Vrijdag 21/01/2022

Het is de hele tijd afchecken: is het dit wat we willen?

400 dagen al zijn Philip Van Daele (34) en Erika De Neef (30) bezig met hun adoptie. 'Ik weet het zo precies omdat we een website gemaakt hebben', zegt Van Daele. 'Daar staat een teller op. De website is er voor als we het emotioneel moeilijk hebben. Op dat moment kunnen we tegen vrienden en familie zeggen: Ga het daar maar lezen. Het verhaal telkens opnieuw doen, is soms zwaar.'

De weg is nog lang, zelfs na 400 dagen. "Voor Erika zijn biologische kinderen geen optie. De dokter zei mij 'het is of uw vrouw of een kind'. Tja, dan is er geen keuze, hé. Het heeft ongeveer een half jaar geduurd voor we het idee verwerkt hadden dat er nooit biologische kinderen zouden zijn. Uiteindelijk overheerste de kinderwens en dachten we 'een kind is een kind'. We willen onze liefde uiten en er zijn zoveel kinderen die we zouden kunnen helpen. Natuurlijk zijn er de twijfels. Behandel je een geadopteerd kind op dezelfde manier? Zal je er nog zijn als het moeilijk wordt? Na gesprekken met adoptieouders en mensen die voor kinderen zorgen waar ze geen bloedband mee hebben, was het voor ons duidelijk dat dit was wat we wilden."

Maar adoptie was een onbekend pad. "Godzijdank is er internet. Alhoewel, toen we alles gelezen hadden, waren we nog niet veel verder dan dat we een cursus zouden moeten volgen en een onderzoek moesten ondergaan."

Geen alternatief

Philip en Erika schreven zich in en gingen op cursus. "Voor we aan de cursus begonnen, dachten we dat we na anderhalf à twee jaar een kind zouden hebben. Nu weten we dat het nog zolang zal duren vanaf het moment dat we op de wachtlijst staan en daar zijn we nog niet. De cursus confronteert je met alle problemen. Je moet constant afchecken bij jezelf: 'Is dit wat ik wil?'. Het is een emotionele rollercoaster. Je wordt van blijdschap over angst naar verdriet geslingerd. Het is heel zwaar en er is weinig aandacht voor de emoties van de kandidaat-adoptieouders, maar ik zou geen evenwaardig alternatief kunnen bedenken." Hetzelfde geldt volgens Philip voor het maatschappelijk en psychologisch onderzoek. "Na zo'n gesprek ben je helemaal dooreengeschud. Je moet het even verwerken, maar uiteindelijk lukt dat wel."De goedkeuring kwam er en het bijbehorende vonnis van de jeugdrechter is op zak sinds november. Maar het kind is nog niet meteen in zicht. "Nu moeten we de keuze maken voor een land en dus ook voor een adoptiebureau. Niet zo evident. Eerst dachten we aan Kazachtstan, maar dat land verwacht van kandidaat-ouders dat ze minstens tien à elf weken in het land verblijven. Dat ziet onze werkgever niet zitten. Je moet het financieel ook kunnen dragen. De adoptie uit Kazachstan kost 12.000 euro. Tel daar alle verblijfskosten en vliegtickets bij op en je komt op 20.000 euro."

Kazachstan werd geschrapt. "Veel landen zijn streng. India, en dan vooral de katholieke weeshuizen daar, willen dat je voor de Kerk getrouwd bent. Maar mijn vrouw was al eens getrouwd, dus dat zit er voor ons niet in. Zuid-Afrika vraagt dan weer van kandidaat-ouders dat ze tien jaar getrouwd zijn. Nu kijken we naar Ethiopië. Daar moet je ook maar een week of twee naartoe. Natuurlijk wil ik het land zien waar mijn kind vandaan komt, maar dat kan later ook nog. Samen"

De voorkeur van het koppel gaat uit naar het adoptiebureau Ray of Hope. "Maar zelfs de wachtlijsten zijn bijna vol", zucht Philip. "We hebben te horen gekregen dat er dit jaar 30 mensen op de wachtlijst bij kunnen. Ze beginnen te tellen van de vonnissen die vanaf juli geveld zijn. Als er 30 mensen tussen juli en november een vonnis gekregen hebben en bij Ray of Hope willen, vallen we uit de boot. Dat weten we half februari."

"Kijk, we wonen toch nog altijd in België maar voor adoptie zijn Vlaanderen en Wallonië aparte landen. In Wallonië zijn de lijsten minder lang en kun je uit meer landen adopteren. Bulgarije en Roemenië bijvoorbeeld. Uit Congo, waar het kindje van senator Schelfhout vandaan komt, kún je in Vlaanderen zelfs niet adopteren."

Schelfhout. De naam is gevallen. "Toen we het nieuws hoorden, zeiden we tegen elkaar: 'Wij gaan ook op reis en doen net hetzelfde'. Ik denk dat veel koppels nu zo denken. Waarom ook niet? Ze doet een beetje hetzelfde als al die sterren: zomaar een kind uitkiezen en meenemen. Het stoot tegen de borst, ja."

Ondertussen zijn Philip en Erika begonnen met een tweede procedure. "Voor binnenlandse adoptie dit keer. Die twee procedures zijn volkomen gescheiden en kunnen tegelijkertijd lopen. Idealiter willen we twee kinderen, maar we willen er zeker eentje. Welk kind eerst komt, kan ons niet schelen. Of het nu zwart, paars of geel is. Zaterdag moeten we voor de eerste keer op cursus. Dat proces moeten we helemaal opnieuw doorlopen, ja. We zien het zitten. Ik zeg niet dat Schelfhout haar kind per se in een opwelling geadopteerd heeft - ze heeft al een adoptiekind dus ze weet waar ze aan begint - maar als er één ding is waar deze lange wachttijd voor zorgt, is het wel dat we nog gesterkt zijn in onze overtuiging dat we kind willen adopteren."

Deze reportage kwam mee tot stand dankzij de Vereniging voor Kind en Adoptiegezin (VAG)

Philip Van Daele (34) en Erika De Neef (30)

• Kunnen geen biologische kinderen krijgen

• Zijn precies 400 dagen bezig met adoptie

• Hebben zowel binnenlandse als buitenlandse procedure lopen

n Philip en Erika weten in februari of ze op de wachtlijst komen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234