Donderdag 20/02/2020

het parcours van

NAAM Kurt Blondeel

LEEFTIJD 33

GAF DIT JAAR VIJF STERREN AAN Arcade Fire (Pukkelpop)

GAF DIT JAAR EEN STER AAN niemand

AANTAL PUKKELPOP-EDITIES BEZOCHT 12

DRIE FAVORIETE PLATEN Traffic (Traffic) l Fables of the Reconstruction (R.E.M.) l Spasm Smash XXXOXOX OX and Ass (Trumans Water)

(vrijdag, 22.20 uur, Marquee)

WAAROM Maakten met het bevlogen grafschrift Funeral een van de platen van het jaar.

EN? Een groep die het lef heeft haar set te openen met een song die eender welke collega als aas voor een bisronde zou opsparen, kan feilloos de definities van 'groots' en 'beklemmend' debiteren. Het zegt bovendien veel over de totale, zelden meegemaakte overgave van het Canadese Arcade Fire dat tijdens dat 'Wake Up' al meteen een drumstok aan splinters ging, en alle acht groepsleden met wijd opengesperde monden meezongen hoewel de helft ervan niet eens een microfoon voor de neus had staan. Dat uitzonderlijke gevoel van collectivisme - iedereen leek door dezelfde melodramatische geesten bevangen - hield het hele optreden aan, wat nog eens olie op het vuur van de laaiende muziek goot. Dankzij een imposant klankarsenaal, gepuurd uit onder meer minitamboerijntjes, harmonica, twee violen, accordeon en motorhelmen, die daarenboven allemaal als percussieinstrument dienst deden, creëerde het octet uit Montreal een verbluffende dynamiek die de grond als een tapijt van onder je voeten vandaan trok. Absoluut hoogtepunt was 'Neighborhood #1 (Tunnels)', dat een allesverterende, bijgevolg anachronistische vorm van romantiek openbaarde. Wie graaft immers een onderaardse gang tot onder het slaapkamerraam van zijn geliefde in tijden van chatrooms en datingsites? Niemand kwam vrijdagavond dus aan rouwen toe. Tenminste, zolang dit memorabele optreden duurde.

CONCLUSIE HHHHH

PIXIES

(vrijdag, 23.20 uur, hoofdpodium)

WAAROM Omdat geen platenkast ooit compleet is zonder Surfer Rosa/Come On Pilgrim. Of Doolittle. Of Bossanova. Of Trompe le monde.

EN? Ja, ze doen het tegenwoordig voor de poen, en neen, meer dan getrouw hun platen naspelen deden ze in Kiewit in feite weer niet. Wat dat laatste betreft, kon je op de Pixies zodanig je klok gelijkzetten dat zelfs de Ramones er een geschoold improvisatiekwartet door leken. Wie het oeuvre van deze invloedrijke trashrockband een beetje kent, zag elke beestige kreet van Frank Black/Black Francis van mijlenver aankomen, en ook het even verplichte noisenummertje van gitarist Joey Santiago tijdens 'Vamos' had de pit van een microgolfmaaltijd. De groep haspelde haar 27 nummers wellicht in een nieuwe recordtijd af, wat niet hoeft te verbazen als je pauzes achterwege laat, het publiek slechts met een zuinig wuifhandje begroet en je set bovendien een kwartier te vroeg beëindigt. Maar de songs, beste mensen, de songs. Elk tandengeknars ging na verloop van tijd onvermijdelijk over in een brede grijns bij het aanhoren van een snoertje waarbij 'Allison', 'Broken Face', 'Crackity Jones', 'Tame', 'Hey' en 'Debaser' als parels tegen elkaar tikten. Twaalf minuten alsjeblieft, maar die legden een gewicht in de schaal waar zowat de hele rest van de affiche weinig tegenover kon stellen.

CONCLUSIE HHH

Lees verder op pagina 18

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234