Zaterdag 28/11/2020

DM ZAPTKris Kuppens

‘Het is maar sport’, zegt ze, en ze haalt haar schouders op. Ik denk het niet

Beeld AP

Kris Kuppens zet deze week de blik op oneindig. Vandaag: over de Kimback. 

Toch nog even over Kim Clijsters. Jaren heb ik niet meer aan haar gedacht – zoals dat gaat: uit het oog, uit het hart – en dan speelt mevrouw uit Bree nog eens een potje tennis en word ik naar het scherm gezogen als een konijn naar een lichtbak. Ik hou me wat in, want ik zit op mijn werk, maar ik ben duidelijk niet alleen. Rondom mij lichten computers verdacht blauw en groen op, hier en daar zijn binnensmondse kreten hoorbaar en als ik op mijn knieën van het ene bureau onder het andere zou kruipen – wat ik voor alle duidelijkheid níét doe –dan ben ik er zeker van dat er zich daar, in het verborgene, een wereld van dichtgeknepen billen en stiekeme overwinningsvuistjes aan mij zou openbaren. Om maar te zeggen: de eerste match van Clijsters na al die jaren kan bij menigeen op bijval rekenen.

Daar zit ik, in mijn slaapkamer van zo’n twintig jaar geleden. Op een matras op de grond, wat etensresten verspreid en een ouderwetse klok aan de muur op een uur of vijf. Het is nacht, maar in dit appartement is nog niet geslapen. Naast mij zit mijn huisgenoot, mijn passieve tennispartner in crime. Zij en ik kijken alle wedstrijden. We geven niet om uren, we denken niet aan morgen. Ik ben voor (bezwaarde) Justine, zij meer voor (spontane) Kim. In onze eigen levens is het omgekeerd: hou ik meer van eenvoudigheid, zij van complexiteit. Soms dommelt ze in en laat ik haar. Soms maak ik haar wakker door mijn geschreeuw. We maken er een sport van om de overwinningsgebaren van de twee tennisgodinnen zo goed mogelijk te imiteren: de elleboog dicht tegen het lichaam, de vuist gebald, de korte en krachtige stoot achterwaarts – we noemen het een Lee Towerske doen – en dan dat verbeten gezicht. We lachen bij winst en voelen ons verloren bij verlies, maar aan welke kant de bal van het net ook valt: aan morgen denken we niet.

De commentaren over Kim vandaag zijn lovend: indrukwekkend, veelbelovend, een hoopgevende nederlaag. Vragen over de staat van het vrouwentennis zijn er ook en terecht, maar wat vooral bovendrijft zijn haar talent en volharding. Kim is back en hoe.

Terwijl ik na de match nog wat sta na te praten met collega’s – uiteindelijk zijn we voor ons kijkgedrag uitgekomen en hebben we ons rond een scherm verenigd – komt mijn baas naast me staan. “Het is maar sport”, zegt ze en op de voor haar zo typische nadrukkelijke wijze haalt ze haar schouders op. Vaak is dat het startschot voor een boeiende discussie, maar deze keer hou ik het bij: “Ik denk het niet.” Voor mij blijkt het een herinnering te zijn aan wat geweest is, aan een tijd die niet meer is, aan personen en onbezonnenheden die veraf zijn, maar ook: sinds lang voel ik de goesting om nog eens een Lee Towerske te doen. Bij dezen, ik kan het nog.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234