Vrijdag 24/09/2021

Het noodlot heeft een naam: Birger Maertens

'Meteen nadat ik van het veld was gestapt, vroeg ik me af waarom ik eigenlijk nog voetbalde. Of het niet beter was dat ik er gewoon mee stopte. Gelukkig was dat onder de douche al over.' Club Brugge heeft zijn traditionele zwarte maand nog niet gehad. Eén Bruggeling al wel: Birger Maertens. Zijn uitschuiver op Lokomotiv Moskou kostte Club de tweede ronde in de Champions League, zijn pijnlijke reflex tegen Stuttgart zou datzelfde Club wel eens de achtste finales van de Uefacup kunnen kosten. 'Waarom moest het nu net weer mij gebeuren?'

Peter Goris

Donderdagavond, het Brugse Jan Breydelstadion. Tot twintig minuten voor tijd leidt Club Brugge met 1-0 tegen het vooraf als "bijzonder moeilijk" bestempelde Stuttgart. Het gedroomde scenario richting achtste finales van de Uefacup lijkt zich te ontrollen. Dan een moment van onoplettendheid. Birger Maertens die de dekking vergeet en de aalvlugge Seitz achter zijn rug ziet wegglippen. Maertens haalt in een reflex de noodrem boven en trekt Seitz tegen de grond. Scheidsrechter Messina twijfelt niet. Rood en Maertens mag gaan douchen.

Maar de ellende is nog niet voorbij. De Bulgaar Balakov krult de daaropvolgende vrijschop perfect voorbij Verlinden. Brugge zakt als een pudding in elkaar en in de slotfase knalt Stuttgart de desastreuze 1-2 tegen de touwen. Brugge moet op een mirakel hopen om nog Europees te kunnen overwinteren.

'Boosdoener' Maertens meed na afloop liever de camera's en de likkebaardende journalisten. Hij wilde slechts een handvol woorden kwijt tegenover een radioreporter. "Ik liet hem (Seitz) achter mijn rug wegglippen", stamelde hij. "Ik kon hem laten lopen of neerhalen. Ik heb gedacht aan het belang van de ploeg en heb hem neergehaald. Met een terechte rode kaart als gevolg. Misschien had ik hem beter laten lopen... Ik ben zwaar ontgoocheld, maar het is belangrijk om nu sterk te blijven."

Met andere journalisten wilde hij liever niet praten. Voor lange tijd. "De komende weken wil ik liever niet in de pers komen. Ik wil me in de eerste plaats concentreren op het voetbal. Ik zwijg tot ik me beter voel", klonk het verbitterd.

Een dag later, Sint-Andries Brugge. In de Sint-Baafsstraat nummer 31 is er geen beweging merkbaar. De familie Maertens meldt afwezig. Zoon Birger is er ook niet. Als een dief in de nacht vluchtte hij donderdagavond na de wedstrijd richting Oostende, naar zijn 25-jarige vriendin Nathalie Sanders, nicht van - jawel - een ex-Brugge-speler. "Dat is niet zo verwonderlijk, hoor", glimlacht Birger Maertens. "Officieel wonen we nog niet samen, maar zes van de zeven dagen zit ik toch al bij haar."

Maar ook de liefde kon zijn ontgoocheling niet zalven. "Pas op, het heeft al deugd gedaan, haar troostende schouder. Als ze me weer maar eens 'te nonchalant' noemen, of een 'dikkenek'. Maar soms is het te zwaar... Zij is ook een voetbalmens, hé, ze kent Brugge ook door en door. Ze trekt zich alles even hard aan als ik.

"Na de wedstrijd ben ik zo snel als ik kon naar hier gereden, om onmiddellijk in bed te kruipen. Ik wilde zo ver mogelijk van iedereen wegkruipen. Maar ik heb weinig geslapen afgelopen nacht. Dat is meestal zo na een wedstrijd, maar nu heb ik toch wat langer liggen piekeren. Ze zeggen wel dat ik een harde ben, een vechter, met een stevig temperament naast en op het veld. Maar ik heb ook een klein hartje. En dat heeft zeer gedaan. Veel zeer. Op het moment dat die bal richting Seitz vertrekt, gaat alles in een reflex. Ik dacht aan de ploeg, haalde hem instinctief neer. En het vervolg ken je... (zucht) Je kunt je dan nog afvragen of de trainer me wel van positie had moeten veranderen (Lesnjak kwam even daarvoor Ristic vervangen, maar werd in het centrum geposteerd waardoor Maertens op rechts moest postvatten, PG), maar dat doet er achteraf uiteraard allemaal niet meer toe."

"In een waas ben ik van het veld gestapt. Ik herinner me nog wel dat Gert (Verheyen) me zei dat mijn fout het enige was dat ik kon doen. Richting kleedkamer heb ik woedend tegen een deur gebokst. Zo hard dat ik even dacht dat ze uit de hengsels zou vliegen. Ik heb de rest van de wedstrijd in het spelershome op televisie bekeken. Pas toen ik daar arriveerde zag ik de gevolgen: de 1-1 stond al op het bord, ik heb de vrijetrap van Balakov niet live gezien, enkel in de herhaling. Onbeschrijfelijk, wat je dan voelt. Ik vroeg me echt af waarom ik eigenlijk nog voetbalde. Of het niet beter was dat ik er gewoon mee stopte. Gelukkig was dat onder de douche al over. De uitspraak van Dany (Verlinden) na afloop op televisie heeft me ook deugd gedaan. Hij zei letterlijk dat hij in mijn plaats hetzelfde had gedaan."

Een voetbaldier met écht Brugs bloed woont in Sint-Andries, op de grond waar ook het Jan Breydelstadion staat. Birger Maertens is zo'n echte Bruggeling. Met de paplepel ingegoten. Papa Noël, werkzaam bij de spoorwegen, en mama Martine, fabrieksarbeidster, hebben nooit anders gekend dan blauw-zwart. In het ouderlijke huis in Varsenare was de overheersende kleur blauw. Geen spatje groen (Cercle Brugge) of paars (Anderlecht) te bespeuren. Fanatieke supporters, die 'hun' Club overal volgden. Geen wonder dat hun zonen Club-namen krijgen. Broer Kurt werd naar zijn naamgenoot Axelsson genoemd. Birger heeft zijn voornaam aan doelman Jensen te danken.

"Ik ben fier dat ik bij de Boerkes van Brugge zit", schreeuwde hij nog niet zo lang geleden in Dag Allemaal. Zonder blozen. Voetbal, of beter: Club Brugge, is Maertens' leven. Op zijn vijf jaar begon hij bij Varsenare te voetballen. Negen jaar later trok hij enkele tientallen kilometers verder naar het grote Club Brugge. Zijn ouders hadden er enkele jaren later ook een verhuizing naar Sint-Andries Brugge voor over. Officieel omdat het 'dichter bij hun werk' was. Officieus omdat zoon Birger dan op een boogscheut van 'zijn werk' zat.

Begin vorig jaar zette Birger Maertens, op het Europese treffen tegen Akranes een half jaar eerder na, zijn eerste echte stappen in het eerste elftal van blauw-zwart. Hoewel hij als spits bij Varsenare en even bij Club ooit nog 120 doelpunten in één seizoen tegen de netten joeg, stond hij als verdediger in het Brugse elftal. Het had nochtans niet veel gescheeld of hij zat op dat moment in Nederland, bij MVV. Ongeduldig over het uitblijven van een vast contract bij 'zijn' Brugge zette de toen 20-jarige Maertens impulsief zijn kribbel onder een voorcontract bij de Nederlanders. Brugge schoot wakker, Maertens tekende alsnog voor de West-Vlamingen. 75.000 euro schadevergoeding aan MVV en vier maanden Uefa-schorsing later was de robuuste kerel met de karakteristieke bruin-blonde, met gel opgezette krulletjes klaar voor het grote werk.

Een blessure van Lembi was het geschenk uit de hemel. Maertens kwam in januari 2001 als 'broekje' in de ploeg, om er nooit meer uit te gaan. Een dertigtal wedstrijden in de Brugse basis en een beloften-EK werden zijn deel. Kenners voorspelden hem een grote toekomst, een 'rastalent' dat zijn trainers charmeerde met een enorme inzet, werklust en een even grote als sluimerende dosis techniek. Maar een even grote mond en enkele knullige tussenkomsten maakten hem de afgelopen maanden tot dé pineut van Club Brugge.

'Ik wilde donderdag na mijn uitsluiting stoppen met voetballen. Gelukkig was dat onder de douche al over'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234