Zaterdag 29/01/2022

GetuigenissenCohousing

Het nieuwe cohousen is luxueus: drie getuigenissen over het wonen van de toekomst

Neybor, Brussel. Beeld Rebecca Fertinel
Neybor, Brussel.Beeld Rebecca Fertinel

Beschimmelde frigo’s, zesdehands meubelen en een schrijnend gebrek aan privacy? Zo armzalig hoeft cohousing echt niet meer te zijn. Drie getuigenissen over het wonen van de toekomst.

Katia Vlerick

‘Kies eerst de vriendengroep, dan pas het pand’

vijftigers Jan, Peter, caroline en Wim delen een statige notariswoning in het hart van Gent.

null Beeld Rebecca Fertinel
Beeld Rebecca Fertinel

Vier bevriende vijftigers hadden een plan. Jan Versyp, Peter Claes, Wim Dewaele en Wims partner Caroline De Wolf wilden samen oud worden, maar dan op hun manier. Jan werkte jarenlang als ontwikkelaar van woon-zorgcentra en zag in die sector hoe hij het níét wilde. Jan: “Daar wil ik nooit eindigen, dat denken toch veel mensen? Als ik dan vroeg hoe ze wél wilden leven, antwoordden ze steeds hetzelfde: centraal in de stad, in een kleinschalig cohousingproject met maximaal acht bewoners, met een goed aanbod van cultuur en restaurants in de omgeving.”

In de privévertrekken van Jan Versyp worden de strakke lijnen gebroken 
door planten, kunstobjecten en knusse Togo-sofa’s. Beeld Rebecca Fertinel
In de privévertrekken van Jan Versyp worden de strakke lijnen gebroken door planten, kunstobjecten en knusse Togo-sofa’s.Beeld Rebecca Fertinel
null Beeld Rebecca Fertinel
Beeld Rebecca Fertinel
null Beeld Rebecca Fertinel
Beeld Rebecca Fertinel

Vandaag hebben de vier vrienden hun droom waargemaakt: een voormalige notariswoning aan de Gentse Verlorenkost werd gerenoveerd tot een modern cohousingcomplex met drie afzonderlijke appartementen en een gemeenschappelijke beneden- en kelderverdieping. Het geheel, inclusief aangelegde tuin waarvoor volwassen bomen met kluit en al over de gevel werden gehesen, is een streling voor het oog. Op de eerste verdieping wonen Wim en Caroline, op het tweede woont Peter, op het derde Jan. In Jans lichte duplex met zicht op de rode torens van De Bijloke worden de strakke lijnen van de witte muren en het antraciet keukenblok speels gebroken door veelkleurige kunstobjecten, groene planten en knusse Togo-sofa’s.

Iedereen welkom

Alle bewoners hier werken als zelfstandigen. De benedenruimten richtten ze in als sobere werk- en vergaderplekken voor henzelf én voor anderen. Jan: “Iedereen is hier welkom. Daarom hebben we De Sociëteit van de Verloren Kost opgericht. Leden kunnen hier komen coworken en achteraf ontspannen in de bar.” Die bar, die met zijn aardetinten en gedempt licht een heel andere, meer jazzy sfeer biedt dan de lichtrijke woon- en werkvertrekken, zit in de kelderverdieping. Jan: “Bij de aankoop stond het hier vol water, vandaag is dit ons ‘speelverdiep’. In de tuin hebben we voor onze leden al een concertje georganiseerd van ex-dEUS-gitarist Bruno De Groote.”

Hebben ze even genoeg van gezelschap, dan kunnen de bewoners zich in alle rust en privacy terugtrekken in hun eigen appartement. Beeld Rebecca Fertinel
Hebben ze even genoeg van gezelschap, dan kunnen de bewoners zich in alle rust en privacy terugtrekken in hun eigen appartement.Beeld Rebecca Fertinel

Terwijl we de glooiende tuin bewonderen, komen de huiskatten tegen onze benen aanwrijven en vertelt Jan over de hobbelige voorgeschiedenis van de realisatie. Jan: “Ik heb het pand vrij impulsief aangekocht. Wim en Peter hebben zich ingekocht nadat ik de stedenbouwkundige vergunning binnen had, wat allerminst een sinecure was met een erfgoedpand en een geklasseerd stadszicht. De renovatie werd gezamenlijk gefinancierd en leidde zeker ook tot stressmomenten, maar was een uitstekende test voor het échte cohousen. In deze woonvorm mag je elkaar niet afrekenen op kleine dingen: je moet het grotere geheel zien, geloven in elkaars goede wil. Ik werk niet graag in de tuin, Wim wél. En als ik na de boodschappen thuiskom en Peter of Wim zitten met vrienden aan de bar, beleef ik precies wat ik beoogde met dit project.”

Intussen kocht Jan Versyp nog meer panden om als cohousingplekken te renoveren en te verhuren. Jan: “We moeten af van de idee dat cohousen gelijkstaat aan samenhokken in een groot oud gebouw in slechte staat, om de prijs te drukken. Ik wil van cohousing een positieve keuze maken: je kiest om niet alleen te zijn, in plaats van weg te kwijnen op een appartementje. Dé tip? Kies eerst de vriendengroep, dan pas het pand — het moet wel klikken.”

deverlorenkost.be

‘Ik kan in een prachtig huis wonen dat ik nooit zou kunnen betalen’

Dankzij wooncoop werd een ruim gents herenhuis een warme thuis voor acht.

null Beeld Rebecca Fertinel
Beeld Rebecca Fertinel

In de Koning Albertlaan aan het Sint-Pietersstation in Gent kocht de wooncoöperatie wooncoop (met kleine ‘w’) in 2018 een groot herenhuis in neo-Vlaamse-renaissancestijl. De woning werd door de coöperatie gerenoveerd om te voldoen aan de huidige energetische normen, vervolgens werden er kandidaten gezocht om er samen in te cohousen. Vandaag wonen hier zeven volwassenen tussen de 29 en 56, alsook één kindje.

Achter deze statige gevel in de Gentse Koning Albertlaan gaat het er allerminst statisch aan toe.  Beeld Rebecca Fertinel
Achter deze statige gevel in de Gentse Koning Albertlaan gaat het er allerminst statisch aan toe.Beeld Rebecca Fertinel

Hoe statig de gevel ook is, erachter heerst één en al gezellige nonchalance: voorbij een rij fietsen in de gang kom je in de ruime, lichte gemeenschappelijke leefruimte met parketvloer en witte muren. Eyecatchers: een lange eettafel, een grote sofa én een drumstel. Hier geen designmeubelen, wel een warme sfeer.

Bewoonsters Charlotte Pattyn (29) en Luka De Bruyckere (31) vertellen over de lockdowns, en hoe ze hier toen samen spelletjes speelden, puzzels legden en dansten. Op de verdiepingen heeft iedere bewoner zijn of haar privé-unit, lees: een slaapkamer tussen de 19 en 34 vierkante meter, meestal met ruimte voor een bureau. Op de eerste verdieping zien we kamers met een mooie antieke schouw, alsook die typische hoge herenhuisplafonds. Helemaal boven toont Charlotte ons de ruimste van alle privé-units: de zolderverdieping die zij en haar vriend delen, met ruimte voor hun bed, zitplaats en bureau. Beneden is behalve de ruime leefruimte en dito keuken ook de wilde, ommuurde tuin gedeeld, evenals de kippen.

null Beeld Rebecca Fertinel
Beeld Rebecca Fertinel

De bewoners doen hier aan ‘wooncoopen’, een uniek nieuw alternatief voor kopen of huren waarbij men op eigen tempo aandelen verwerft in de wooncoöperatie wooncoop. Een systeem dat voor veel jonge radelozen op de overhitte woningmarkt weleens een oplossing kan betekenen. Luka: “Huren wordt soms gezien als je geld weggooien, voor kopen heb je een spaarboek nodig. Via onze maandlast investeren we hier niet in bakstenen - we worden dus nooit eigenaar van het huis - maar in aandelen van wooncoop. Die kan je verkopen als je uit de wooncoöperatie wil stappen, maar je kan ook verhuizen naar een ander cohousingproject van wooncoop en je aandelen ‘meenemen’.”

Huren én kopen

Grosso modo betalen de bewoners hier tussen de 350 en 750 euro maandelijks, afhankelijk van de grootte van de kamer, maar ook van hoeveel ze wensen te investeren. Charlotte: “Want zit je even zonder werk, dan kan je gewoon huren, wat goedkoper is. Verdien je ineens meer, dan kan je ervoor kiezen om enkel aandelen te verwerven, wat duurder is. In de praktijk kiezen de meesten van ons voor de mix: maandelijks een deeltje huren en een deeltje investeren.”

De zeven bewoners van het AlberThuis waren nobele onbekenden voor elkaar vooraleer ze hier gingen cohousen. Er gingen wel enkele kennismakingsgesprekken aan de verhuis vooraf, maar toch: was dit geen vrij risicovolle onderneming? Zijn er na twee jaar ook bijzondere nadelen te noteren aan een huis delen met mensen die niet je vrienden zijn? Luka: “Er zijn zeker momenten waarop je denkt: godverdomme! (lacht) Dat is normaal.” Charlotte: “Maar de nadelen wegen voor mij echt niet op tegen de voordelen.” Misschien wel het beste bewijs dat het hier lukt: er zijn intussen twee koppels in het AlberThuis.

Geen designmeubelen in de living, wel een warme sfeer en een... drumstel. Beeld Rebecca Fertinel
Geen designmeubelen in de living, wel een warme sfeer en een... drumstel.Beeld Rebecca Fertinel

Hoe tijdelijk of definitief zien de AlberThuis-cohousers deze woonvorm? Charlotte: “Wat mij ideaal lijkt, is dat de coöperatie tegen mijn oude dag ook mooie cohousingprojecten voor bejaarden heeft gerealiseerd.” Luka: “Op deze manier samenleven vraagt engagement, je doet dit niet voor eventjes. Maar wie zegt dat het voor altijd is? Ik kijk nu niet verder dan de middellange termijn. Op dit moment mag ik in een prachtig huis wonen dat alleen of zelfs met twee nooit binnen mijn bereik had gelegen.” Het enige wat de bewoners van het AlberThuis misschien een béétje jammer vinden, is dat ze geen bankje aan de voorgevel mogen bevestigen, om gezellig te buurten. Luka: ‘De gevel is beschermd erfgoed, dat heb je natuurlijk met zo’n uitzonderlijke woning.” (lacht)

wooncoop.be

‘De mix van mensen doet het voor mij’

Neybor verhuurt in Brussel bemeubelde luxenesten aan millennials.

Een mix van volledig ingerichte privévertrekken en collectieve ruimtes vormt het succesrecept van coliving.  Beeld Rebecca Fertinel
Een mix van volledig ingerichte privévertrekken en collectieve ruimtes vormt het succesrecept van coliving.Beeld Rebecca Fertinel

Neybor Botanique Saint-Josse, dat is de volledige naam van de colive op een boogscheut van de Brusselse concertzaal Botanique. In het recent gerenoveerde voormalige hotel worden negentien bemeubelde kamers verhuurd. Het is nog vroeg in de ochtend wanneer bewoner Constantin Scholz in de gemeenschappelijke keuken met zicht op de tuin zijn eerste koffie van de dag zet. Hij is 23, heeft de Duitse nationaliteit en is doctoraatsstudent Robotica aan de VUB. Constantin doet hier aan coliving, een fenomeen dat komt overgewaaid uit Londen en New York, en dat ook Brussel inpalmt. Bedrijven kopen grote gebouwen, renoveren ze en verhuren gemeubelde kamers aan vooral millennials en expats. Als paddenstoelen schieten ze uit de grond, firma’s als Cohabs, ShareHomeBrussels, Colive, Colonies… Neybor is een nieuwe speler op de markt en werd gesticht door vier jonge Belgen met een zwak voor architectuur. Claire Sallets is chief architect en cofounder: “We doen meer dan een oud gebouw opsmukken. Elk pand wordt eerst grondig gerenoveerd, omdat we lang willen meedraaien.”

null Beeld Rebecca Fertinel
Beeld Rebecca Fertinel
In samenwerking met Rotor, dat bouwmaterialen recupereert, gaf Neybor een nieuw leven aan vintage lampen en oude stoelen.  Beeld Rebecca Fertinel
In samenwerking met Rotor, dat bouwmaterialen recupereert, gaf Neybor een nieuw leven aan vintage lampen en oude stoelen.Beeld Rebecca Fertinel

Het Neybor-team houdt ook van esthetiek: de strakke meubelen op de kamers werden door henzelf ontworpen en in samenwerking met galerie Demain Belgium zijn de muren behangen met kleurige kunst van jonge Belgische artiesten.

Intussen komt de ochtend op gang in Neybor Botanique Saint-Josse. Een gezellige drukte heerst in de statige traphallen, Engels is de voertaal. Constantin verwelkomt zijn ietwat slaperige vriendin: ze is net overgevlogen uit New York en kan ook een koffie gebruiken. Die is overigens in de maandelijkse huurprijs inbegrepen, in het geval van Constantin bedraagt die zo’n 950 euro - zijn dubbele kamer is meteen de duurste soort in het gebouw. Daarvoor beschikt hij over een slaapkamer, een badkamer, een kleine zitkamer en een gedeeld balkon. Bijzonder smaakvol ingericht, maar toch klein.

Afhaalzaakjes

Wat dit coliven dan zo aantrekkelijk maakt voor hem? Constantin: “De mix van mensen. Van de negentien members in deze woning schat ik dat er twee de Belgische nationaliteit hebben. De rest zijn expats uit Europese landen, de VS, Canada of Zuid-Amerika. Er zitten doctoraatsstudenten en stagiairs tussen, maar ook NAVO-medewerkers. We zijn vooral twintigers, maar er huurt hier ook een dame van vijftig een kamer; zij komt er gezellig bij zitten als we in de tuin wijntjes drinken.”

De flexibele huurcontracten laten toe dat je hier maar enkele maanden hoeft te wonen. Voor huurders als Constantin is deze colive in Brussel ook maar een halte in zijn leven, wie weet welke grootsteden of woonvormen zijn toekomst nog zal brengen. En wat zijn de toekomstplannen van Neybor? Een app ontwikkelen waarmee de bewoners van dit pand met elkaar kunnen communiceren, maar ook bijvoorbeeld bij een biologische groenteboer een groentepakket kunnen bestellen.

null Beeld Rebecca Fertinel
Beeld Rebecca Fertinel

Dat colivings al een slechte reputatie hebben in Brussel, heeft te maken met het nachtlawaai. Head architect Claire Sallets: “Hier werd gedacht aan geluidsisolatie, we vragen onze bewoners ook om de rust in de buurt te respecteren. Duurzaam coliven is ook: je integreren in een buurt. En dat de afhaalzaakjes in deze straat nu gouden zaken doen, is natuurlijk mooi meegenomen - voor iedereen.”

neybor.co

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234