Maandag 23/05/2022

Het is de liefde voor muziek

Kimberley Rew

Bij het horen van de naam Kimberley Rew gaan in je hoofd niet meteen de lichtjes aan het flikkeren. Toch is de Brit inmiddels een popveteraan, die in de tweede helft van de jaren zeventig deel uitmaakte van The Soft Boys en later aan het roer stond van Katrina & The Waves (herinner u zijn 'Going Down to Liverpool', door de Amerikaanse Bangles tot een wereldhit gemaakt). Ondanks zijn vele talenten als zanger, gitarist en liedjesschrijver raakte Rew in de onherbergzaamste regio's van Muziekland verzeild. Het was dus een aangename verrassing toen onlangs zijn cd Tunnel Into Summer in onze brievenbus plofte. Vooral omdat de uit Cambridge afkomstige artiest hier zijn tweede adem lijkt te hebben gevonden. Na al die jaren in de obscuriteit beseft Kimberley Rew heel goed dat hij niets meer te winnen of te verliezen heeft: het enige dat hem nog drijft is de liefde voor de muziek. Op zijn nieuwe plaat hoor je dat aan iedere noot en aan iedere stembuiging.

Rew heeft lak aan modes en trends. Tunnel Into Summer staat dan ook vol met melodieuze maar tijdloze powerpop, gestut door sprankelend gitaarwerk en catchy melodieën. Als er in het paradijs een radiostation bestaat, dan staan hartverwarmende songs als 'Simple Pleasures', 'Rosemary Jean' en 'Tart With the Heart' er gewis op de playlist, ergens tussen Marshall Crenshaw en Big Star. Links en rechts wordt de zanger een handje geholpen door twee oud-collega's uit The Soft Boys (Robyn Hitchcock op gitaar, Andy Metcalfe op bas) en voormalig Fairport Convention-drummer Dave Mattacks, terwijl Glenn Tilbrook van Squeeze zich in het koortje verschanst. Hebt u, met de winter voor de deur, behoefte aan een beetje zon en een portie vitamine C, gun dan Kimberley Rew een plekje onder de kerstspar. Wedden dat u die prompt door een palmboom vervangt?

White Hotel

Stiltes en tornado's

De eindejaarsperiode is voor recensenten hét moment om eens hun kasten op te ruimen en cd's onder de loep te nemen waar ze, wegens tijdsgebrek, niet eerder aan toe waren geraakt. Dat leidt soms tot ontdekkingen, zoals First Water, het even sfeerrijke als beklemmende debuut van White Hotel. Dit Britse trio, dat zijn naam ontleende aan een roman van D.M. Thomas en tournees achter de rug heeft met Calexico en PJ Harvey, nam de plaat in één dag live op in een Arts Center in Winchester. Het maakt er zijn prestatie alleen maar indrukwekkender op.

White Hotel blinkt uit door zijn hechte samenspel, gevoel voor detail en subtiele clair-obscuraanpak, wat resulteert in een broeierige sfeer en veel onderhuidse spanning. Zanger-gitarist Ken Low doet iets tussen praten en zingen in en roept daardoor associaties op met Lou Reed, Stuart Staples, Nick Cave en Mystery Slang. Voel hoe de bluesy gitaren afwisselend knagen en bijten. Het ene moment is het in de songs nog akelig stil, het andere steekt er een tornado op die alles en iedereen de vernieling in blaast. Wie een nieuwe definitie wil horen van het begrip intens, luistert maar eens naar songs als 'Hurt', 'Sell Gas' of 'Shame'. "First Water klinkt als Johnny Dowd die een lofi-artrockband heeft vervoegd", meldt een journalist van Mojo op de hoes. Neem het van ons aan: er is geen woord van gelogen.

Dido

Bekend van Eminem en Faithless

Misschien vraagt u zich af van wie de vrouwenstem is in 'Stan', de courante radiohit van rapper Eminem. Welnu, het gaat om de 28-jarige Dido Armstrong en het gesamplede 'Thank You' staat op haar debuut-cd No Angel, die sinds zijn release vorig jaar in de VS al ruim een miljoen keer over de toonbank ging, maar pas nu in Europa uitkomt. Dido is de zus van Rollo, de man achter de Londense groep Faithless, wat meteen verklaart waarom ze destijds als gastzangeres fungeerde op de hit 'Salva Mea'.

Ook op haar eigen plaat gebruikt ze geprogrammeerde beats, loops en dubeffecten, maar voor het overige klinken haar etherische folkhopnummers vrij traditioneel en intimistisch. In 'Hunter' en 'Don't Think Of Me' houdt Dido bijvoorbeeld het midden tussen Beth Orton en Sinéad O'Connor. Elders spiegelt ze zich afwisselend aan Sarah McLachlan, Astrud Gilberto en wijlen Sandy Denny. De melodieuze trippop uit No Angel is intussen ook al doorgedrongen tot de soundtracks van Sliding Doors en Rosswell High, zodat het er voor Dido's carrière momenteel erg goed uitziet. Niet alle songs op deze eerste langspeler zijn even sterk, maar wie houdt van aangenaam geluidsbehang en de jongste van Sade heeft gekocht zal aan dit plaatje veel plezier beleven.

Regular Fries

Groovy, dansbaar en neopsychedelisch

Regular Fries, de enige rockband op het JBO-label van Underworld, werd opgericht door een voormalige muziekjournalist bij NME. Het Londense septet komt overwegend groovy, dansbaar en neopsychedelisch uit de hoek en laat zich hoorbaar inspireren door de Happy Mondays en Primal Scream. Zanger Dave Brothwell is dan wel iets minder losgeslagen en hedonistisch dan Sean Ryder of Bobbie Gillespie, de songs van zijn groep kwamen duidelijk in een drugsroes tot stand en balanceren niet zelden op het randje van de waanzin.

Meer nog dan het vorig jaar verschenen Accept the Signal staat War On Plastic Plants bol van de ideeën die aansluiting zoeken bij spacerock, hiphop en acid house, al bewijzen de Fries in windstille nummers als 'Eclipse' en 'London Eye' dat chemische hulpmiddelen zeker geen must zijn. Een opgemerkte gast in 'Coke 'n' Smoke' is rapper Kool Keith (alias Dr Octagon), maar ook producers Dave Fridmann en Steve Dub (respectievelijk bekend van Mercury Rev en de Chemical Brothers) drukken hun stempel op deze boeiende chiphopplaat.

Badfinger

Invloedrijke seventiespop

In gesprekken over invloedrijke powerpopbands uit de seventies duiken steeds weer Big Star en The Raspberries op, maar wordt de Britse formatie Badfinger meestal over het hoofd gezien. Ten onrechte, want de eerste groep die in 1968 een contract kreeg bij het Apple-label van The Beatles, heeft een respectabel aantal popparels afgescheiden. Paul McCartney deed haar 'Come and Get It' cadeau, George Harrison producete haar 'Day After Day' en John Lennon gebruikte enkele van de muzikanten op zijn Imagine-elpee. Met Pete Ham en Tom Evans beschikte Badfinger over twee puike liedjesschrijvers, die Harry Nilsson in 1972 een wereldhit bezorgden met 'Without You' (Mariah Carey deed het kunstje nog eens dunnetjes over in 1994). De groep werd echter genaaid door haar manager, kreeg problemen met haar platenmaatschappij en keek op een bepaald moment tegen een schuldenberg aan die zelfs de meest ervaren alpinist angstzweet bezorgde. Ten einde raad verhing Ham zich in 1975 in zijn garage, Evans volgde zijn trieste voorbeeld acht jaar later. Vandaag is Badfinger aan een rehabilitatie toe en komt Head First, de laatste plaat van de groep, met een kwarteeuw vertraging en aangevuld met een verzameling demo's, toch nog op de markt. Het is zeker niet haar beste: titels als 'Hey Mr Manager' of 'Rock'n'Roll Contract' geven aan hoezeer de muzikanten in beslag werden genomen door hun praktische problemen. Maar in 'Passed Fast', 'Moonshine' of 'Turn Around' hoor je nog altijd bij vlagen hoe goed Badfinger kon zijn. En, schattenjagers, de compilatie The Best Of (EMI, 1995) is, voor wie een beetje zoekt, nog altijd vrij te koop. Dirk Steenhaut

(Foto Arista/BMG)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234