Zondag 28/11/2021

Comeback

Het is officeel: de nineties zijn terug

Jodie Sweetin, Bob Saget, Mary Kate/Ashley Olsen, Candace Cameron, Lori Loughlin en John Stamos ten tijde van Full House Beeld ABC
Jodie Sweetin, Bob Saget, Mary Kate/Ashley Olsen, Candace Cameron, Lori Loughlin en John Stamos ten tijde van Full HouseBeeld ABC

Met de remake van Full House zijn de nineties officieel helemaal terug. En als dat een glimlach op uw gezicht tovert, kan dat maar één ding betekenen: u bent oud geworden en daar wordt commercieel volop van geprofiteerd.

Van de schattige "You got it, dude!"- kreetjes van de kleine Michelle tot het - toen nog - sexy nektapijt van uncle Jesse: geen dertiger of veertiger (en door de vele heruitzendingen wellicht ook geen twintiger) die de sitcom Full House niet kent. De licht disfunctionele familie Tanner zal voor eeuwig gelijkstaan met de dagen dat je, net thuis van school, in de zetel voor de televisie plofte. Dat zalige moment dat je nog niet aan het huiswerk moest denken dat je die avond nog te wachten stond, maar gewoon hersenloos kon lachen met de fratsen van buurmeisje Kimmy Gibbler en de stemmetjes van uncle Joey. Ook al waren die niet bijzonder grappig.

En nu zijn ze dus terug. John Stamos alias uncle - "watch the hair!" - Jesse kondigde aan dat hij een remake van dertien afleveringen voor Netflix zal produceren. Fuller House toont hoe het dochter DJ Tanner-Fuller, een gescheiden moeder van drie in San Francisco, sinds 1995 is vergaan. Ook Stephanie Tanner, toen rebelse tiener nu wannabe-zangeres, Kimmy Gibbler en uncle Jesse zelf doen mee. Ook al schreeuwt die laatste tegenwoordig meer botox dan rock-'n-roll. Met rest van de originele cast, inclusief de steenrijke Olsen-tweeling die Michelle vertolkte, wordt nog onderhandeld.

Een mens kan zich afvragen waarom men anno 2015 in hemelsnaam nog een jaren 90-relikwie van stal wil halen. Niet alleen het kenmerkende eetkamer- en keukendecor van de Tanners, ook de grapjes en vaak brave en voorspelbare plotlijnen lijken helemaal gedateerd. Maar eigenlijk mag het niet verbazen.

Nostalgie verkoopt

Melrose Place, Beverly Hills 90210, Boy Meets World, Beavis and Butthead: na modeontwerpers zijn ook de tv-bonzen druk bezig om de nineties te recycleren. Elke keer tot groot jolijt van de fans van weleer. Elk welgelekt bericht, hoe onbenullig ook, over de aangekondigde terugkeer van Twin Peaks of The X-Files' Mulder en Scully volstaat om de sociale media in rep en roer te zetten. En meer dan tien jaar na het einde van Friends wordt er nog altijd om een reünie gesmeekt. Vanwaar toch die aantrekkingskracht van de jaren negentig?

Het is niet zo dat er toen meer hoogstaande televisie werd gemaakt. Bovendien gaat het verder dan enkele sitcoms en series. Waarom lopen we op festivals rond met T-shirts van Tupac of Nirvana, willen we de nieuwe Kurt Cobain-documentaire zien en gaan we naar I love the 90's-feestjes? Waarom werd er deze maand over weinig andere radioprogramma's zo veel gepraat als over de top 150 van de jaren negentig op Studio Brussel, ook al kon je er zonder problemen je volledige bankrekening op verwedden dat het weer 'Smells Like Teen Spirit' zou worden?

Het antwoord is even eenvoudig als ontnuchterend: nostalgie verkoopt. "De mensen die in de jaren negentig jong waren, zijn de mensen die nu de smaak bepalen én de mensen die nu consumeren", zegt trendwatcher Tom Palmaerts. En weinig periodes die zo bepalend zijn voor de culturele smaak als de jaren van adolescentie tot jonge twintiger. Een periode waarin je hard zoekende bent en dus ook veel uitprobeert. Er is een goede reden waarom mensen van dertig en veertig vaak refereren aan die periode, zegt Palmaerts.

Een periode die des te aanlokkelijker is om af en toe naar terug te grijpen, omdat ze niet zelden stond voor optimisme, een gevoel dat 'alles mogelijk is'. "Niet dat mensen niet blijven evolueren, maar dat is toch een periode die je voor een groot stuk vormt en bepaalt. Eenmaal de dertig en veertig voorbij, is je job, burgerlijke staat en gezin bepalend voor je identiteit. Als je jong bent zijn dat toch vooral je kledij, je muzieksmaak of andere culturele voorkeuren."

null Beeld ABC
Beeld ABC

Johnnymuziek

Of zoals Vincent Byloo, Studio Brussel-stem en kind van de grunge en de jaren negentig, het verwoordt: "Als tiener komt alles veel harder binnen. Je bent ontvankelijker, muziek die je voor het eerst hoort, maakt veel meer indruk dan als je pakweg dertig bent. Bovendien waren de jaren negentig, zeker muzikaal, veel overzichtelijker dan nu. Je had veel duidelijkere stromingen en trends, je luisterde bij wijze van spreken naar rock of johnnymuziek, wat makkelijker nostalgie oproept."

En als je lang genoeg wacht tot de zoekende tieners van de nineties dertigers en veertigers zijn, wordt jeugdsentiment plots cult en dus commercieel weer interessant. Hetzelfde zag je vroeger met de jaren zeventig en tachtig. Byloo: "Ieder decennium spreekt tot de verbeelding eens het voorbij is." Bovendien is er ook een nieuwe generatie die alles wat retro genoeg is, wel kan smaken.

Al is de truc wel degelijk om lang genoeg te wachten. Er is een dunne lijn tussen retro/nostalgie en oubollig/vergane glorie.

undefined

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234