Woensdag 30/09/2020
Atletico Madrid versus Barcelona.Beeld AFP

Column

Het is bepaald zorgwekkend dat een land zich verbonden voelt door dit onbenullig Vlaams meezingertje

Hans Vandeweghe is sportjournalist. 

De mooiste professionele uitstap dit weekend ging richting Madrid naar het nagelnieuwe stadion Wanda Metropolitano van Atlético de Madrid alwaar de vrienden uit Barcelona op bezoek kwamen.

Na veertig jaar in dit vak heb ik een grondige hekel aan stadionbezoek en dat houdt verband met het begrip comfort. Bijvoorbeeld: krappe persbanken, met een aanzienlijk risico op schedelbreuk omdat de tribunes zijn gebouwd toen voetbaljournalisten nog kleine mannetjes waren. Bovenal, geen herhalingen, geen statistieken, geen analyse en internet dat om de haverklap uitvalt omdat het hele stadion meer op de smartphone zit dan het voetbal kijkt. En dan hebben we het nog niet over de files heen en terug.

Hans Vandeweghe. Beeld Karel Duerinckx

Voor een nieuw stadion maak ik graag een uitzondering en al helemaal als daar een mini clasíco Atlético-Barça in wordt gespeeld, want dat was de bestemming van de Madrid-trip. Een paar weken geleden kon u in deze krant al lezen hoe FC Barcelona een uitgesproken rol speelt in de Catalaanse ontvoogdingsstrijd (aldus de Catalanen) of de Catalaanse anti-solidaire secessiebeweging (aldus de rest van Spanje).

Dat had mijn interesse gewekt, meer nog dan ter plekke verifiëren hoe dat wonderbaarlijke Barcelona er was in geslaagd beter te worden zonder de duurste speler van de wereld. Wat hebben we gezien? Onnoemelijk veel rood-wit, geen Barcelonees blaugrana (er was ‘iets’ met de tickets fout gelopen), her en der Spaanse vlaggen. In het stadion nog meer Spaanse vlaggen, geen Catalaanse. Die waren alleen te zien bij de opwarming. De helft van de Barcelona-selectie trainde in het opwarmingsshirt met vier verticale rode strepen op gele achtergrond, de andere helft - waaronder Messi en Suarez - hielde hun trainingsjack aan. Het was ook maar 25 graden, dus een jack kwam van pas.

De wedstrijd zelf laat zich als volgt samenvatten: Barcelona viel aan, had zeventig procent of zo balbezit, en Atlético dat nog nooit van Barça had gewonnen onder Diego Simeone in competitieverband, trok zich terug. En dat mag u heel letterlijk opvatten. Twee keer vier man met geen tien meter tussen en voorin twee man, waaronder Griezmann en in mindere mate Carrasco die zich de ziel uit het lijf liepen bij een occasionele uitbraak. Dat ze zestig meter moesten overbruggen om aan de overkant te geraken, was niet bevorderlijk voor hun frisheid aldaar, maar ze slaagden er toch in om op 1-0 te komen.

Elke baltoets van Barcelona ging gepaard met een fluitconcert, en dubbel zo hard als Gerard Piqué aan de bal kwam. Piqué moet u weten, is dé protagonist van het onafhankelijkheidsstreven van de Catalanen en wordt zelfs uitgefloten als hij bij de Spaanse elf in actie is. Voor Gerard Piqué deze wens: moge hij volgend jaar in Moskou in de finale van de World Cup tien minuten voor tijd de winnende kopbalgoal maken namens Spanje. Dat zal het land ongetwijfeld weer bij elkaar brengen en van hem de eerste nationaal-regionale held maken.

Dat gejoel aan zijn adres duurde een helft, de eerste, en daarna werd het minder, misschien omdat een deel van het publiek een droge mond had of in trance was of met een gezonde dosis ergernis zat te kijken naar hoe die duivelse Barcelonezen er telkens weer in slaagden om de bal te veroveren. Vijftien seconden balbezit moet ongeveer een record zijn geweest voor de thuisploeg in de tweede helft.

In die eerste helft bij minuut zeventien, niet toevallig het moment waarop in Barcelona dan steevast het Catalaanse volkslied wordt gezongen, plagieerde het stadion onze Samantha en zong Eviva España. Bepaald zorgwekkend dat een land zich verbonden voelt door een onbenullig Vlaams meezingertje, geschreven om Het Witte Paard in Blankenberge op de stoelen te krijgen, maar het is niet anders in dit gekke land.

Het verheugende van de hele wedstrijd was de shift die optrad in de geesten van de toeschouwers inclusief de perstribune. Sport is misschien politiek, het blijft wel eerst sport en waar Atlético-Barcelona aanvankelijk een strijd tussen nationalisten en separatisten was, werd het gaandeweg een intense, spannende voetbalmatch tussen aanvallers en verdedigers. Barcelona had moeten winnen, Atlético had kunnen winnen. Het werd 1-1, een beetje naar het politieke beeld.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234