Dinsdag 22/06/2021

Hét moment

Wat mogen we op jazzvlak verwachten van 2013? Een vaak gehoorde vraag, maar ze is zinloos. Dat wordt meteen duidelijk als we terugblikken naar hét moment van vorig jaar, voor iedereen een verrassing van formaat.

13 augustus 2012: Bertrand Flamang krijgt een telefoontje van Denardo Coleman met de melding dat Ornette ziek is en forfait moet geven voor de openingsdag van Jazz Middelheim, twee dagen later. Enkele telefoontjes later is de paniek al geweken. John Zorn, sinds 1999 'onvoorwaardelijk' vriend van Middelheim, is bereid om in de bres te springen. "Ik breng Bill Laswell mee. En Milford Graves", voegt hij er schalks aan toe.

Bill Laswell is voor de meeste luisteraars geen onbekende. Maar Milford Graves? Was dat geen fossiel uit de jaren zestig, die man met de kroezelige Castrobaard in ontelbaar tinten grijs? Hij is een generatiegenoot van Ornette Coleman, speelde percussie in het New Yort Art Quartet en bij Paul Bley en Albert Ayler. Maar sinds medio jaren zeventig leidt hij een eerder teruggetrokken bestaan. Hij aanvaardde een leeropdracht aan Bennington College en begon zich te bekwamen in kruidenkunde en acupunctuur. Hij ontwikkelde ook een eigen gevechtskunst genaamd Yara, wat hem en zijn leerlingen jarenlang goed van pas kwam in hun ruige leefomgeving in South Jamaica, Queens, New York.

Op 15 augustus 2012 pakte die 71-jarige 'fossiel' op één been de tent van Middelheim in. Zorn gaf hem een rode loper met volgende woorden: "Hij speelde hier in 1973 met zijn kwartet en dat was toen zo'n doorslaand succes dat de organisatie hem teruggevraagd heeft, veertig jaar later!" Graves begon te zingen en zette een dansende drumsolo in, sterk Afrikaans geïnspireerd, opvallend lichtvoetig van toon. Het leek even een verschrikkelijke stijlbreuk met de toon die Zorn had neergezet, maar dat was het niet. Lachende gezichten all over the place, dat wel, maar percussie en zang leidden heel organisch tot een vreemde spanning. En toen Laswell en Zorn weer kwamen aansluiten, kringelde de onsterfelijke melodie van 'Lonely Woman' door de tent, een subliem eerbetoon aan de afwezige Ornette Coleman.

Zo mag hij gerust elk jaar de boel komen opvrolijken, die fantastische Graves. Helaas is de kans klein. De kruidenprofessor beklimt in New York nog wel geregeld een podium, maar uitgebreid toeren is niet zijn ding. Dat is jammer, want de magie van het liveconcert (en het slimme entertainment dat er bij hoort) is op plaat zelden of nooit terug te vinden.

Toch een tip voor wie een beetje Graves thuis wil proeven: op Zorns label Tzadik verschenen een tiental jaren geleden twee indrukwekkende solo-opnamen, getuigen van zijn intensieve zoektocht naar klanken en ritmes.

Milford Graves, Grand Unification en Stories (Tzadik)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234