Zaterdag 18/01/2020
Beeld Geert Joostens

Column

Het is een vreemd gevoel om zo dicht bij een aanval te zijn, en te merken dat het leven gewoon zijn gangetje gaat

Halina Reijn is actrice bij Toneelgroep Amsterdam en schrijft wekelijks over wat haar bezighoudt

"Zingen!” roept mijn regisseur als ik met een verhit hoofd de dans probeer uit te voeren die we die ochtend in elkaar hebben gezet. Als er iets is dat ik niet kan, is het dansen op commando. Op een dansvloer in een leuke disco weet ik er improvisatie-gewijs nog wel wat geestige moves uit te gooien, onder invloed van een flinke ­hoeveelheid alcohol, maar als ik pasjes moet leren, me een logische choreografie meester moet maken, dan ben ik compleet verloren.

De regisseur kent mij al langer dan vandaag en heeft in de ochtenduren de in groten getale aanwezige toeschouwers plus beroemde tegenspeler het lokaal uitgegooid zodat ik zonder al te veel gêne mijn wanhopige bewegingen kan repeteren. Een uur later moet ik voor de leeuwen.

We zijn in Londen. Helikopters gieren boven ons hoofd. Het repetitie­lokaal vult zich weer met sponsoren, kijkstagiaires, technici, assistenten, collega-acteurs en andere betrokkenen. Terwijl ik de lastige dans nu probeer te combineren met een lied waarvan ik de tekst niet ken (“Ik ben geen jukebox!”, hijg ik. “Verzin dan iets!”, oppert Ivo), zie ik hoe mensen hun mobiele telefoons tevoorschijn halen, iets wat in een Brits repetitielokaal normaal gezien uit den boze is. “There has been an attack”, fluistert iemand als we even gestopt zijn. Ik wil mijn telefoon uit mijn tas ­grijpen maar de regie-assistent geeft aan dat we weer verdergaan. Het is een vreemd gevoel om zo dicht bij een ‘aanval’ te zijn en te merken dat het leven gewoon zijn gangetje gaat. 

Om vijf uur zijn we klaar en besluiten te gaan eten aan de andere kant van de rivier. Er is overal politie en het is druk op de weg maar dat is het altijd rond spitsuur. In het restaurant op Westend is het warm, luidruchtig en elke tafel is bezet. “Pre theater dinners”, legt de ober me uit als ik vraag waarom men zo vroeg gaat eten. Vrienden uit Nederland ­bellen ongerust en blijken beter op de hoogte te zijn van de gebeurtenissen op de brug dan wij. Zij zitten voor CNN, wij eten gebakken vis en kunnen ons nauwelijks voorstellen dat het enorme leed zich zo dichtbij voltrekt.

In de Uber terug vraagt de chauffeur uit Sri Lanka wat ik in Londen doe. Acteren, vertel ik hem. “If I was born in Amsterdam, I would stay there.” In Amsterdam blijven? “Daar had ik het benauwd!” werp ik tegen . “London is finished.” Vervolgt hij. “Brexit… and the pound is weak. I am getting out of here.”

Ik knik maar ik begrijp hem niet. “And the terrorists!” Hij schudt zijn hoofd. “In Amsterdam there are no terrorists. You don’t want to die in London!” Hij lacht hard. In mijn appartement oefen ik mijn dans nog maar een keer, dit keer met het Franse lied erbij. Als collega Robert een ei komt lenen, lacht hij om de meubels die aan de kant geschoven zijn. “Ben je lekker aan het dansen op de vulkaan?” Ik knik. “We hebben helaas niks beters te doen.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234