Vrijdag 14/08/2020

Column

Het ontbrak ons aan de sleutel tot zijn hart, want piemeltjes kregen we niet

Beeld Damon De Backer

Auteur Lize Spit en haar collega Bregje Hofstede, allebei °1988, vertellen beurtelings over hun leven. Deze week: Bregje.

Mijn vriend staat per telefoon een collega te woord die een cijferslot niet open krijgt. We staan in een winkel, en ik kan het niet helpen om mee te luisteren. “1 9 8 8. Geboortejaar van Bregje”, zegt hij. Hij kijkt me speciaal niet aan en ik maak speciaal geen tevreden sprongetje. Allebei negeren we het ontroerende: dat je iemand een pincode of paswoord ontfutselt omdat het even niet anders kan, en dat die dan een sleutel blijkt tot hén.

Ook in deze categorie: terwijl ik bij mijn ouders op bezoek ben, belt mijn oma om te vragen of ik kan komen helpen. Mijn opa heeft het wachtwoord van de boodschappen-bezorgservice zes keer verkeerd ingetypt. Nu is het account geblokkeerd, en dus komt niemand morgen nieuwe koffie brengen en blijft het krentenbrood met roomboter onbereikbaar in de winkelschappen staan. 

Ik wandel naar mijn grootouders. Sinds een jaar zijn ze een stuk behoeftiger en kom ik er vaker, net als mijn ­zussen. Mijn ouders zijn al helemaal kind aan huis sinds opa en oma hun bungalow aan de ­bosrand verruild hebben voor een aanleunwoning vlak bij ons. Hun woonruimte is geslonken, hun ­dagelijkse wandelronde krimpt gestaag, en ook zij lijken steeds ­minder om het lijf te hebben. Toch behoudt hun huis voor mij de magie die ik er als klein meisje aan toedichtte. Het zit hem in de speciale geur – hun parfums vermengd met Unicura-zeep – en in de souvenirs van wereldreizen die overal staan: een schorpioen, een Romeins glazen flesje, een masker uit Oceanië. Niemand was ­avontuurlijker of alwetender dan mijn opa en oma.

Terwijl mijn oma theezet, help ik mijn opa om zijn account te herstellen. Omdat hij typen tegenwoordig ­lastig vindt, dicteert mijn grootvader me het wachtwoord dat hij zes keer verkeerd heeft ingetikt: VijfZoons. Opvallend, wat voor zover ik weet heeft hij vier zoons en een dochter. Maar goed, ik voer het in. 

Fout, zegt de computer.

Ineens heeft hij een helder moment en zegt: “Nee, ik heb je het verkeerde wachtwoord gegeven, het is: ZevenKleinzoons! Ja, als je de achterkleinzoons meetelt, zijn het er zeven.” Hij glundert erbij, vergeet even te hunkeren naar de 76 onbereikbare producten die in het digitale boodschappenmandje staan. 

Het begrip van de stamhouder is altijd belangrijk voor hem geweest: hij wilde iemand die zijn familienaam door zou geven aan het nageslacht, en in zijn hoofd, dat ­tenslotte uit de jaren 30 stamt, kan dat alleen een jongen zijn. Als kind vond ik het pijnlijk om te weten dat hij, ­terwijl ik en mijn drie zussen geboren werden, ­ongeduldig bleef wachten op die stamhouder. We ­konden hoog of laag springen, goede cijfers halen, als de beste leren skiën, het ontbrak ons aan de sleutel tot zijn hart, want piemeltjes kregen we niet.

“Je mag het wachtwoord ook aanpassen, hè”, zeg ik. “Wat dacht je van: ZevenKleindochters? Als je de achterkleindochters meetelt, heb je er daar óók zeven van.”

Maar hij is al bezig, heel geconcentreerd, letter voor letter de details in te toetsen. Het lukt. De bestelling is bevestigd. Opgelucht leunt hij achterover in zijn stoel. “Zo. Dank je wel.” Hij grijnst zijn scheve tanden bloot: “Heb ik dat nageslacht toch niet voor niets gekregen.” 

Zelfs de kleindochters niet.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234