Donderdag 23/01/2020

Het leven is soms een videogame

Voor wie sowieso een hekel zou hebben aan stripverhalen, is de nuance zonder betekenis, maar Scott Pilgrim vs. the World is niet zomaar de zoveelste adaptatie van een comic book. Aan de basis ligt de zesdelige graphic novel van Bryan Lee O’Malley, over het in Toronto wonende twentysomething titelpersonage. In de film wordt Scott Pilgrim vertolkt door de jonge Canadese acteur Michael Cera, bekend uit onder meer Juno, Superbad en Nick and Norah’s Infinite Playlist.

Scott is een typische luilak, die nog helemaal geen idee heeft van wat hij met zijn verdere leven wil of kan aanvangen. Hij is een zogenaamde kidult, geen kind meer, maar nog lang niet volwassen. Zijn voornaamste bezigheid is basgitaar spelen in het garagebandje Sex Bob-Omb (de muziek werd geleverd door Beck) en met een schoolmeisje van zeventien daten dat nog nooit een jongen gekust heeft. Ook hem niet.

Maar dan duikt plots de mysterieuze Ramona Flowers (Mary Elizabeth Winstead) op in zijn leven. Eerst in een droom en dan in werkelijkheid. Scott is meteen stapelverliefd, maar Ramona houdt de boot af. Zij is net vanuit New York naar Toronto verhuisd omdat ze het eventjes wat rustiger aan wilde doen. Want ze heeft in haar jonge leventje al heel wat ‘emotionele bagage’ verzameld. Lees: ze heeft allerlei vriendjes en zelfs een vriendinnetje - “I was just a little bi-curious” - gehad, maar heeft daar toch een sentimentele kater aan overgehouden.

Pilgrim is vastbesloten en dus zelfs bereid om de strijd aan te gaan met de zeventallige ‘League of Ramona’s Evil Exes’, een verbond dat maar één doel blijkt te hebben: Scott het leven zuur maken of anderszins in elkaar meppen zodat hij voortaan uit de buurt van Ramona zal blijven. Het zijn die opeenvolgende, maar gelukkig voldoende gediversifieerde confrontaties, die zowat de rode draad doorheen het verhaal leveren en die telkens in de vorm van een of ander videospelletje gepresenteerd worden: van stevige knokpartijen à la Street Fighter over martial arts- en skateboardacrobatieën, tot zelfs een loeihard ‘muzikaal’ duel.

De slimme en visueel inventieve manier waarop die videogames in de vertelling geïntegreerd werden, is maar één van de prestaties van de Engelse filmmaker Edgar Wright. Hij bewees eerder al met de zombiekomedie Shaun of the Dead en de politieparodie Hot Fuzz hoe hij als spoofmaster allerlei genreclichés en ander belegen materiaal een nieuwe, frisse adem kan inblazen. Een andere troefkaart is de manier waarop de regisseur in een dergelijke fantaisistische context toch een bepaald realiteitsniveau weet te handhaven, zodat de vele personages, zelfs in situaties die tegen het karikaturale aanschurken, toch een soort ‘van vlees en bloed’-kwaliteit overhouden.

Het scenario zit ook nog eens boordevol grappige, spitse dialogen en allerlei popcultuurreferenties, maar die zijn zo talrijk en ze gebeuren zo snel dat je niet eens de tijd hebt om je gefrustreerd te voelen als je niet alle inside jokes zou begrijpen. Hetzelfde geldt voor de vele visuele en auditieve spielereien, zoals split-screen, een lachband, korte animatiefragmentjes, fonetische geluidsimitaties en andere opschriften die her en der over het scherm dansen. Het zijn grappige fiorituurtjes die amuseren, maar nooit de overhand nemen of de aandacht van de vertelling afleiden.

Kortom, zelfs wie niet tot de doelgroep van Scott Pilgrim vs. the World behoort en de kidult-status reeds lang ontgroeid is, hoeft niet te vrezen dat dit coming of age-verhaal hem of haar totaal onberoerd zal laten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234