Zondag 23/01/2022

Het New York van ontwerper Tim Coppens

Als 18-jarige laafde hij zich voor het eerst aan de energie van New York. Twintig jaar later is downtown Manhattan zijn natuurlijke biotoop én de gedroomde uitvalsbasis voor het uitbouwen van zijn eigen label. Sinds zijn laatste defilé de hemel in werd geprezen, gaat het hard voor Tim Coppens, dé rijzende ster in de mannenmode. 'Wil je het hier maken, dan moet je hoog inzetten. Je hebt toch niets te verliezen.'

SKATEN

Ik was een jaar of 18 toen ik voor het eerst naar New York kwam met een aantal vrienden. Allemaal skaters, net als ik. Ik woonde in Antwerpen, zat net op de academie, en skaten was een belangrijk deel van mijn leven.

Met een bende van acht trokken we naar New York, met de skateboard onder de arm. Geld voor hotels hadden we niet echt, dus probeerden we al eens ergens binnen te glippen om gratis te overnachten - een wereld van verschil met het leven dat ik nu leid. Het waren de jaren negentig, de tijd van 'slackers' en de film Kids van Larry Clarke.

Onder de Brooklyn Bridge was toen een heel bekende plek voor skaters, daar hingen we rond. West Village, Lower East Side, die buurten waren destijds nog een beetje ruwer dan nu. Ik heb deze stad toen heel anders leren kennen, vanuit de onderbuik. Nu is het in de eerste plaats een plek om te werken, maar de energie die ik hier als jonge kerel heb gevonden, is me altijd bijgebleven.

Het mekka van de streetcultuur was toen de Supreme op Lafayette, een winkel die nog altijd heel populair is, terwijl ze heel trouw zijn gebleven aan hun idealen. They did not sell out. Soms staat er loeiharde death metal op en kan de verkoper amper verstaan wat je vraagt, maar dat is oké. Sommigen vinden dat arrogantie, ik hou wel van die attitude. New York is een beetje afstandelijk en individualistisch, maar dat spreekt me juist aan. Iedereen mag gewoon zijn eigen ding doen.

Skaten doe ik al lang niet meer, maar er blijft wel iets van hangen. Om te skaten moet je soms dertig keer op de je bek gaan. Die durf en het doorzettingsvermogen dat je kweekt, komt later in je carrière op een andere manier van pas.

WERKEN

Toen ik hier vijf geleden kwam werken, leerde ik een heel andere kant van New York kennen. Dat eerste half jaar was keihard. Ik kwam van Adidas in Duitsland, een paradijs om te werken, met een eigen sporthal, een zwembad, je lunch in de kantine. Een veilige cocon waar iedereen ontspannen en happy rondloopt.

Bij Ralph Lauren startte ik op directieniveau, een reuzestap. De bedrijfscultuur is zo competitief: je moet jezelf direct bewijzen, er is geen tijd om je rustig even in te werken. Maar het harde werken loont wel, zodra je hier aanvaard wordt en hebt bewezen dat je iets kunt, dan is hier veel mogelijk.

Ik heb in die periode ontzettend veel geleerd, vooral over de manier waarop bedrijven werken, hoe je leiding geeft aan mensen. En binnen de RLX- collectie waar ik verantwoordelijk voor was, hebben we heel innovatieve dingen kunnen doen voor Ralph Lauren. De middelen die je bij zo'n merk hebt om iets te kunnen creëren zijn fantastisch. Maar ik wist vanaf het begin: ik doe dit drie jaar en dan moet ik mijn eigen ding gaan doen.

Ik vind het nog altijd belangrijk om me ook bezig te houden met de zakelijke specten van mijn label. Zomaar wat tekenen, de artiest uithangen en je niks aantrekken of je kleren verkopen of niet, zo zit ik niet in elkaar. Af en toe loop ik bij Barney's binnen, waar mijn collectie hangt. Ik vind het belangrijk om concrete feedback te krijgen: wat verkoopt er goed, wat vragen de klanten...

Alles wordt hier superprofessioneel aangepakt. Je omringt je met advisors, mensen met veel ervaring die me helpen met perscontacten, financiering, parnerships. De juiste prijszetting vinden voor elk stuk, dat soort dingen. Er is een heel plan uitgetekend: waar willen we naartoe, waar moet ik over drie jaar, vier jaar, vijf jaar staan. Alleen op die manier kan ik blijven doen wat ik wil doen.

New York is een stad die leeft op ambitie. Hier word je bewonderd als je risico's durft te nemen. Aim big! Je eigen zaak starten, grote dromen koesteren: hier wordt dat aangemoedigd. In België word je van jongs af aan ingeprent: doe maar niet te zot, kies voor een veilige vaste job, en anders zorgt de staat wel voor je. Hier moet je gewoon hoog inzetten als je het wilt maken, je hebt toch niks te verliezen.

WONEN

Ik heb op heel verschillende plekken gewoond in Manhattan, elke buurt heeft zijn eigen charme. Ik dacht niet dat ik het ooit zou zeggen want het is zo vreselijk cliché, maar tegenwoordig denk ik er wel eens aan om richting Brooklyn te trekken. De kalmte, een beetje groen, zonder te ver weg te zijn van de stad, dat trekt me wel aan.

Een juist evenwicht vinden tussen je privéleven en werk is hier niet eenvoudig. Zelfs uit eten gaan is hier business. Je moet netwerken, je laten zien op de juiste plekken, terwijl ik steeds vaker zin heb om gewoon thuis te blijven. Het moet voor mij ook allemaal niet zo nieuw en hip zijn, ik hou van gevestigde waarden. Rao's, een Italiaan in East Harlem, is zo'n klassieker, daar zitten figuren die recht uit The Sopranos lijken te komen. Je kunt hier de ene dag zalig gaan brunchen bij Jean-Georges, een driesterrenrestaurant in de Upper West Side, maar ik ga even graag rancheros eten in een kitscherige cantina in Soho.

Als er Belgische vrienden op bezoek komen, zijn die meestal beter op de hoogte van wat dé beste plek van het moment is. Zo gaat dat als je hier leeft. Als je in België woont ga je ook niet constant naar Brugge op bezoek. Voor toeristen is dat een must, maar als je ergens woont en werkt kom je aan die dingen niet toe. Het gebeurt wel eens dat ik op een vrije zondag even in het Guggenheim binnenstap, of in Chelsea wat galerietjes check. Ik hou ook van Dashwood, een fantastische boekenwinkel op Bond Street, gespecialiseerd in fotografie. Maar ik heb de voorbije jaren vooral heel veel en heel hard gewerkt (lacht). Er is niet veel plaats voor andere dingen. Ik hou ervan om gewoon door de stad te stappen, zeker als het regent en de straten verlaten zijn. 's Ochtends vroeg neem ik de subway naar Tribeca en wandel ik naar mijn kantoor. Onderweg stop ik even voor een bagel met cream cheese en koffie, pure perfectie. Ik zou nergens anders willen wonen. Alle fantastische restaurants waar ik niet naartoe gaan, alle musea die ik niet bezoek, de concerten waar ik geen tijd voor heb, zelfs dát, snap je? Alles is hier.

ONTSNAPPEN

Tot voor kort ging ik vier, vijf keer lopen in Central Park, het is fantastisch om daar vlakbij te wonen. Ik was lid van de Central Park Track Club, ik was behoorlijk fanatiek. Ik heb de halve marathon gelopen, een prachtige ervaring, met duizenden mensen aan de start. Ik voelde me echt deel uitmaken van een groter geheel. Toen ik aan het trainen was voor de marathon ben ik moeten stoppen. Ik had het rustiger aan moeten doen, maar was weer wat te extreem, zoals in alles wat ik doe. Dat is ook zo typerend voor deze stad. Zelfs sporten is niet zomaar een vrijblijvende hobby. In België gaan mensen een eindje wandelen of fietsen en drie uur later zitten ze met een trappist en een pannenkoek op een terras (lacht). Hier rijden kerels voor dag en dauw met hun carbonfiber triatlonfiets tientallen kilometers, dan gaan ze naar Wall Street om daar een dag hard te presteren en 's avonds gaan ze wat rondjes lopen.

Ik ben zelf sportief en heb voor Adidas ontworpen, dus wordt al snel het label 'sportswear' op mijn collectie geplakt. Het is maar een term. Ik hou van kleren die draagbaar zijn, clean, functioneel. Geen kleren die een moeilijke conceptuele uitleg nodig hebben. De echte innovatie zit in de stoffen, de snit, een andere sluiting. Natuurlijk vind je op een bepaalde manier de energie van deze stad terug in mijn collecties - iedereen is actief, alles is in beweging.

Nu ik het lopen heb moeten opgeven, probeer ik op een andere manier aan mijn adrenaline-kicks te geraken. Af en toe moet je de stad gewoon uit. Dan fiets ik upstate, richting Palisades, over de smalle fietsstrook op de Washington Bridge, behoorlijk eng eigenlijk als je daar voor de eerste keer overheen rijdt.

Ik ben ook gaan surfen, dus dan trek ik wel eens naar Mohawk, Long Island. Of we huren een auto en gaan op bezoek bij vrienden in de Hamptons of naar Catskills, dat is aan het opkomen als alternatieve, meer laid-back plek voor wie de stad even wil ontvluchten.

Bio

Tim Coppens (°1975) studeerde af aan de Antwerpse Modeacademie in 1998. Hij werkte in Duitsland als ontwerper voor de sportmerken Bogner en Adidas en trok naar New York om Design Director te worden bij RLX ('Ralph Lauren Extreme'). In 2011 startte hij in New York met zijn eigen mannencollectie. Sindsdien gaat het hard voor Tim Coppens: zijn defilé tijdens de New York Fashion Week in februari werd erg lovend onthaald door de Amerikaanse pers, en op 3 juni maakt hij kans op een CFDA award, ook wel eens 'de Oscars van de mode' genoemd, omdat de winnaars worden verkozen door vakmensen uit de modesector.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234