Vrijdag 04/12/2020

Het is altijd iet met die wijven!

og geen goede week geleden bevond ik mij in een liftkoker die zich op zijn beurt dan weer in het openbare omroepgebouw aan de Reyerslaan te Schaarbeek bevond.

Alhoewel daar veel mensen werken die ik graag zie, vertoef ik liever niet op die plek en dat komt vooral omdat ik het omroepgebouw aan de Reyerslaan te Schaarbeek, al van toen ik het vele decennia geleden voor het eerst betrad, een van de lelijkste gebouwen ter wereld vind. Zodra ik er binnen geraakt ben, wat nooit evident is, word ik bevangen door slechts één enkele gedachte en die is: hoe geraak ik hier weer uit?

Maar goed, ik stond dus weer eens in een van die veel te enge liften daar en liep er noodgedwongen een oude studiemakker tegen het lijf die me aansprak met de onsterfelijke woorden: "En? Nog altijd mager en gezond?". Aan de toon die hij aansloeg hoorde ik dat hij precies het tegengestelde bedoelde, waar natuurlijk een grond van waarheid in zat. Ik kon niet zo gauw een ad rem antwoord bedenken en omdat zo'n reis van etage 0 naar etage 4 ontzettend lang kan duren als je ze maakt in het gezelschap van een oude studiemakker was er nog tijd voor een even vrijblijvende als vervelende extra opmerking. "Je ziet er zo zenuwachtig uit", zei hij en ook daarop kon ik alleen antwoorden met een lange stilte.

Op de gang van de vierde verdieping konden we eindelijk afscheid nemen en omdat ik hem niet de kans wilde geven om nog iets te zeggen als "Wat ben je toch oud en lelijk geworden!", nam ik maar zelf een stamelend initiatief.

"Je hebt volkomen gelijk", hoorde ik mezelf zeggen. "Ik ben dezer dagen un peu nerveux. Ik denk dat het komt omdat ik nog tot eind juni 2012 geabonneerd ben op het tijdschrift Goedele en vermits ik hoor dat ze er tegen de kerst mee ophoudt, vraag ik me af of ik mijn geld cash ga terugkrijgen dan wel in de vorm van drankbonnen, vrijkaarten voor een wellnesscenter of een Assimilcursus 'Aarschots voor beginners'.

Dat Goedele ermee kapt is een harde dobber voor me. U weet ongetwijfeld nog dat het glimmende magazine over de kunst van het leven me sedert de lancering zeer nauw aan het hart ligt en u herinnert zich vast ook nog hoe ik altijd als één man achter de hoofdredactrice gestaan heb. En tevens achter de/het mens achter die hoofdredactrice.

Een wereld zonder Goedele? Ik weet eerlijk gezegd niet of die wel de moeite loont om in voort te leven. Oké, ik weet het, Goedele Liekens mag dan volgens sommigen lelijk, dom en slecht van inborst zijn maar het blijft toch vooral een ouder wordende, alleenstaande moeder van twee die het voortaan met, ik zeg maar wat, zo'n veertien duizend euro per maand minder zal moeten stellen.

Als u het mij vraagt zit ze volgend jaar bij Expeditie Robinson levende insecten te eten of doceert ze straks in het kader van haar opdracht binnen de Verenigde Naties aan kleine kindjes uit grote delen van Afrika een cursus Aarschots voor beginners. Goedele op de keien: het leven kan hard zijn, ook voor vrouwen, en zelfs voor eentje die toch maar mooi op nummer 45 staat van de hitparade van de "meest invloedrijke vrouwen van Vlaanderen en Brussel" die onlangs bekendgemaakt werd via dit medium.

De longlist werd overigens samengesteld door een meer dan eerbiedwaardige jury. Dus wie zou ik zijn om dat gezelschap in vraag te stellen? Hooguit mag ik mij verbazen over de afwezigheid van vrouwen als Kathleen Cools of Phara De Aguirre en de vaststelling dat de algemene secretaris van het ACW, Ann Demeulemeester, vele malen invloedrijker zou zijn dan de terecht internationaal vermaarde modeontwerpster die ook al Ann Demeulemeester heet.

Nu ik toch op de vrouwvriendelijke toer ben, wil ik u een klein moment van geluk dat me recentelijk overkwam niet onthouden. Ik liep op een wat killige, vochtige vooravond van november over de natte kasseien van de Sint-Katelijnestraat in Brussel en uit het café De Monk kwamen de klanken aanwaaien van een van de mooiste liedjes die ik ken. Ik heb het dan over 'Por Que Te Vas', oorspronkelijk van de half-Belgische, half-Spaanse maar in Londen geboren zangeres Jeannette. Een lied dat in mijn leven kwam nadat ik in 1974 al de prachtige film Cria Cuervos zag, van Carlos Saura. De woorden van de song, in het Frans deze keer, waren helemaal in harmonie met het gevoel dat over de stad hing op dat onheimelijke uur tussen hond en wolf.

Na een kleine controle bleek de stem die mij betoverde te behoren aan de verbluffende Isolde Lasoen. Goed, ze mag dan wel mooi, verstandig en goed van inborst zijn, toch staat ze nergens in de top 50 van invloedrijkste vrouwen uit Vlaanderen en Brussel. Ze verdient bovendien, en zonder meer, alle lof omdat ze kan drummen én zingen en omdat ze Isolde Lasoen heet, wat toch een veel mooiere naam voor een vrouw is dan bijvoorbeeld Goedele Liekens of Danny Smagghe.

Ook een mooie naam: Laura Gemser. Cinefielen en andere vetlappen onder u zullen bij het horen van die naam meteen associaties maken met de verrukkelijke vertolkster van de vrouwelijke hoofdrol in klassiekers als Black Emanuelle, Emanuelle Goes East, Emanuelle in America en Emanuelle and The Last Cannibals.

Een vriend van mij was destijds behoorlijk verliefd op haar en bleef in die gevaarlijke toestand hangen tot hij haar begin jaren tachtig eens op de markt van Utrecht gewoon een half pond kaas zag kopen en de passie daardoor plotseling over was. Zelf kan ik mij geen fan noemen, maar dat Laura iets met de verbeelding van mannen kon doen kan ik wel geloven en wordt ook tastbaar aangetoond op 'Laura Gemser', een van de vele fijne songs op de nieuwe cd Witzand van een van onze beste singer-songwriters, Lieven Tavernier.

Wat geweldig dat nauwelijks één week na Raymonds De laatste rit onze moedertaal er een andere muzikale parel bijkrijgt van de hand van de auteur van 'De fanfare van honger en dorst' en 'De eerste sneeuw'.

Niet dat het in het Engels allemaal rommel is tegenwoordig: van John Prine en Kris Kristofferson zijn er net collecties van zeer oude opnamen verschenen. Wie goed zoekt zal blij zijn met wat hij zal vinden.

Isolde, Goedele, Laura. Ze drijven mij naar een slotconclusie die ik heb van de volksfilosoof Clement Peerens: "Het is altijd iet met die wijven!". Een geruststellende gedachte, overigens, ook al is die Clement in wezen geen gemakkelijke jongen, maar toch moet ik u bekennen dat het iemand is waar ik zoveel van hou als een moeder van haar kind.

See you later, Alligator! For a while, Crocodile!

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234