Donderdag 21/11/2019

Oe is 't

"Het is voor moslims steeds moeilijker om te leven in een niet-moslimland"

Sati Oktar (midden): "Wij houden van België, maar het is voor moslims steeds moeilijker om te ­leven in een niet-moslimland." Beeld Jonas Lampens

Matthias M.R. Declercq en Jonas Lampens rijden voor deze rubriek lukraak door het land en klampen mensen aan met de simpele vraag: Meneer, mevrouw, oe is't? Vandaag: een waterbron in Ninane.

Langs een bosflank in Ninane, een dorp nabij Chaudfontaine, staat een groepje mensen in een rij opgesteld. Ze geven grote flessen water aan elkaar door. De grootmoeder staat aan een kleine waterbron en vult de flessen; de kleinkinderen schroeven de dop vast; de dochter geeft de flessen door aan haar vader, die de logge, vijf kilo zware plastic bidons rangschikt in de koffer van de auto.

Het is de familie Oktar. Die familie woont in Luik en rijdt om de drie weken naar Ninane, naar de kleine bron die hen van water voorziet. Sati Oktar, de dochter, en moeder van de twee kinderen hier aan de bosrand, telt de flessen. “Het zijn er 30, wat maakt dat we per keer 150 liter water ophalen. Er is geen beter water te vinden in België dan dat van deze bron. Hier, proef maar.”

“Het gaat niet bijster goed met ons”, zegt Sati. “Wij zijn Turkse Belgen. Kijken we ’s avonds naar het nieuws, dan zien we beelden van een aanslag in Istanbul, ons vaderland. In datzelfde journaal moet een Turks-Belgische vader uit Limburg begrip vragen om de dood van zijn zoon, omgekomen bij die aanslag."

“Kijk, wij zijn geen nationalisten, wij zijn geen Turken, geen Belgen, maar gewoon moslims en hoe je het draait of keert: het is voor moslims steeds moeilijker om te leven in een niet-moslimland. Ik geraak bijvoorbeeld zeer moeilijk aan werk. Telkens zit de hoofddoek de werkgever dwars. Mijn vader is hier aangekomen in 1978, in navolging van zijn vader. Zijn hele leven werkte hij in de mijnen van Waterschei en later ook in die van Zolder. Nooit waren er problemen. En kijk nu.”

De man valt in: “De mensen waren toen warmer. Dat klinkt als oudemannenpraat, maar dat is het niet. Mensen zeiden toen nog gewoon bonjour of goeiemorgen. Nu niet meer. Ik weet niet of religie daarin een rol speelt. Het is vreemd dat we zo moeilijk met elkaar kunnen samenleven. Het wantrouwen was nooit zo groot. Waarom toch?”

Sati: “Vorig jaar trok mijn jongste zus naar Istanbul, als Erasmus-studente van de Universiteit Luik. De hele familie ging mee. Dat was een vreemde periode. Enerzijds voelde het goed om terug te zijn in ons land van oorsprong. Anderzijds was het een akelig jaar, met drie aanslagen. Een mens durfde het Taksim­plein bijna niet meer over te steken."

“Ik ben hard aan het twijfelen om België te verlaten, samen met mijn man en drie kinderen. Mijn ouders gaan binnenkort terugkeren, dat weet ik. Ze zijn allebei gepensioneerd. Wij daarentegen zijn nog jong. En we hebben geen groot budget om een nieuw leven op te bouwen in Turkije. Wij houden van België, tegelijk houden we van Turkije. Dus wat nu? Ik weet het niet. Ik weet het echt niet.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234