Donderdag 29/07/2021

'Het maakt niet uit of je 74 of 24 bent'

Onder de titel '74 is the new 24' brengt de Italiaanse discopionier Giorgio Moroder (74) begin 2015 voor het eerst in een kwarteeuw een nieuwe plaat uit. Een opmerkelijke comeback, waarvoor hij alvast Kylie Minogue, Lana Del Rey en Britney Spears wist te strikken.

Als Giorgio Moroder vandaag weer als een hippe vogel wordt beschouwd, dan is dat in de eerste plaats de verdienste van Daft Punk. Het Franse electroduo haalde de bejaarde Italiaan vorig jaar naar de studio, en hun samenwerking resulteerde in een van de meest opmerkelijke tracks op Random Acces Memories.

In het nummer 'Giorgio by Moroder' vertelt hij in parlandostijl over hoe hij in de jaren zestig zijn eerste stappen in de popmuziek zette. "All I ever wanted to do is music, but not only play music, but compose music", klinkt het in bouwvallig Engels. "In the beginning, I wanted to do an album with the sounds of the fifties, the sounds of the sixties, of the seventies, and then have a sound of the future. And I said: 'Wait a second, I know the synthesizer. Why don't I use the synthesizer, which is the sound of the future?'"

Hij vat het wat simplistisch samen, maar op die manier vat hij wel kort de essentie van de sound samen die hem tot een van de meest invloedrijke producers van zijn generatie zou maken. Vooral zijn samenwerking met de Amerikaanse Donna Summer in de tweede helft van de jaren zeventig spreekt tot de verbeelding, met baanbrekende classics als 'I Feel Love' en 'Love To Love You Baby' als meest voor de hand liggende voorbeelden.

Stom en monotoon

Summer en Moroder ontmoeten elkaar in München, waar Moroder als dj werkt en zijn eigen platenlabel heeft. Toch levert zelfs de meest vruchtbare samenwerking uit zijn carrière niet onmiddellijk resultaat op. In eerste instantie weet het Europese publiek namelijk niet wat ze met die 'stomme, monotone Duitse disco' aan moeten vangen. De muziek wordt als kil ervaren, maar in Amerika zijn de reacties merkelijk anders. Daar geilt het publiek op de sensuele, uitdagende verschijning van Summer, die er in een mum van tijd uitgroeid tot een superster. Ze wordt er de Queen of Love genoemd, en Moroder zorgt er met zijn dwingende, repetitieve beats voor dat het een soort liefde is die haast met topsport te vergelijken valt. Het slaat aan: de dubbelaar Live And More groeit uit tot één van de bestverkochte platen uit de jaren zeventig. Door het succes met Summer groeit Moroder uit tot een veelgevraagd producer, en in de jaren daarna bundelt hij onder meer de krachten met Sparks, The Three Degrees, Elton John en Bonnie Tyler. Zijn herkenbare stijl wordt nu wél gewaardeerd, en zijn manier om electronica en disco op een natuurlijke manier met elkaar te versmelten vindt volop navolging. Het duurt niet lang voor de discomania zich naar alle hoeken van de wereld verspreidt.

Als Donna Summer een andere muzikale richting uitgaat, verruimt hij de blik richting rock, en duikt hij de studio in met Blondie. Het resultaat wordt de single 'Call Me', met voorsprong de grootste hit van 1980. Ook legt Moroder zich alsmaar nadrukkelijker toe op het componeren van filmmuziek. Dat levert hem in het geval van Midnight Express meteen een Oscar op. Ook zijn scores voor American Gigolo, Scarface en Foxes worden goed onthaald. In de jaren tachtig haalt hij opnieuw de hitparade met 'Together in Electric Dreams' - een samenwerking met Human League-zanger Phil Oakey - en ook 'The Neverending Story' -ingezongen door tieneridool Limahl - haalt wereldwijd de charts. Tegelijk blijft Moroder in beeld als soundtrackcomponist. Herinnert u zich 'Take My Breath Away' van Berlin? Of 'Flashdance... What A Feeling' van Irene Cara? 'Danger Zone' van Kenny Loggins, misschien? 'Cat People' van David Bowie? Allemaal eighties-hits waar Moroder als producer en componist aan heeft meegewerkt.

15.000 euro per dag

Destijds werden veel van de nummers door de critici als pulp beschouwd, maar nieuwe generaties luisteren met andere oren, en het voorbije decennium heeft Moroder alleen maar aan respect gewonnen. Zo wordt zijn destijds wat miskende soloplaat E=MC² vandaag als de ultieme discoplaat beschouwd. De muziek - waarvoor hij overvloedig gebruikmaakt van keyboards, synthesizers, electronica en computers - was in 1979 zijn tijd te ver vooruit om echt indruk te maken bij het grote publiek. Op de koop toe was de plaat een van de allereerste die met digitale technologie werd opgenomen. Het prijskaartje was navenant: aan elke opnamedag hing een gepeperd prijskaartje van 15.000 euro.

In 2004 kreeg de componist een onderscheiding voor zijn buitengewone verdiensten als producer tijdens de Dance Music Hall Of Fame-ceremonie in New York, en een jaar later werd hij door de Italiaanse president Carlo Azeglio Ciampi tot Commendatore gekroond. Nog later, in 2011, volgt ook erkenning vanuit België wanneer Moroder voor zijn soundtracks een Lifetime Achievement Award in ontvangst mag nemen op het Gentse filmfestival. Maar de ultieme rehabilitatie komt er dus dankzij Daft Punk. Moroder wordt dankzij het Franse duo herontdekt door een generatie fans van wie hij de grootvader zou kunnen zijn. Gesterkt door de waardering liep hij het voorbije jaar weer wat vaker in de kijker. Hij maakte een remix voor Coldplay, kondigde een samenwerking met Kelis aan, en nam een reclamespot op voor Volkswagen.

Vintage Moroder

Maar nu komt Moroder dus écht terug uit pensioen voor een volwaardige nieuwe plaat. De titelsong uit 74 is the new 24 is inmiddels vrijgegeven, en klinkt als vintage Moroder: pompende beats, vervormde stemmen en met een ritme dat meteen weer de herinneringen aan hoogdagen van de disco oproept.

"Er zijn vijftien à twintig muzikanten met wie ik graag zou willen samenwerken, maar mijn manager heeft me op het hart gedrukt dat ik zelf nog geen namen mag vrijgeven voor het geval ze zich toch nog bedenken", onthulde de producer op de Australische jongerenzender Triple J. Maar haast meteen nadien vertelde hij erbij dat Lana Del Rey en Sia al zeker van de partij zouden zijn.

"Dancemuziek maakt geen onderscheid. Het maakt niet uit waar je woont, wie je vrienden zijn of hoeveel er op je bankrekening staat. Het maakt niet uit of je 74 of 24 bent", zegt Moroder over zijn nieuwe werk. Of zoals hij het zelf verwoord in dat nummer met Daft Punk: "Once you want to free your mind about a concept of harmony and music being correct, you can do whatever you want." En dat doet hij -een kwarteeuw na zijn laatste plaat - nu dus opnieuw. De Italiaanse pionier bergt zijn golfclubs op om weer muziek te gaan maken. Hoog tijd om de dansvloer weer op te blinken.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234