Woensdag 20/10/2021

Het is koud buiten...

...en dan komt iets met een oude Duitse hoer... Het is een zin die ik op de één of andere manier associeer met Jan Cremer, schandaalauteur uit mijn prilste jeugd, maar het internet laat mij bij deze in de steek. Verder is het ook niet belangrijk: het is gewoon erg koud buiten. Meer zelfs: het slaat echt nergens op, zo koud als het nu is, maar daarom hebben de voetbalclubs die naar het zuiden trekken nog geen gelijk. Club Brugge ging niet, maar als ik goed ben ingelicht, wilden ze eerst wel gaan. Club Brugge - althans zo stond het in de krant - voelt zich bij nader inzien heel gelukkig in Knokke en dat hoeft niet te verrassen.

Het veld is sneeuwvrij, de buitentemperatuur weliswaar laag, maar het logies is prima, de ploeg is samen en het familiaal geluk woont om de hoek en kan zo op bezoek komen. Niet te veronachtzamen, dat laatste. Bovendien is trainen toch bijzaak in die sport.

Als een opgeladen Club straks de pannen van het dak speelt - wat helemaal niet onwaarschijnlijk is - zullen de andere eersteklassers ongetwijfeld grote ogen trekken. Winterstages van een week in met zon overgoten oorden voor voetbalploegen die bij hun terugkeer in de kou aan de slag moeten, zijn klinkklare nonsens. De pers heeft er meer aan dan de spelers en ze hebben evenveel nut als de hoogtestages destijds van de Rode Duivels. Die duurden ocharme een week en hoog zaten ze ook al niet.

Een stage is alleen maar goed omdat de ploeg een tijdlang samenleeft. Tijdens zo'n stage ontstaat meestal iets ondefinieerbaars, dat nog het best kan omschreven worden als verbondenheid. Alleen moet je daarvoor niet aan een Spaanse Costa gaan zitten, Cadzand kan evengoed.

In plaats van de winterstop af te schaffen, zouden ze die beter anderhalve maand laten duren, wat ons voetbal ten goede zou komen. Er is maar één probleem: er is wellicht geen voetbaltrainer die zou weten hoe hij midden in het seizoen zijn spelers anderhalve maand zonder wedstrijd zou moeten bezig houden.

En daarbij: wie mist dezer dagen het voetbal? Er is schansspringen, biathlon, skiën in vier verschillende disciplines, marathonschaatsen op natuurijs, marathonschaatsen op de baan, straks misschien een Elfstedentocht en natuurlijk het veldrijden. Dit weekend zowaar in mijn gemeente Oostkamp, weliswaar in de deelgemeente iets verderop. Ruddervoorde is doorgaans een onzalig boerengat, maar zondag heel even de navel van de Vlaamse sportwereld.

Het BK wordt georganiseerd in de weide van boer Pyfferoen, maar dat - en de stallen waarlangs ze moeten rijden - is dan ook het enige wat doet denken aan boeren. Voor het overige is het een 'society event' zonder weerga, zeg maar een soort Waregem Koerse. En de organisatoren zijn geen boeren meer, maar agrariërs die hun wereld kennen.

Toen Sven Nys in deze krant in de aanloop naar de Spelen de vergelijking maakte tussen het mountainbiken in de zomerse Alpen en het winterse crossen tussen de koeienvlaaien in Ruddervoorde, viel een deelgemeente verder prompt een Vip-uitnodiging voor twee personen in de brievenbus. Of we ons wilden komen vergewissen van de weide en het parcours, wat dan ook prompt gebeurde. Het dient gezegd: geen koeienvlaai gezien en zelden lekkerder gegeten op een sportevenement dan die zomerse middag in oktober. Nys won. Dacht ik.

Ik gun ze ook nu weer alle succes, Ruddervoorde en Nys, maar een beetje sportkenner kan niet anders dan zich vragen stellen bij het mediafenomeen veldrijden. U zal van mij nooit lezen dat een uur lang tegen 180 hartslag rondrijden op een parcours waar je elke meter moet opletten om niet tegen de grond te liggen, géén topsport zou zijn. Dat is het wel, maar of het elke week op tv moet komen, dat is de vraag.

Er zijn nog topsporters met evenveel verdienste als de veldrijders die niet of zelfs nooit de tv halen. Neem nu Tim Maeyens, de roeier. Vierde op de Olympische Spelen in een traditioneel olympisch nummer, bovendien het zwaarste van alle roeiproeven, en niet op het podium in de verkiezing van Sportman van het Jaar. Het zijn de media die hebben gekozen, het zijn de media die de ene sport voortrekken voor de andere. Alleen in ons kikkerland kan het dus voorvallen dat de revalidatie van Niels Albert - in een verder uitstekende repo van vriend-collega Chris Mannaerts - tot de meest bekeken sportprogramma's van 2008 behoort.

Tegen 180 hartslag rondrijden op een parcours waar je elke meter moet opletten of je ligt tegen de grond, is topsport, maar of het elke week op tv moet komen?

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234