Donderdag 26/11/2020
Frank Heinen.Beeld rv

Vanop de bank

Het kán nog, voor Oranje - de hoop flakkerde alweer op

Tijdens het WK schrijven de Nederlandse thuisblijvers Daan Heerma van Voss en Frank Heinen om de beurt over wat hen opvalt aan het voetbalfeest in Rusland. Vandaag: Frank Heinen.

Gisteren legde ik, in een boekhandel in Utrecht, beslag op het laatste (tevens enige) exemplaar van deze krant. Daarnaast kocht ik de WK-specials van Voetbal International, Der Kicker en World Soccer.

De dame van de kassa constateerde: "U heeft er zin in."

Zelf had ze zo te horen al heel lang nergens meer zin in.

Eindstrijd

Thuis bestudeerde ik de 32 portretjes van 32 in België wonende mensen, afkomstig uit de 32 WK-landen. Zo leerde ik dat ene Samuel uit Antwerpen – een man op en rond wiens hoofd verschillende kappersovertuigingen met elkaar in conflict waren geraakt – ervan uitging dat zijn vaderland zeker de finale zou halen.

Samuel kwam uit Zwitserland.

Ook de Pool en de Uruguayaanse verheugden zich al op de eindstrijd.

Ik ken dat gevoel. De overtuiging dat een team wereldkampioen wordt, met als enige reden dat jij in dat land geboren bent. Ik heb het ook regelmatig ervaren: dat pure, tegen iedere logica indruisende optimisme, het idee dat je gejuich voor de televisie daadwerkelijk een bijdrage levert, dat gevoel dat het kán, dat je best met Ron Vlaar en Daryl Janmaat in je team de wereldkampioen met 5-1 van het veld kunt vegen, de wetenschap dat het mogelijk is dat er ooit een maand komt waarin alles meer meezit dan het ooit eerder in de geschiedenis van de mensheid heeft meegezeten, dat roekeloze optimisme uit het mistige grensgebied tussen chauvinisme en naïviteit; dat ga ik deze maand het meeste missen.

Lange tijd had ik vrede met wéér een Oranjeloos toernooi. De uitschakeling in de kwalificatie – na nederlagen tegen elk Europees land met een bevolking van meer dan elf volwassen mannen – was een opluchting. Immers, wie niet op een WK is, kan ook niet smadelijk afgaan op een WK.

Tijdens de vorige twee wereldtoernooien (zilver en brons, dank u) was het Oranjespel al een lust voor het masochistenoog – en toen liep Arjen Robben nog zonder stok. In Rusland had er vermoedelijk niet meer ingezeten dan een rol zonder tekst, een vage vlek in de achtergrond. Een kanaalloos Panama. Dus, nee bedankt, wij slaan even over. Dan maar geen maand van hoop-tegen-beter-weten-in, dacht ik. Tot woensdagochtend, toen Spanje zijn bondscoach ontsloeg. Er was gedoe, ruzie, panicos totalos.

Mag niet van de FIFA, twitterden allerlei voetbaltypes meteen. De woorden ‘diskwalificatie’, ‘ranking’ en ‘lucky loser’ vielen. En zie: daar flakkerde de hoop al op.

Valreeporanje

Een spelregelspecialist becijferde dat, indien Spanje inderdaad gediskwalificeerd zou worden, zeventien landen eerder in aanmerking zouden komen voor de opengevallen plek dan Nederland.

Ik bracht die boodschap over aan een enthousiaste vriend, die al was begonnen zijn gevel valreeporanje te kalken.

Na die mededeling hing zijn kwast even doelloos in de lucht, een ode aan het voorhoofd van Bas Dost in elke Oranjewedstrijd de laatste drie jaar.

"Zeventien", herhaalde hij traag, en trok zijn oranje brulshirt recht.

"Zeventien."

"Dus wat je eigenlijk zegt, is: het kán nog."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234