Dinsdag 04/08/2020

'Het lukte me niet om ons gezin tot die innig gewenste eenheid te smeden'

Omdat ze geen tweede kind konden krijgen, besloten Wietske en haar man een meisje te adopteren. Groot waren haar verwachtingen, nog groter was de desillusie toen bleek dat de nieuwe gezinssamenstelling hun huwelijk naar de knoppen hielp.

cht jaar geleden meldden mijn man en ik ons aan bij pleegzorg, omdat we een kind in nood een veilige omgeving wilden bieden. Eigenlijk hadden we naast onze dochter van vier nog wel een kind van onszelf willen hebben, maar toen dat niet lukte en ik na jaren het wachten en hopen beu was, heb ik me laten steriliseren en zijn we ons samen gaan oriënteren op pleegzorg.

"De tweejarige Veerle kwam op een dag in 2009. Mijn man en ik hadden ernaar toegeleefd. Op een of andere manier betekende het avontuur van het pleegouderschap een versteviging van onze band die toch al heel hecht was. Wij gingen dit samen doen. Van onze omgeving kregen we complimenten en vooral door zijn familie werden we enorm gesteund. Ook dat zorgde voor het aangename gevoel dat we op het juiste spoor zaten.

"Dat de aanwezigheid van een pleegkind de dynamiek binnen ons gezin zou veranderen, stond vast. Maar op welke manier precies, dat viel niet te voorspellen. We hadden talloze cursussen gedaan bij Bureau Pleegzorg, maar we begrepen heel goed dat niemand ons kon voorbereiden op hoe het echt was, een vierde gezinslid. En toch verlangden we ernaar en verheugden ons erop. Zolang we afspraken dat wij tweeën de basis waren en beslissingen door ons samen genomen zouden worden, kon ons niks gebeuren.

"Ze was stilletjes toen ze werd binnengebracht door de crisisopvang, en toen we Veerle 's avonds naar bed brachten, huilde ze onhoorbaar. Over haar wang gleed een dikke traan. Maar in de maanden erop bleek ze heel wispelturig. Een van de eerste vaardigheden die ze onder de knie kreeg, was sarren. Ze leerde al snel wat ze moest doen om ons dwars te zitten, alsof ze wilde weten of we dan nog steeds van haar hielden. Ze was een beweeglijke fantast.

"Op de crèche maakte ze indruk door met veel theatrale overdrijving allerlei details van sprookjes aan elkaar te breien en die thuis te situeren, alsof het hier een waar roversnest was. Ze was zo anders dan onze dochter die gezeglijk en timide was. Ondanks het verschil in leeftijd was Veerle haar vaak de baas. Dat deed pijn, ik kon het niet helpen.

"Het lukte me niet altijd me in haar gedachtewereld te verplaatsen en van haar te genieten. Ik bleef als het ware op afstand, hoezeer ik ook mijn best deed. Mijn man was hele dagen weg, ik werkte in het onderwijs. Het leek zo ideaal: we hoefden geen opvang te regelen, want de middagen en de vakanties was ik vrij en waren de kinderen bij mij.

"Maar na vier jaar kon ik niet meer. Door haar hechtingsprobleem klampte ze zich soms letterlijk aan me vast, en liep me overal achterna. Ze zat nooit stil en maakte altijd geluid. Ik zei tegen mijn man: ik schaam me, maar ik kom niet meer tot rust, ik krijg geen lucht meer. Mijn man reageerde nauwelijks. Hij vroeg niet door, hij vroeg ook niet: als het je niet lukt, wat dan? Intussen zag ik dat hij een andere band met haar had dan ik. Het was of het hem veel beter dan mij was gelukt haar binnen een paar maanden, een paar jaar te gaan beschouwen als zijn eigen dochter. Hij kon haar dwarsheid en luidruchtigheid naast zich neerleggen.

"We besloten om beurten iets apart met haar te gaan doen, dan had ik ook tijd om soms even alleen met onze eigen dochter door te brengen en als ik met Veerle was, kon ik haar al mijn aandacht geven. Daarnaast zochten we de oplossing in nog meer gesprekken met Pleegzorg en in praktische hulp. We schakelden een gastgezin in dat een weekend per maand voor haar zorgde. Maar het werkte niet. Ik kreeg het eenvoudig niet voor elkaar om ons gezin tot die innig gewenste eenheid te smeden.

"Soms waren er momenten van ontspanning en ontroering, maar de rest van de tijd bleef het schuren. Mijn dochter bijvoorbeeld bleef regelmatig vragen: wanneer gaat Veerle weer weg? Half september 2014 zei ik tegen mijn man: het spijt me, ik heb alles geprobeerd, maar we moeten een ander huis voor haar zoeken. Ik zag wel dat Veerle zich aan ons gehecht had, ze noemde ons al jaren mama en papa, maar ik vond geen andere uitweg.

"Mijn man stemde in met haar vertrek, maar in de weken die volgden werd hij steeds stiller. Toen ik hem vroeg wat er aan de hand was, zei hij: ik kan het niet. Ik vroeg hem: wat kun je niet? 'Ik kan Veerle niet wegsturen. Jij bent volwassen en kunt voor jezelf zorgen, maar zij kan nergens heen en is al zo vaak gekwetst.' En hoewel ik het in theorie met hem eens was, voelde ik me verraden. Het werd het einde van mijn huwelijk met de man van wie ik toen al 14 jaar onbekommerd en uit volle overtuiging hield.

"En nog vraag ik me vaak huilend af: wat deed ik fout, hoe had ik dit kunnen voorkomen? Ik dacht dat ik het kon, een beschadigd kind dat niet van mij was, in ons leven te vragen. Dat bleek een vergissing.

"Na zijn besluit belde ik pleegzorg en zei dat ik een ander huis ging zoeken en dat Veerle bij mijn man bleef. En niemand zei: 'We komen eraan, want dit kan niet. De afspraak was dat u en uw man het vertrekpunt waren, niet Veerle.' Nee, niemand. Mijn man koos voor onze zevenjarige pleegdochter en dat leek voor alle andere partijen de beste oplossing.

"Nu woon ik alleen en heb de rust waarnaar ik verlangde. Ineens werd het stil. Mijn grote liefde die me dagelijks aan het lachen maakte, ben ik kwijt. We delen de zorg voor onze eigen dochter en Veerle zie ik een paar keer per jaar. De perfecte idylle die wij waren, komt nooit meer terug. Het is krankzinnig hoe toeval kennelijk bepalender is voor het lot van een huwelijk dan de grootte van de liefde."

Volgende zaterdag vindt u deze rubriek weer terug in DM Magazine

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234