Woensdag 20/10/2021

Het KIP verrijst uit de erfenis van Eric De Volder

Drie spelers van het voormalige Ceremonia die samenwerken met een achter-de-schermen-mens van het GEIT, het geeft nog geen échte synergie. Maar het nieuw gevormde KIP levert met zijn eerste productie alvast een mooi stukje theater af. Alles voor u is een klein verhaal over grote miserie, al valt er ook te lachen.

Het is binnenkort alweer een jaar geleden dat Eric De Volder totaal onverwacht stierf. Zijn gevolg bleef niet bij de pakken zitten en maakte een nieuwe structuur met de jonge gasten van het GEIT. Toch is het raar om binnen te komen in het kleine zaaltje aan het Gentse Oudburg dat zo verbonden is met de meester. Het is alsof ze zoiets durfden te vermoeden, want ze hebben het er extra gezellig gemaakt. Het publiek wordt ontvangen met een glaasje wijn, in wat meer weg heeft van een groot uitgevallen salon dan van een theatertribune. De spelers staan in een vrijwel kale ruimte, omgeven door witte gordijnen. Een ziekenhuisbed en een micro, daar doen ze het mee. Theater tot zijn essentie teruggebracht, in de scenografie alvast.

De vorm van hun voorstelling daarentegen mikt op veelheid. Moeiteloos schakelen ze tussen rechtstreeks het publiek aanspreken en opgaan in een groteske scène, tussen meta-commentaar leveren en kiezen voor oprechte inleving. Net zoals ze inhoudelijk heen en weer durven te springen. Een tragisch verhaal wordt onderbroken door een eindeloos uitgesponnen mop - alleen al voor het verhaal van Johan Knuts over Ali Baba en zijn veertig rovers moet u gaan kijken -, een heftige scène door een hilarisch dansje. Er zijn nu eenmaal verdrieten die te groot zijn om ze rechttoe rechtaan te kunnen vertellen.

Alles voor u is het verhaal van een koppel en hun dochter. Hij is niet van de betrouwbaarste: twaalf stielen, dertien ongelukken. En nogal verknocht aan de fles. Zij wordt per ongeluk zwanger bij de eerste vrijpartij. Hun dochter groeit op in turbulente omstandigheden, met moeder als steunpilaar. Willens nillens blijft het koppel min of meer samen. Maar dan gaat het vreselijk mis. Dat hele avontuur krijgen we voorgeschoteld in door mekaar geweven scènes die de hoogtepunten moeten samenvatten.

Wie in zo'n intieme setting naar deze voorstelling zit te kijken, moet al een zoutpilaar zijn om niet minstens enige vertedering te voelen. Om Leen Roels en haar eindeloos stralende blik. Om Johan Knuts en het gecultiveerd onhandige gewiebel waarmee hij zich een houding probeert te geven. Om de heerlijk vreemde Ineke Nijssen die met haar onbewogen, fel geschminkte gezicht eindeloze emotie doet vermoeden. Om de poging om theater uit te dagen. En om het verhaal natuurlijk, dat raakt aan gedurfd groot zeer.

Bij de première stonden de dingen nu en dan nog wat wankel op hun grondvesten. De tekst was niet van a tot z even sterk, en hier en daar zou een dramaturgisch slimmere keuze de zaak misschien ten goede komen. Maar dat lijkt bovenal een kwestie van inspelen en ondertussen blijven zoeken, wat deze spelers ook wel zullen doen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234