Vrijdag 03/04/2020

Het parcours van Pieter Coupé

Mikal Cronin

Club - 13.25 uur

Drie kerels op een rij, het lange haar voor de ogen, uitgedost in gescheurde of afgeknipte jeans: Mikal Cronin en zijn band zagen er niet alleen uit alsof ze rechtstreeks uit de vroege jaren negentig kwamen, zo klonken ze ook.

De gitaren mochten languit scheuren ('See It My Way') en de zang zat vaak vrij diep in de mix weggestopt ('Am I Wrong'). Het verfijnde geluid van Cronins tweede album MCII was ver weg, maar zijn klatergouden melodieën lieten zich gelukkig niet wegdrukken. Die schrijft hij overigens aan de lopende band, want op Pukkelpop passeerde alweer een mooie nieuwe track, die liet horen dat zijn inspiratie nog lang niet is opgedroogd.

Zou deze 27-jarige nozem uit de bruisende garagerockscene van San Francisco trouwens wel beseffen wat voor wereldhits, zoals 'Shout It Out', hij losjes uit zijn mouw schudt? Niet echt, als je afgaat op de achteloze attitude waarmee hij zijn nummers de Club in keilde. Snaar kapot? Ach, doorspelen. Versterker piept? Blijven raggen op de gitaren.

Toch steeg uit die wirwar van fuzz en feedback een opwindend concertje op dat deed denken aan The Posies, Sebadoh, Big Star en bij uitbreiding al wie sinds de jaren zeventig in de weer is met harde gitaren en popmelodieën.

Complex- en pretentieloze muziek die het publiek, een mooie mix van grijze haren en blozende wangen, ei zo na aan het pogoën kreeg.

Kendrick Lamar

Main Stage 15:30 uur

Geen gehos, maar des te meer op en neer gaande armen bij Kendrick Lamar, die zijn thuisstaat Californië in een slome versie van 'The Recipe' promootte met de slagzin "Women, weed and weather". Voor zijn set leek hij vooral met het tweede kennisgemaakt te hebben, zo verraadden zijn kleine oogjes en zijn bij momenten weinig strakke voordracht. Ook het doorgaans zo opzwepende 'Backseat Freestyle', waarin Lamar in de huid kruipt van zijn zestienjarige snoeverige zelf, verzandde in loom gewauwel.

In 'Money Trees', op gang getrokken met een sample uit 'Silver Soul' van Beach House, liet de hiphopper voor het eerst horen waarom hij onlangs nog als 26-jarige meteen al de twaalfde plaats kreeg in een lijst met de dertig beste rappers aller tijden van het Britse muziektijdschrift NME. Al bleef het ook in deze song, waarin Lamar aandacht vraagt voor de slachtoffers van bendegeweld in de gettowijken van Los Angeles, jammer dat er zo veel zanglijnen op tape stonden.

Pas met 'Bitch, Don't Kill My Vibe' kon Lamar de vele superlatieven rechtvaardigen die hij vorig jaar kreeg voor zijn nu al klassieke debuutalbum good kid, m.A.A.d. city: eindelijk zat zijn flow goed, en zorgde zijn liveband voor een fantastisch deinende beat. Ook in 'm.A.A.d. city' toonde die groep zich van haar beste kant, met een venijnige backbeat die mooi aansloot bij Lamars bijtende relaas over de dolgedraaide stad waarin hij opgroeide.

Het onweerstaanbare 'Swimming Pools (Drank)' had de opmaat voor een grootse finale kunnen zijn. Helaas: net als op Werchter hield Lamar het tien minuten vroeger dan voorzien voor bekeken. Er zit meer in Lamar, maar dan moet hij het toch zelf iets sterker willen.

Few Bits

Wablief?! 16:25 uur

Aan wilskracht geen gebrek bij Few Bits, de groep rond Karolien Van Ransbeeck, die eerder al te horen was als gastzangeres bij Admiral Freebee en The Go Find.

Haar tussen slaap en waak sluimerende nummers schreeuwen niet om aandacht, maar tikken je zachtjes op de schouder om je dan langzaam te omarmen en nooit meer los te laten. Toch kreeg Van Ransbeecks warme omhelzing soms iets stekeligs: alsof ze je in een fluwelen laken wikkelde waarin plots een speldenkussen verstopt bleek te zitten.

Zo werden haar fluisterzachte, tussen country ('Shell') en slowcore ('Dream with Me') zwevende liedjes regelmatig opgeschrikt door de noise die een van de gitaristen maakte: in 'Come on Home' en 'Pick You Up' ging hij zijn instrument te lijf alsof het een dolle hond was die in bedwang moest worden gehouden.

Met 'People' piekte Few Bits' concert: prachtig hoe de groep de ijle roes verklankte die je voelt als je de zon ziet opkomen na een doorwaakte, dronken nacht. "We lost our senses", zong Van Ransbeeck, en zo verwoordde ze het effect dat ze op ons had.

Johnny Marr

Marquee 20:15 uur

Een karig gevulde tent bij Johnny Marr: zelfs een verleden bij The Smiths is geen garantie voor veel volk. Marr stond nochtans scherp en wisselde eigen klassesongs als 'The Messenger' slim af met Smiths-klassiekers als 'Bigmouth Strikes Again'. Wanneer er een zwakker nummer passeerde, dan kon je je nog altijd optrekken aan Marrs expressieve gitaarspel. Ook 'I Fought The Law' deed er zijn voordeel mee: prompt kreeg je zin om keet te schoppen.

Die drang werd de kop ingedrukt met de prachtige Smiths-songs waarmee Marr eindigde: 'How Soon Is Now' en 'There Is a Light That Never Goes Out'. Triomfantelijk slotbeeld: Marr hield zijn gitaar boven zijn hoofd, terwijl het publiek de laatste song nog nazong. Nee, Pukkelpop was nog niet van plan het licht uit te doen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234