Vrijdag 24/05/2019

Het ontraditionele fotojaaroverzicht van De Morgen

Dat het geen traditioneel jaaroverzicht is. Dat moesten we u zeker vertellen. Van Leen Van Baelen en Pieter Bogaerts, onze fotoverantwoordelijken, die het voortouw namen om deze bijlage minutieus in elkaar te steken. Wat het dan wel is? Een ander beeld van 2015. Ons beeld, wat eigenzinnig maar tegelijkertijd goed doordacht. Met oog voor actualiteit, maar vooral voor de kleinmenselijke emotie die daarin verscholen zit. Emoties die alle kanten opgaan. Een kussend koppeltje in een tentje, gepropt tussen honderden andere tenten. We zijn niet op Werchter, wel in een station in Hongarije waar duizenden vluchtelingen wachten op een beter leven. Op de vlucht voor hun eigen leiders, maar niet welkom in het voor hen beloofde land. Dat hoop hen drijft, bewijst de kus.

Eenzelfde kus, alleen de lippen verschillen, fotografeerden we in Brussel. Terreurniveau vier, kopten de kranten, het koppeltje reageerde met het sterkste wapen: liefde.

Liefde zal de Syrische Aylan (3) nooit meer voelen, niet van zijn moeder en vijfjarig broertje die samen met hem verdronken. Niet van zijn vader die in de Syrische stad Kobani weeskinderen een beter leven tracht te geven. Als nagedachtenis voor Aylan, zodat hij niet vergeten geraakt. Dachten we dat de wereld het beeld van Aylan nooit zou vergeten, dan lijkt het mededogen dat zijn dood opwekte, opgeslorpt te worden door angst.

Angst voor terreur na de aanslagen in Parijs, angst voor de andere. Angst voor de islam. Voor moslims. Voor vluchtelingen. Terwijl politieke leiders antwoorden zoeken, krijgen extremistische krachten een steeds groter deel van de publieke opinie achter zich.

Op eerste gezicht lijkt 2015 een jaar van miserie, geweld en angst. Maar dit is geen traditioneel jaaroverzicht, zo vertelden we u al. Wie even stilstaat en de beelden bekijkt, ziet ook een ander beeld. Van doodgewone mensen die hun huis openstellen voor mensen op de vlucht. Van geëngageerde mensen die wereldleiders oproepen tot een beter klimaatakkoord. Van verliefde mensen die in een toekomst geloven. Van mensen met emoties. Emoties die het beeld van de actualiteit versterken, maar die vaak ook een ander beeld tonen.

Zwart-wit is de realiteit zelden, zo ziet u ook in dit overzicht. Veel kijkplezier.

An Goovaerts en Lisbeth Imbo
Hoofdredacteurs

Ik tel drie lijken en twee
verdwaasde mannen in de verte. Als ik beter kijk, zijn er waarschijnlijk meer doden te zien op deze foto. Wat op het eerste zicht als een - mooi gekadreerde - vakantiefoto lijkt, verandert al snel in een luguber beeld. De vrouw op de voorgrond kon evengoed tussen twee stoelen in slaap gevallen zijn.
Maar er is niet veel tijd nodig om te zien dat haar lijf verstijfd in een onnatuurlijke houding ligt. Een man haalde een kalasjnikov onder zijn paraplu vandaan en knalde 38 Europese toeristen af, onder wie deze vrouw en de twee andere lijken onder hun handdoek. Ze zijn gestorven op vakantie, het symbool van de vrijheid voor de westerse wereld. Iets wat de mannen van IS ons graag zouden afpakken.
In deze foto is de scheidingslijn tussen leven en dood, vrijheid en onderdrukking zo fijn dat er een intens fotografisch spanningsveld ontstaat. Deze foto volstaat om de gebeurtenis van die vrijdag uit te leggen.
Lennart Van Den Bossche, vormgever
ap
- Roger! Moeten we niet even eerst die aangespoelde rommel weghalen voor je een foto maakt?
- Yvette, dat is geen...
- Anders gaan we gewoon twintig meter verder staan.
- Yvette, dat is geen rommel, dat is kunst. Ik heb het vanochtend nog gelezen in de krant...
- Roger, ik versta je niet met het lawaai van de zee. Ik zei dus dat ik geen foto wil waarop ik tussen afval sta.
- Yvette, dat hout maakt deel uit van de Beaufort-kunsttriënnale, onder andere hier in Wenduine. Dit werk is van het collectief A Dog Republic en symboliseert...
- Roger, ik begrijp niets van wat je zegt. Maar ik zei dus dat ik geen foto wil met vuilnis. Als het per se hier moet zijn, ruim het dan maar eerst op.
- Yvette, dat wrakhout is niet aangespoeld, het is hier speciaal neergelegd door kunstenaars. Je maakt nu als het ware deel uit van...
- Roger, als het zo zit, ben ik weg. Ik zit ginder op het terras. Jij ook nog een Rodenbach?
- (zucht)
Bart Hikspoors, chef eindredactie
Illias Teirlinck
Zij: "Ah ja, mama. Pizza is zijn lievelingseten. En zijn kindje houdt van broccoli, maar die slaapt."
Ik: "En waarom gaat hij niet naar een grote supermarkt?"
Zij: "Hij heeft niet zo veel vrienden omdat hij er anders uitziet, maar de man in de winkel is echt zijn vriend want ze zijn hetzelfde. En soms gaat hij ook naar de groentewinkel."
Ik: "Voor die broccoli natuurlijk."
Zij: "En dan naar juf Heidi en werken in Brussel. Super echt, hoor."
Eerder dit jaar zei Wim Helsen in deze krant dat alles interessant wordt als je blijft kijken. En dat zijn geest alle kanten uitfloept. En dat hij het geweldig schone levensmotto 'je fantasie serieus nemen' omarmt, omdat alleen op die manier iets kan ontstaan. Dat is waar ook dochters hun moeder elke dag aan helpen herinneren.
(En wat is het dan echt? Een man in een berenpak op carnavalsavond in Zottegem. In een nachtwinkel, op zoek naar drank om de avond te rekken. Of toch niet?)
Leen Van Baelen, chef fotoredactie
Artur Eranosian
In één beeld worden de sp.a-voorzittersverkiezingen krachtig gevat. De compositie is weloverwogen en helpt mee het verhaal te vertellen. De twee hoofdrolspelers staan links en rechts op de foto, van elkaar gescheiden door de gulden snede, exact op de rand van de witte muur. De perceptie van beide kandidaten is knap in beeld gebracht: een goed omringde Crombez, versus een geïsoleerde Tobback in een lege ruimte en met grimmige gezichten op de achtergrond; een goedlachse en ontspannen Crombez versus Tobback die wat gestresseerd en zorgelijk kijkt. Waar Crombez' deel een rijkdom aan kleuren heeft, moet Tobback het stellen met tinten bruin, wit en zwart. The winner takes it all. Dit alles is uiteraard geen toeval, maar het resultaat van zorgvuldig kijken en groot vakmanschap. Wim De Blende, cartoonist Eric de Mildt
Klein van stuk maar goed in het vlees, dit is Hendrik Dierendonck. Tot zijn ellebogen in het bloed, tegen een wand van typische witte tegels. Als zoon van een beenhouwer uit Sint-Idesbald was hij voorbestemd om mee in de zaak te gaan. Zo geschiedde, maar zijn ambitie lag een stuk hoger dan honderd gram hespenworst verkopen. Fier trok hij het traditionele slagersschort aan, besliste dat alleen het beste nog goed genoeg was. Uitbenen, laten rijpen, versnijden, kom hier met die koeien uit Frankrijk, Spanje, en Vlaanderen. Hij opende een tweede winkel, en een restaurant, Carcasse. Er volgde een indrukwekkend boek en hij ziet zijn naam gedrukt staan op de kaart van toprestaurants in het hele land. Brave Hendrik liet wat gezichtshaar groeien en kijkt vastberaden: hij heeft nog veel plannen. Agnes Goyvaerts, journaliste Karel Duerinckx
Dit beeld is heel even - een paar minuten verborgen in de camera - een bijna banaal, onschuldig beeld geweest. Wij zien een hoop jonge en minder jonge mensen, ze trappen lol zoals elk weekend op ontelbaar veel plekken lol wordt getrapt. Niks bijzonders, eigenlijk. Wat dit beeld zo dadelijk aangrijpend zal maken, blijft buiten beeld.
Dit is concertzaal Bataclan, vrijdagavond 13 november, 21.40 uur. Tegelijk, op een boogscheut van de zaal, tikt een terrorist een boodschap op zijn gsm. 'On est parti on commence.' Om 21.48 uur wordt in de Bataclan het vuur geopend.
Een alledaags rockfeestje wordt een niet te bevatten orgie van geweld. Een banale foto wordt een beeld vol vraagtekens. Wie van deze mannen en vrouwen die nu nog met zo veel lust for life in de lens kijken, zijn nog in leven? En zullen de overlevenden hun lust for life ooit terugvinden?
De mannen en vrouwen op deze foto zijn, zonder het te weten, een doelwit. Waarom? Over de motieven van de daders is veel geschreven en gezegd. De ene na de andere poging om het onbegrijpelijke begrijpelijk te maken. Maar of ons dat echt lukt?
Kijk nog één keer naar dit beeld. Het werd acht minuten later kapotgeschoten door drie jonge mensen. Waarom? Mijn inlevingsvermorgen is te beperkt om het te begrijpen.
Jeroen de Preter, journalist
kos
Je drinkt een glas en je lacht om niks. Je praat over alles behalve dat. De avond vliegt, de nacht prikt koud.
Pas twaalf uur later zie je wat er aan het gebeuren was.
PARIS TERROR ATTACKS.
Zo ongelooflijk opdringerig, een pushbericht. Dat zegt dat drie vrienden veilig zijn. Je weet nog altijd niet van wat. Je gaat op zoek naar nieuws en denkt: ik wil dit niet. Dood is dood, dit is niet mijn verdriet.
Ja, het is erg maar dat was het vorige week ook. En de week daarvoor en daarvoor en daarvoor. Dat het in Beiroet brandde, hoorde je ook al op café. Toen stak je je smartphone gewoon in je zak.
Drie dagen later is er dan toch oogvocht. Zo banaal, in de auto, de radio aan. Mensen zijn gestorven omdat ze hun vrienden niet wilden laten gaan. Dat zegt zanger Jesse Hughes. 'The Devil' snikt. En jij ook, of toch bijna.
Nog wat later hoor je hoe een kennis toch niet veilig was. Een kogel in haar been, een collega heeft het niet gehaald. Opeens is die terreur waar je het niet had verwacht. In je hoofd. Knal.
Sofie Vanlommel, journalist
rv
Parijs, zondag 15 november. Dit is hoe Frankrijk het gezicht van de 24-jarige Marion Jouanneau leerde kennen. Op zijn dubbeldekfiets, gepareerd met de nationale driekleur en een foto van Marion, reed haar neef Anatole door de straten van de hoofdstad. Een wanhopige zoektocht werd het. Een teken van verzet ook, want zelfs het diepste leed kon de Parisiens hun zin voor vrijheid niet ontnemen. 's Anderendaags pas, op maandag, vernamen Anatole en zijn familie dat Marion geïdentificeerd was. Ze was een van de slachtoffers van de aanval op de Bataclan. Met haar 26-jarige vriend Loïc was ze die vrijdag uit Chartres gearriveerd. Samen gingen ze naar Eagles of Death Metal kijken, waar ze fan van waren. Terwijl Marion bij het begin van de feiten in de kogelregen stierf, kon Loïc ontkomen. In de chaos was hij haar kwijtgespeeld, samen met Anatole bleef hij haar zoeken, twee volle dagen lang. Het enige wat ze terugvonden, was de herinnering aan Marions glimlach. Lode Delputte, journalist afp
Zelfs grote leiders zijn soms maar kleine mensjes als je ze in een ander perspectief bekijkt. Een veel juister perspectief na de feiten die zich begin dit jaar op de redactie van Charlie Hebdo voordeden. Het bekende straatbeeld toonde toen onder meer Hollande, Merkel, Tusk en Netanyahu arm in arm op stap in een parade die hier en daar de stoet der hypocrisie werd genoemd. Maar vanuit deze hoek bekeken lijkt het meer de mars der machteloosheid. Vogels kunnen van op grote hoogte ook op de wereldleiders hun hoofden schijten. Niemand kan vanuit elke hoek gedekt worden. Als je beelden kunt schieten van boven, dan ook kogels. Natuurlijk zitten er op diezelfde hoogte overal scherpschutters om de leiders van alle kwaad te behoeden, maar het is slechts God die alles ziet. En Hij heeft soms rare dienaars.
Kurt Vandemaele, journalist
afp
Na de slachtpartij bij het satirische Franse blad Charlie Hebdo stond de hele wereld verenigd zich een 'Je suis Charlie'-imago aan te meten; 3,7 miljoen mensen, voorgegaan door de machtigste leiders der aarde, marcheerden nog geen week later door de straten van Parijs. Overal op de planeet werd een minuut stilte gehouden, ook bij deze journalisten van het Franse persagentschap AFP. Honderden reporters tonen hun steun met 'Je suis Charlie'-bordjes. Het jaar begon met dit wereldwijde eerbetoon aan het vrije woord, maar het klimaat sloeg snel om. Ook bij ons lieten politici om de haverklap ballonnetjes op om "meningen die het terrorisme vergoelijken" of "tekenen van radicalisering" strafbaar te maken. Hoe 'Charlie' zijn we nog, elf maanden en een nieuwe aanslag in Parijs later? Evelien Maes, chef nieuws online afp
De dagen na Parijs werd Molenbeek een belegerde zone. Ontelbare foto's van huiszoekingen overspoelden onze redactie. Goede fotografie zet op zulke momenten een stapje terug, weg van de waanzin van de dag, en gaat op zoek naar beelden die de lezer even stil maakt. Het contrast tussen de zwaarbewapende politieman en dit onschuldig meisje is zo'n beeld. Even de dag op pauze, gewoon even stilte. Pieter Bogaerts, fotoredacteur Bas Bogaerts
Ik stond die vrijdag klaar om naar huis te vertrekken, toen de nieuwschef 'nee' schudde: "Nee, ik denk niet dat jij nu weggaat. Ze zijn net in Parijs op verschillende plaatsen aan het schieten." Dus werd de jas weer uitgetrokken en de tas op de grond gezet.
Wat volgde, waren twee weken waarin na Frankrijk ook ons land plots 'in oorlog' was. Molenbeek werd op de kaart gezet en met de vinger gewezen en een goede week later zat Brussel vast in een #lockdown. Metro's gingen dicht, scholen sloten, katten namen Twitter over.
Maar ogenschijnlijk gebeurde er niets. Wat huiszoekingen zonder veel gevolg, en geen Salah in zicht.
Al viel het openbare leven in de hoofdstad even stil, toch liet de liefde zich ook toen niet tegenhouden. Dit beeld van Bob Van Mol stelde zo gerust: wij blijven leven, liefhebben, ondanks de kilte en de leegte in de straten van Brussel. De lippen zoenen, de handen tasten af en de hond staat erbij en kijkt weg. De Beursschouwburg, dit koppel, de hond, de fotograaf... niets of niemand lijkt onder de indruk van het terreurniveau.
Gelukkig maar. Als we stoppen met leven en beminnen, met buitenkomen en genieten, dan pas is er een echte #lockdown en hebben we voorgoed het pleit verloren. Pas dan zijn de 130 mensen die op die noodlottige vrijdag de 13de aan het vieren waren, echt voor niets gestorven.
Laten we dat nooit toelaten.
Lisbeth Imbo, hoofdredacteur
Bob Van Mol
"En vooral niets over zeemzoete liefde! Bah!", klonk het in de weken voor Valentijn op de redactie van De Morgen Magazine. Begrijp mij niet verkeerd, wij zijn geen harteloze robots, maar het platgetreden pad van tips voor plakkerige Valentijnsavondjes vol geïdealiseerde liefde was ons te saai. Liever een onderwerp waar je echt je tanden in kunt zetten: seks. Alomtegenwoordig, maar nog altijd omgeven door taboe. Getuigenissen over uitgesteld klaarkomen, de opkomst van geëmancipeerde onafhankelijke seksmagazines en nog veel meer waren op 14 februari het pittige resultaat. In een tot de verbeelding sprekende setting - Hotel Le Berger was in het verleden een rendez-voushotel - bracht fotografe Klaartje Lambrechts een ode aan de vrouw. Het resultaat was verleidelijk, soms zacht en evenwel dreigend maar bovenal met de nodige portie kattenkwaad. Natalie Helsen, coördinator De Morgen Magazine Klaartje Lambrechts
Je zou niet verwachten dat deze foto 'om de hoek' gemaakt werd, in Gent, vlak bij de Dampoort. Aurélie kwam met dit beeld in onze krant toen ze er bij National Geographic een prijs mee had gewonnen. Later verscheen ze opnieuw in De Morgen in het kader van onze afstudeerwedstrijd 'Graduation'. Ze won deze wedstrijd, samen met Stefaan Temmerman, en momenteel werkt ze voor ons aan een reportage rond vluchtelingen in België. In 2016 gaat ze een mooie tijd tegemoet als stagiaire bij zusterkrant de Volkskrant. Ik ben enorm trots dat dit opkomend, groot talent haar blik op de wereld met ons zal blijven delen. Enorm veel succes, Aurélie.
Josefien Tondeleir, fotoredacteur
Aurélie Geurts
Tussen de boeken en de kunst staat hij. Alleen passies blijven over als de macht verdwenen is, dus ergens had ook echtgenote Mireille op de foto moeten staan. Een opgeruimd bureau, een afgesloten hoofdstuk, fier en sterk ontkennend dat er ook maar een begin van een zwart gat te bespeuren zou zijn.
Maar toch die blik: wat staat gij daar te doen, wat sta ik hier te doen.
Er zal invloed blijven, er zal nog naar hem geluisterd worden, er zal minder gevlogen en op dossiers moeten geblokt worden, er zal meer ruimte komen voor andere passies: wijn, kunst, theater.
Maar het zal nog even duren voor het gemis uit de houding zal verdwenen zijn.
Yves Desmet, commentator

Stefaan Temmerman
Arme FIFA-voorzitter, arme Sepp Blatter. Heeft zich zo uitgesloofd om de populairste sport van de planeet nog populairder te maken, en dan wordt hij op deze manier behandeld. Een komiek (ene Lee Nelson uit Engeland) die hem namaakgeld toegooit bij de persconferentie na de buitengewone vergadering van het executief van de wereldvoetbalbond. Arme Blatter, 79, gepokt en gemazeld in de cenakels en de coulissen van de mondiale sport, de kingmaker die zelf koning was geworden, zo afgemaakt voor de ondankbare pers. Hij die voor mooie toernooien had gezorgd, met de World Cup zo veel mensen geluk had gebracht, werd neergezet als een ordinaire zakkenvuller. Het is natuurlijk een misvatting dat Blatter zelf zijn zakken vulde. Dat had hij ook niet echt nodig, met een jaarsalaris van zo'n 4 miljoen euro, al weten we dat niet zeker want daar geeft de FIFA geen openheid van zaken over. Wat we wel weten - niet door openheid van zaken, maar door een lek - is dat de FIFA aan Europees voetbalvoorzitter Michel Platini 1,92 miljoen euro betaalde voor adviseurschap. Dat advies liep van 1998 tot 2002, maar werd pas in 2011 betaald door Blatter, vreemd genoeg rond de tijd dat Platini zich had teruggetrokken als tegenkandidaat voor Blatter. "Vergeteuh vrageuh", luidde de uitleg van Platini. Waarop Blatter en Platini samen voor 90 dagen werden geschorst. Het lek kwam overigens van Blatter zelf. 'Als ik val, dan jij ook', zo gaat dat in die wereld. Hans Vandeweghe, journalist reuters
Omdat ook de klimaatopwarming een aanslag op de veiligheid is, moesten en zouden tienduizenden burgers een vuist maken bij de aanvang van de VN-klimaattop in Parijs. Extreem scherpe veiligheidsmaatregelen daar als gevolg van 13 november, maakten dat in de Franse hoofdstad bijna onmogelijk.
Maar niet helemaal. Net een week voor kinderen hun schoen voor de Sint klaarzetten, bezaaiden klimaatmanifestanten Place de la République met hun lege schoenen. Het was heel stil daar op zondagochtend 30 november. Vroeg in de ochtend vroegen omwonenden zich nog af of er een nieuwe rommelmarkt was. Maar niet veel later was het duidelijk. Hier was de boodschap van de afwezigen: "Wij mogen onze stem niet laten horen, dus beelden onze lege schoenen uit wat we eigenlijk hadden willen doen. Marcheren in dezelfde richting."
Onder andere klimaatactiviste en modeontwerpster Vivienne Westwood en VN-secretaris-generaal Ban Ki-moon lieten exemplaren afleveren. Sindsdien weet iedereen dat de baas van de Verenigde Naties wel heel grote voeten heeft.
Eén Amerikaanse reporter vond de aanblik van de lege schoenen "triest, zoals in een dictatuur". Vooral toen ze tegen de middag snel werden weggehaald. Maar dan barstte alsnog een typisch Franse, onaangekondigde en luide maar al bij al korte revolte op straat uit. "Als we zwijgen, gebeurt er niets", zo tierden de manifestanten die de schoenen maar een te slap signaal vinden.
Tot de Franse veiligheidstroepen ook hen het zwijgen oplegden.
Barbara Debusschere, journalist
reuters
In Wetstraat-pas, haastig en dynamisch, steken Francken en Peeters een straat over. Strak in het pak. Peeters met een pochet. Hij gaat al langer mee. Zijn das verruimt het kleurenpalet van een klassiek Wetstraat-uniform. "De olifant is grijs", zingt Luc De Vos. Francken is jonger, blauw. Voorbeeldig hebben ze op groen licht gewacht. Op weg naar alweer belangrijke beslissingen die moeten hervormen. Hervormingen waarover beiden ongetwijfeld anders denken. Francken is 'maar' staatssecretaris. Peeters vicepremier. Een vice-premier sleurt zoals het hoort meer dossiers mee dan een staatssecretaris. Die heeft er enkel over zijn eigen bevoegdheid bij zich, Peeters over alles wat dit federale land betreft. Dossiers maken de man. Francken loopt voorop. Beelden zeggen meer dan woorden, ze verbeelden ook meer dan woorden kunnen. Dat in deze regering, zoals in de vorige, sommige staatssecretarissen politiek meer wegen dan vele ministers. Dat geldt zeker voor Francken. Omdat zijn bevoegdheid volop in de belangstelling blijft, door de manier waarop hij daarmee omgaat. Er is over hem gemiddeld meer te doen dan over Peeters. Die maakte ook wel eens nieuws. Met een wandeling. Op 24 januari liepen meneer en mevrouw Peeters over de Antwerpse markt, naar een kilo beuling. Daarna tussen camera's naar de Meir, om boeken. Te lande een van de bekendste foto's van overstekers. Na die van The Beatles op Abbey Road, de beroemdste platenhoes ooit. En het laatste album van The Fab Four. 'De fantastische vier': het had een nickname kunnen zijn voor het vierpartijenkabinet Michel I. Maar dat werd 'Het kibbelkabinet'. Peeters is nooit bang van para's. Dat wou hij met zijn gezinswandeling in januari onderlijnen. Die para's hadden er volgens hem toen niet mogen staan. Dat was voor aanslagen in Parijs. Nu horen soldaten bij het straatmeubilair. Maar Peeters passeert ze altijd even moedig. Ook op deze foto reikt hij 'de para' de hand. Zo staat de gemillimeterde Francken in de Wetstraat bekend. Een beetje zijn geuzennaam: Theo, de para. Wellicht begroeten beide heren elkaar al overstekende. De sportieve Peeters haalt Francken in. Langs links. Francken weet dat hij immer over zijn linkerschouder moet kijken. Want daar kan Peeters gevaarlijk uit een hoek verschijnen. Geen vuur dodelijker dan friendly fire. Het lijkt wel alsof Peeters Francken wil ophouden, vertragen. Soms zijn de dingen ook gewoon zoals ze lijken.

Carl Devos, columnist
belga
Warempel, daar lopen drie zebra's door de Brusselse brousse. De dieren hadden een listig plan bedacht om die dekselse zebraboer te bedotten en de wijde wereld in te trekken. Ze stelden zich verdekt op aan een oversteekplaats, maar een goed oplettende automobilist kreeg ze toch in de smiezen. De smartphone met telelens werd direct te voorschijn gehaald. De jacht was begonnen. Deze keer geen tandarts met jachtgeweer, maar twee agenten met een verdovingsspuit velden de dieren.
Was het Jommeke die sommige lezertjes op het foute idee bracht dat exotische dieren in huis horen?
Brecht Vanzieleghem, infograficus
Twitter Ludovic Bytebier
Arme Greg Van Avermaet. Beseft hij al dat hem een klassieke zege is ontglipt? Twee meter verder liggen de boosdoeners, een vormeloos bergje motards. Verbijstering bij de toeschouwers. Je zou haast denken dat fotograaf Tim De Waele (200 koersdagen per jaar, 300 dagen van huis) op dit moment stond te wáchten. "Nee, ik zat zelf op de motor, vlak erachter. Ik zag hoe die motard Greg aantikte. We konden ze nog net ontwijken. Ik drukte af in een reflex. De mannen op die motor waren onervaren. Typisch voor eendagskoersen. Dat ze mochten meerijden, was allicht een vriendendienst van de organisator. De man aan het stuur woog zeker 100 kilo, de ander 150 kilo." De fotograaf was beter in vorm dan de motard? "Absoluut. We kwamen recht uit de Ronde van Frankrijk. Greg reed op de toppen van zijn kunnen, en ik stond ook nog op scherp. Dat helpt." René van Munster, chef eindredactie weekend Tim De Waele
Het gaat niet om die asperges. Wat doen die ertoe als je een kind van de fruitstreek bent? Nee, het zijn de handen: knoestige, zwarte werkhanden. Handen die weten wat hard labeur is. Die niet malen om een snipperdag op tijd en stond, laat staan een lange vakantie. Ze werken met liefde en trots aan hun product. Of het nu peren, aardbeien of asperges zijn, wat ze kweken is hun trots en hun houvast. Praat met boeren en je weet: de minste kritiek op hun gewas wordt ernstig genomen. Hoezo de asperge was niet lang genoeg of die ene appel smaakte melig? Maar ondanks die liefde en inzet, worden ze niet beloond. Verre van. Een op de vier varkensboeren is virtueel failliet, zelfmoordcijfers onder landbouwers zijn immens, slapeloze nachten ontelbaar. Bussel asperge of niet, tot er op alle vlak meer respect voor hun werk komt, blijven ze met lege bankrekeningen én lege handen achter.
Kim Herbots, chef nieuws
Karel Duerinckx

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.