ik probeer mijn kinderen alleszins zo veel mogelijk op dezelfde manier op te voeden. Mijn meisjesbaby droeg nooit veel roze kleertjes, mijn jongensbaby nooit veel blauwe. Maar als je kijkt naar het aanbod, verval je toch al snel in die stereotypes. Hetzelfde geldt voor hobby's: de kinderen worden meegetrokken door vriendjes en vriendinnetjes. Dus ik denk dat er geen ontsnappen is aan de verschillen tussen man en vrouw. Al moet ik wel zeggen dat mijn dochter geen meisje-meisje is. Ze is geen poppemie, ze is zelfs helemaal niet met haar uiterlijk bezig. Ze draagt graag broeken, ze ravot graag. Ik ben ook altijd zo geweest. Ik weet nog dat ik soms onder mijn voeten kreeg van mijn papa omdat ik geen rokje wou dragen."

Menselijk mooi

Ben je nu bewuster bezig met je uiterlijk? In de mediawereld moet je er tenslotte goed uitzien.

"Die tijden zijn volgens mij aan het veranderen. Tien jaar geleden moest je er als vrouw inderdaad mooi uitzien. Nu moet je vooral menselijk zijn. Natuurlijk. Echt. Mensen moeten zich met jou kunnen identificeren. Ik kijk zelf ook liever naar een sympathieke presentatrice dan naar een hele knappe, want daar krijg je alleen maar complexen van. Natuurlijk wil ik er verzorgd bijlopen en vind ik het wel eens leuk om mij helemaal op te tutten. Maar zeker niet elke dag, dat is niets voor mij."

Shoppen zal dan waarschijnlijk niet jouw grootste hobby zijn?

"Het is eigenlijk écht lang geleden dat ik dat heb gedaan, nu je het zegt. Nu het zo druk is geweest met de opnames, was het gewoon geen prioriteit. Ik heb trouwens helemaal niet zo veel kleren in mijn kast hangen, ik grijp vaak terug naar hetzelfde. Of je er goed uitziet, hangt volgens mij ook helemaal niet af van wat je aan hebt. Al draagt een aap een gouden ring..."

Als je dan toch eens gaat shoppen, kan je dan veel geld uitgeven aan een bepaald stuk?

"Als ik iets héél mooi vind, durf ik er wel in te investeren, ja. Ik heb een paar laarzen die 700 euro hebben gekost. Maar ik heb ze dan ook al tien jaar en ik geloof niet dat ik ze ooit ga weggooien. Het zijn stoere, zwarte, lederen laarzen, die supercomfortabel zitten. Ideaal om te combineren met een kleedje of een jeans, vind ik. Ik ben er niet speciaal naar op zoek gegaan, ik kwam ze toevallig tegen en een week later zaten ze nog steeds in mijn hoofd. Dan mag dat wel eens."

Goesting in japans

Nog voor Japans zo'n hype werd, ging ik al regelmatig eten in het Brugse Tanuki. Het is er nu iets drukker, maar de authentieke sfeer van toen hangt er nog altijd en de uitbaters zijn nog altijd even fijne mensen.

Tanuki, Oude Gentweg 1, Brugge. www.tanuki.be.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234