Dinsdag 29/09/2020

ColumnHilde Van Mieghem

Het leek wel of ik Gotham City doorkruiste. Ik vroeg me af of The Joker niet op de tram zat

Hilde Van Mieghem heeft het druk, maar neemt de tijd voor een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven.

Ik moet weer aan de leiband. Ik ben weer thuis.

Mr. Wilson, mijn hondje, mag hier niet loslopen. Dat dat in een stad niet kan en tot gevaarlijke situaties kan leiden, begrijp ik en heb ik ondertussen ­— het kostte me veel moeite — wel aanvaard.

Maar aangelijnd en wel is het verdomd goed uitkijken dat ik niet struikel over rondslingerende elektrische steps, niet omvergereden word of van mijn fiets donder omdat me de weg afgesneden wordt en ik onverwacht keihard moet remmen omdat heel wat bestuurders ondanks de zone 30 toch lekker blijven doorscheuren.

Na tien weken midden in de natuur geleefd te hebben vraagt het even tijd om aan dit razende ritme van de stad te wennen.

Vol gemengde gevoelens was ik vorig weekend huiswaarts vertrokken. Diep bedroefd omdat ik dat adembenemende, stille, Italiaanse paradijs moest achterlaten en hemelhoog juichend omdat ik mijn kinderen en kleindochter, Gloria, zou terugzien.

Het was vrijdag en het viel gelukkig best mee qua verkeersdrukte. Ik was wel bang dat het weer grijs, mistig en somber zou worden zodra ik de Gotthard-wegtunnel uit was. Maar nee, tot in de Elzas, waar ik overnachtte, bleef het helder.

Hoe dichter ik de volgende dag België naderde, hoe gevaarlijker rijden het werd. Noord -Frankrijk lag begraven in dikke mistbanken en dat bleef zo tot ik thuis was.

Eenmaal ver genoeg in België om de Vlaamse zenders te ontvangen zette ik blij de radio op, ik was bijna thuis! Maar de berichten die ik hoorde, verontrustten me. Dat het fijnstof in Antwerpen de toegelaten limiet ver overschreed en men best deuren en vensters dicht hield, zeker voor kleine kinderen en ouderen. Dat er in Deurne weer een granaat ontploft was. Ook niet echt bemoedigend. Af, die radio.

Eindelijk arriveerde ik in mijn geboortestad. Ik dropte mijn bagage en sprong meteen op de fiets om naar mijn dochters huis te rijden zodat ik Glorissima nog even kon zien voor ze naar bed moest.

Ik was in shock. Wat een drukte. Lange files in de stad. Mede door de vele werken in de straten. In Antwerpen is

Koning Auto alomtegenwoordig. Stinkende, draaiende automotoren, waar voetgangers, vaak beladen met koopjes – we moeten consumeren, toch? – zich tussen de stapvoets rijdende auto’s, de uitlaatgassen en de fietsers wrongen.

Het leek wel alsof ik Gotham City doorkruiste. De donkere winteravond. De vele autolampen die de omhoog kringelende uitlaatgassen accentueerden, de kleurige etalages met de schreeuwerige aanbiedingen: -70%, KOOPJES!

En de mist waardoor de tram meer op een buitenaardse rups leek. Ik vroeg me af of The Joker er niet op zat.

Ik was blij dat Mr. Wilson hoog in het mandje aan mijn stuur zat in plaats van zich op hondenhoogte op de stoep tussen die waanzin te moeten begeven. Vol heimwee dacht ik aan ons gezellige geslenter in de autovrije stadscentra in Italië. Zonder leiband.

Toen ik bij Glorissima arriveerde had ik barstende hoofdpijn.

De stank van ’t Stad. Politici, doe er iets aan! Please?

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234