Zaterdag 20/04/2019

Column John John & Missy

‘Het is misschien wel het meest genderstereotiepe tafereel waaraan je kinderen ooit hebben deelgenomen’

Bart Eeckhout, Missy en John John Beeld Tim Coppens

Bart Eeckhout is hoofdredacteur bij De Morgen en papa van John John (9) en Missy (5).

Eindelijk is het dan de dag van het schoolfeest. Met enigszins tegengestelde gevoelens hebben je kinderen uitgekeken naar dit moment. Het is fascinerend om te zien hoe deze rimpel in de routine de nog in aanbouw zijnde, maar toch al totaal verschillende karakters van je zoon en dochter blootlegt.

Te oordelen naar wat John John vooraf vertelt, wacht hem straks een loodzware rol op het podium. “Twaalf zinnen moet ik zeggen. Uit het hoofd.” Dat gaat hem nooit lukken, weet hij wel zeker. Buikpijn, zenuwen, dag na dag. Hij laat het klinken alsof de juf hem gevraagd heeft om de twijfelscène van Hamlet even na te spelen.

In werkelijkheid, zo blijkt, dient hij met de hele klas een raptekst op te zeggen. Dat gaat maar net goed, maar alle stress is alweer onnodig gebleken. Stoer, met gekruiste armen, zoals een negenjarige rapper stoer met gekruiste armen (en lichte aarzeling in de ogen) kan zijn, wacht John John het applaus uit de zaal af. Je zoon, schreef je al vaker, lijkt op zijn vader. (En daar kan die jongen voorts ook niet aan doen.)

Hoe anders gaat Missy hiermee om. Al dagenlang telt ze af naar deze dag. Eerst was ze treurig omdat de juf haar de hoofdrol niet had toe­bedeeld. Het enthousiasme van het spelplezier haalt het al snel op de ontgoocheling. Je dochter heeft, vindt ze, toch best een mooie rol te pakken gekregen.

Op de ochtend van het schoolspektakel is ze vroeg uit de veren.

“Hoelang nog voor we vertrekken?”

–“Nog vier uur, schat.”

“O neen, we gaan te laat zijn!”

–“Echt niet, schat, de school is maar vijf minuten stappen.”

“Wanneer gaan we vertrekken?”

Missy heeft er, kortom, zin in. Je tilt haar op, tot op de hoogte van de spiegel in de gang. Je fluistert in haar oor hoe graag je haar ziet en hoe trots je wel op haar bent. Haar ogen fonkelen van voorpret. Je dochter, schreef je al vaker, lijkt op haar moeder.

Met die grote rol in het klastoneeltje valt het overigens nog wel mee. Bijna alle meisjes hebben dezelfde rol. Als jonkvrouw op een bordkartonnen kasteeltoren mogen ze twee zinnen zeggen. Het komt erop neer dat ze de jongens op het toneel roepen. Dat zijn, jawel, de ridders.

Wat jullie te zien krijgen, is misschien wel het meest genderstereotiepe tafereel waaraan je kinderen ooit hebben deelgenomen. Wellicht zou het verfrissender geweest zijn met ook een jongen als prinses, bedenk je. Het zou krachtiger zijn geweest als een meisje de ridder in de hoofdrol had mogen vertolken.

Toch slik je al je intellectuele bezwaren in. Het kleutertoneel ziet er geweldig uit, het applaus is luid. Dat komt omdat de kinderen – alle kinderen – het fijn vinden zoals het is.

“Zie ze stralen”, zegt haar moeder. “Ja,” fluister je, “die knalroze baljurk staat haar beeldig.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.