Donderdag 28/05/2020

Het kookpunt voorbij

Als Yo La Tengo na dertig jaar met één voet in het indie-graf zou staan, gaf de groep je zaterdag een stevige schop tegen de kont met de andere. Het New Yorkse trio vlamde door een fascinerende marathonset.

"Leonard Cohen en wij lijken de enigen, bij wie het publiek over de jaren aangroeit", grinnikte Ira Kaplan terwijl hij een afgeladen AB monsterde. Niet slecht voor een stelletje slackers, hoorde je hem denken. De groep uit het Amerikaanse Hoboken vliegt dan wel al 29 jaar lang onder de radar, maar bouwde onderweg wél een legendarische cultreputatie uit.

Ook hun laatste langspeler Fade deed - in weerwil van zijn titel - de glans van de groep niet vervagen. Nieuw werk werd in de AB zelfs even enthousiast onthaald als de classics 'Big Day Coming', 'Black Flowers' of 'Autumn Sweater'.

Dat de groep zich nooit liet vastpinnen op één sound, merkte je evengoed in de AB. Zo bestond het eerste luik van de avond uit semi-akoestische wiegeliedjes, die de hand van Velvet Underground, Cowboy Junkies en Indische invloeden verrieden. Een uur later werd je dan weer gul getrakteerd op psychedelische feedbackfestijnen en withete indiepunk.

Ira Kaplan nam het leeuwendeel van de songs voor zijn rekening, maar zijn drummende wederhelft Georgia Hubley schoot toch het vaakst de hoofdvogel af. Als een reïncarnatie van Nico baande ze zich een weg doorheen 'Cherry Chapstick'of 'Cornelia and Jane'. Je kon een speld horen vallen. Of eerder: een drinkbekertje, waarop het publiek in een reflex gestoord siste.

'Ohm' toonde nog het best die januskop van Yo La Tengo. In een eerste versie dompelde het trio je onder in zachte melancholie, om tijdens het tweede luik een luidruchtige lezing van diezelfde song te brengen. Al brachten vooral de epische stoomrockers 'Pass The Hatchet, I Think I'm Goodkind' en 'Before We Run' het publiek ver voorbij het kookpunt, met woeste gitaren, ultradroge basgrooves en een jakkerende drum.

Oude vlam

Wel jammer dat het psychedelische 'Here to Fall' érg knullig werd afgebroken na een technisch mankement - "Ach ja", schokschouderde Kaplan - waarop de groep plichtmatig doorschakelde naar de doo-wop in "Well You Beter". Maar eigenlijk viel alleen de bisronde écht te licht uit. Hoewel de band steeds terecht geroemd werd om haar covers, werkten de leden - en lieden uit de entourage - zich zo vals als een nest hongerige katten doorheen Michael Jacksons 'Ben'. Een ook de evergreen 'My Little Corner of the World' of de Rascalscover 'Come on Up' klonken te slordig als besluit.

Maar vergeef je zoiets niet graag na een straffe set van tweeënhalf uur? Met Yo La Tengo bleek het zaterdag als met een oude vlam te zijn: sommige liefdes worden minder lenig, maar roesten nooit.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234