Zondag 25/08/2019

"Het leven is een vingerknip, je moet de dingen nú aanpakken"

"Vertrouwt erip dat 't altit allemoal goe komt". Het is een levenswijsheid die Mathias Sercu's moeder zaliger hem meegaf en die ook nu zijn kijk op het leven bepaalt. Het is wellicht ook een van de eigenschappen die maakt dat Mathias zoveel ballen in de lucht houdt. Hij is maar zelden niet met zijn 'werk' bezig.

Mijn eerste associatie bij jou is nog steeds 'Ubi' van Buiten de Zone, terwijl dat intussen meer dan 20 jaar geleden is en je echt wel al heel wat meer op je palmares hebt. "Je bent niet de enige. Tja, Buiten de Zone heeft intussen een soort cultstatus en dus word ik daar nog steeds mee geassocieerd. Ik begrijp dat wel. Ik verbind iemand als Johny Voners ook nog altijd met Het pleintje, terwijl hij ook zoveel andere dingen gedaan heeft. Ik vind het ook helemaal niet erg dat mensen me nog altijd als Ubi zien. Eigenlijk is het toch fantastisch om je carrière op die manier te beginnen. Ik was net afgestudeerd en mocht meedoen met Buiten de Zone. Datzelfde jaar werd ook Ad Fundum gemaakt. Een mooie start, vind ik."

Je bent acteur, je schrijft zelf theaterstukken en scenario's, je zingt... Is het waar dat je toneelleraar ooit zei: 'Kies nu toch eens!'

"Ja, dat klopt. Dat was het eerste jaar van mijn toneelschool en ik was nogal veel bezig met mijn coverband. Mijn toneelleraar vond wellicht dat ik het toneel niet echt serieus nam en riep dat ik moest kiezen. Achteraf begrijp ik zijn frustratie wel. In de loop van mijn carrière heb ik daar trouwens wel mee geworsteld, dat ik niet kon kiezen. Ik vind het fascinerend hoe sommigen puur voor één passie kunnen gaan. Maar nu zie ik het als een verrijking dat ik van alles doe. Het een voedt het andere. Ik voel me nog altijd in de eerste plaats een acteur, maar door te spelen leer ik veel bij over menselijk gedrag en drijfveren. Dat helpt bij het schrijven."

Verhaaltjes vertellen

Van Marsman werd vaak gezegd dat je theaterachtergrond duidelijk was. Vind je dat zelf ook?

"Goh, ik weet soms niet goed wat ze daarmee bedoelen. Het zal wel een compliment zijn, zeker? Eerlijk gezegd ben ik daar ook niet mee bezig terwijl ik iets maak, het is maar achteraf dat die interpretaties komen. Misschien heb ik Marsman wel benaderd als een theaterstuk: het voelde ook echt als een hechte groep die samen iets maakte. Maar aan de andere kant heb je in het theater veel meer vrijheid omdat je een beroep kan doen op de fantasie van het publiek. Als je op een lege scène staat en zegt: 'Ik sta hier in Marbella', dan sta je ook in Marbella. Het publiek gaat daar zonder probleem in mee. Maar eigenlijk komt het er altijd op neer dat je een verhaal wil vertellen, en het medium bepaalt hoe je dat doet."

Heeft die veelheid aan projecten ook te maken met een soort verveling? Heb je bijvoorbeeld na Marsman even genoeg van tv en ga je dan weer theater schrijven?

"Nee, dat gebeurt niet zo bewust. Ik zie het eerder zo: acteren is een constante in mijn leven, en daarnaast schrijf ik en doe ik waar ik zin in heb. Acteren geeft mij die vrijheid. Marsman bijvoorbeeld heeft me net zin gegeven om nog meer te schrijven, dus het is niet dat ik bewust afwissel. Ik heb intussen nog een toneelstuk geschreven waar ik voorlopig nog niets mee gedaan heb. Nu ben ik bezig aan het scenario van een langspeelfilm, waarvan ik ook niet weet of het ooit iets gaat worden. Ik ben niet zo'n planner en al zeker niet bezig met wat er zou werken. Eerlijk gezegd heb ik vaak het gevoel dat ik maar wat doe." (lacht)

Recht in min arms

Ben je ook nog bezig met zingen?

"Ja! Ik ben net aan een project aan het werken met Hannelore Bedert. We gaan bekende songs in het West-Vlaams brengen, echt steengoeie nummers die in het West-Vlaams ook werken. Het project heet Recht in min arms, naar Into My Arms van Nick Cave."

Dat West-Vlaams begint een rode draad te worden in je carrière... Je zit ook in Het Eenzame Westen, een West-Vlaams theatercollectief.

"Veel van die dingen zijn puur toeval. Het Eenzame Westen is als idee begonnen tijdens de opnames van De Rodenburgs. Daar leerde ik Lien Degraeve kennen en ontstond het plan eens 'iets' in het West-Vlaams te doen. Nu worden er wel vaker wilde plannen gesmeed onder acteurs, maar toen ik Tom Ternest ontmoette op de set van Danni Lowinski, heb ik er werk van gemaakt. Voor alle duidelijkheid, ik speel vast bij De Spelerij, Het Eenzame Westen is een nevenproject. Hannelore Bedert kwam ook toevallig op mijn pad: ik ontmoette haar en toen bleek dat we hier een paar straten van mekaar wonen. Het is ook de tijdgeest. Al die dialecten zijn al lang niet meer zo folkloristisch als in de tijd van Willlem Vermandere. Kijk naar Flip Kowlier. Dialect is hip."

Je woont al meer dan 20 jaar in Gent. Nooit zin gehad om terug te keren naar je roots?

"Toen de kinderen nog klein waren, voelde ik soms de behoefte om weer naar de familie terug te keren. Maar nu is Gent echt wel mijn stad. Uiteindelijk is West-Vlaanderen ook vlakbij. Of beter: alles is vlakbij als je in Gent woont. En Gent blijft toch ook een beetje een dorp met stadsallures."

Vingerknip

Ik las ergens dat jij een nostalgische ziel bent. Vertel.

"Ha, dat klopt wel. Ik put graag uit mijn jeugd voor mijn stukken. Ik heb daar misschien een beetje een geromantiseerd beeld van, maar al die verhalen van weleer zijn voor mij heel inspirerend. Ik ben ook opgegroeid zonder tv. Ik herinner me dat mijn moeder altijd vertelde en boeken voorlas. Misschien doe ik dat nu ook nog altijd: verhaaltjes vertellen. Maar ik haal natuurlijk niet alleen daar mijn inspiratie. Ik put gewoon uit het leven. In die zin is ouder worden een zegen in dit vak."

Ten tijde van Marsman vroeg iedereen je naar je midlifecrisis. Hoe is het daar nu mee?

"Ik heb nog altijd niet het gevoel dat ik die heb. Al zie ik het rond mij wel enorm. Het is ook normaal, denk ik. Je werkt 20 jaar, doet maar voort, je komt in het midden van je leven en overschouwt alles en dan vraag je je af of dit het is en waar het naartoe gaat. Misschien ben ik in die zin wel gezegend met mijn job. Het is een heel ander parcours, ik ga van project naar project. Een onzeker bestaan, maar het ligt me wel."

Wen je daaraan, die onzekerheid?

"Het is iets waar je voor kiest. 'Het enige waar je zeker van bent als acteur is de onzekerheid', zo zegt het cliché, maar het ís wel zo. Maar ik heb veel vertrouwen in het leven. Mijn moeder zei altijd: 'Vertrouwt erip dat 't altit allemoal goe komt'. En dat doe ik. Dat kost me niet eens moeite. Ik zie ook dat het leven een vingerknip is. Twee jaar geleden werd mijn moeder aangereden en was het voorbij. Mijn broer is ongeneeslijk ziek. Het leven is mooi, maar het is maar dat. Dus: ik kus mijn beide handjes dat ik het zo goed heb, en ik doe de dingen nu. Ik red me wel. En ik heb geleerd om groot te dromen, omdat je altijd maar de helft van je dromen kan realiseren."

"Ik heb een oud ingericht VW-busje dat ook als rijdende schrijfkamer dient. Soms rij ik tot even buiten de stad en parkeer ik me ergens midden in het groen, om daar in alle rust te schrijven."

Geboren in 1970 in Ardooie.

Debuteerde op tv in Buiten de Zone.

Speelde mee in De Rodenburgs, Zot van A, Team Spirit, Flikken, Marsman.

De zee buiten het seizoen. "Mijn schoonouders hebben een studio op de dijk van Sint-Idesbald. Zalig om je buiten het seizoen een paar dagen in terug te trekken. Via het strand wandel je zo voorbij De Panne Frankrijk in."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden