Dinsdag 18/05/2021
De Franse rockgroep Phoenix, met achteraan links Laurent Brancowitz. De gitarist tekent voor de Italiaanse touch op het nieuwe album 'Ti Amo'. Beeld AFP
De Franse rockgroep Phoenix, met achteraan links Laurent Brancowitz. De gitarist tekent voor de Italiaanse touch op het nieuwe album 'Ti Amo'.Beeld AFP

Column

Het nieuwe Phoenix-album 'Ti Amo' is een ode aan een perfect Italië dat nooit bestond en nooit zal bestaan

Vrijdag ligt Ti Amo van Phoenix in de winkels. De allerlaatste platenwinkel in mijn buurt sloot zijn deuren reeds lang geleden, dus ik kan dat niet controleren. Ik bestel mijn platen online, zoals mo­derne mensen. Als de onlinewinkel zijn belofte nakomt, ligt er vrijdag een pakje voor mijn deur. Als de weergoden mij gunstig gezind zijn, wordt de inhoud niet getrasht door een heftig warmteonweder. En dan zwijg ik nog over de kat van de buren die graag ‘speelt’ met karton.

Stijn Van de Voorde. Beeld Karoly Effenberger
Stijn Van de Voorde.Beeld Karoly Effenberger

Ti Amo is een kleurrijk antwoord op een donkere tijd. Phoenix werkte aan het album in Parijs in de periode van de aanslagen in de Bataclan. De werkwijze bleef dezelfde: Laurent ‘Brancowitz’ Mazzalai geeft een eerste aanzet vanuit improvisatie, vervolgens gaat de rest er mee aan de slag. De gitarist is tevens verantwoordelijk voor de zeer aanwezige Italiaanse touch. Behalve de titeltrack hoor je nog nummers als ‘Tuttifrutti’, ‘Fior Di Latte’, ‘Via Veneto’ en ‘Telefono’. Brancowitz spreekt vloeiend Italiaans en hij brengt er veel vrije tijd door. Ti Amo is een ode aan een perfect Italië dat nooit bestond en nooit zal bestaan.

Toen ik de band onlangs interviewde, informeerde ik naar hun fascinatie voor de Repubblica Italiana. Waarom verheerlijkt een hippe, intelligente band een land dat momenteel niet meteen de meest cultureel verrassende periode doormaakt? Ik begrijp dat sportjournalisten dwepen met Italië. Hun tolerantiegrens voor show en aanstellerij ligt veel hoger dan die van een eenvoudige werkmens. De Romeinen, de Italiaanse renaissance en spaghettiwesterns van Sergio Leone ­hebben hun artistiek nut bewezen, maar dat is inmiddels lang geleden. Wat heeft de Laars van Europa tegenwoordig nog te bieden op muzikaal gebied? Welke Italiaanse band heb jij onlangs nog zien schitteren op een festival?

Brancowitz geeft me niet geheel on­gelijk: “Ti Amo is een ode aan de schone schijn. De droom Italië is veel interessanter dan de werkelijkheid. Ber­lus­co­ni heeft het land kapotgemaakt en hedendaagse Italiaanse rockbands zijn shit, maar... Er werd in de vorige eeuw toch fantastische muziek gemaakt door grootse artiesten.” Ik ken Giorgio Moro­der en Ennio Morricone, maar de namen die hij op­somde, hoorde ik voor het eerst. Twee uur later vond ik een lijstje in mijn mailbox met de mededeling ‘I hope you’ll fall in love. A bientôt!’

Brancowitz blijkt een vriendelijke kerel met een brede muzikale passie. Hij kent zijn ge­schie­denis. Hij vormde ooit het trio Darlin’ met Thomas Bangalter en Guy-Manuel de Homem-Christo. Dat zijn de mannen van Daft Punk, voor alle duidelijkheid. Die link wordt nog duidelijker als je ‘Emo­zioni’ van Lucio Battisti en ‘L’appuntamento’ in de versie van Ornella ­Va­noni hoort. Twee nummers uit 1970 die in de originele versie ­misschien geen tweede leven verdienen, maar je hoort bepaalde invloeden in ouder werk van Air, Daft Punk en Phoenix.

Wie ging ooit in oude platenbakken op zoek naar interessante Italiaanse krakers? Hoeveel bagger moet je aanhoren voor je op iets bruikbaars stuit? En waarom kennen we zo veel boeiende bands uit de omgeving van Versailles?

Omdat iemand – een scouts­leider? de vrouw van het snoepwinkeltje? – hen op jonge leeftijd liet kennis­maken met een duistere, magnifieke tak van de Itali­aan­se muziekgeschiedenis. Denk ik. De mannen hebben hun geheim lang voor zich gehouden, maar nu moet het eruit. Ere wie ere toekomt.

Italië is dus toch meer dan onberispelijke olijf­olie, smaakvolle zongerijpte to­maten en kwalitatief hoogstaande wijn. Dat (en nog veel meer) heb ik geleerd uit Ti Amo, het voortreffelijke nieuwe album van Phoenix. Deze zomer breng ik met plezier enkele weken door in een geïdealiseerd huisje in San Quirico d’Orcia. Niet echt natuurlijk, maar wel in mijn hoofd. Omdat goed geproduceerde fictie altijd beter is dan de realiteit. Wat virtuele Brunello di Montalcino drinken en ­imaginair pizzabrood fretten, daar is nog niemand van gestorven. Vorrei una pizza con gorgonzola in più.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234