Donderdag 28/10/2021

Het is al goud dat blinkt inSaint-Tropez

De zomer was nauwelijks begonnen of Saint-Tropez had al een schandaaltje. La Tribune de Saint-Tropez kondigde groot nieuws aan op de voorpagina: 'Sterren komen nu gewoon op vakantie naar Saint-Tropez en zoeken de anonimiteit'. Kiekjes van Mary-Kate Olsen, Naomi Campbell en Bono, verstopt achter hoeden en zonnebrillen illustreerden die 'schande'. Het zou vroeger niet waar zijn geweest. In Saint-Trop' kom je toch juist om gezien te worden?

SETH SHERWOOD

Gelukkig kwam men de schok snel te boven, want een paar dagen later voer het 55 meter lange luxejacht Passion het haventje binnen, even incognito als zou een tank het Witte Huis binnenrijden. Kopergebruinde, met juwelen behangen dames keuren het landschap vanaf het dek, verscholen achter hun Chanel-zonnebrillen, terwijl toeristen kiekjes schieten van een Amerikaanse hiphopreus die met zijn meisje van de boot stapt. Net voor hij in de wachtende 4X4 stapt, maakt de man het V-teken naar de bedremmelde toeschouwers. "Excuseer," zegt een kalende vijftiger met Australisch accent, "was dat echt Jay-Z met Beyoncé?"

Saint-Tropez op sterven na dood? Vergeet het. Zomer na zomer, jaar na jaar stroomt de voormalige Romeinse kolonie waarvan de naam synoniem is geworden met immer zonnige stranden en in champagne gemarineerde pret, weer vol met rijken, superrijken en figuren die we doorgaans alleen op magazinecovers te zien krijgen. Het ritueel is even regelmatig en onweerstaanbaar als de golven van de Middellandse Zee zelf. De jachten leggen aan, de Ferrari's rijden binnen, de paparazzi nemen hun posities in en de toeristen staren en wuiven.

Tussen de Rolex Cup-zeilraces in juni en de Porsche-parade in de herfst vertienvoudigt Saint-Tropez, een provinciedorpje met zo'n 5.500 inwoners, zijn bevolking. De straten zijn permanent verstopt en zoals Le Figaro het uitdrukt: 'Hier kruis je het grootste aantal bekende gezichten per vierkante meter.' Vips, would-be-vips en vaste weekenders komen allemaal voor hetzelfde: de cocktail van een charmant oud vissersdorp, dionysische strandtaferelen en wellicht het decadentste nachtleven ter wereld.

"Non, non, non", zegt Bernard Kerob, de man die al jaren een helikopterdienst in Saint-Tropez levert en wiens klanten variëren van rijke families tot Julia Roberts. "Nee, er is geen achteruitgang in de populariteit van Saint-Tropez. Nooit." Als een boeddha troont hij achter zijn bureau, de armen gevouwen over zijn buik, en doet hij een poging om de aantrekkingskracht van Saint-Tropez op alle lagen van de bevolking uit te leggen: "Het is mythisch. Saint-Tropez is mythisch."

De mythe begon met een beroemdheid op een schip. Toen de Franse auteur Guy de Maupassant met zijn zeilboot Bel-Ami langs de Middellandse Zee-kust voer, beschreef hij in zijn maritieme kroniek Sur l'eau in 1888 het vissersdorpje in lyrische termen. Paul Signac volgt en legt in 1892 aan met zijn jacht Olympia. Hij inviteert Henri Matisse en andere schilders om het magische licht en de kleuren van de kust vast te leggen. Aan het eind van de Tweede Wereldoorlog volgen schrijvers uit Parijs, Jean-Paul Sartre, Simone de Beauvoir, Jacques Prévert, die het intellectuele leven van de Rive Gauche in de zomer verplaatsen naar Senequier en Le Gorille, de cafés aan de haven.

Maar het is natuurlijk het lichaam van de jonge Brigitte Bardot - zij woont er nog altijd, maar vertoont zich zelden - die met de film Et dieu créa la femme in 1956 het vissersdorp op de kaart zet. Zij is het die aan de basis ligt van Saint-Tropez als jetsetbestemming, en tegen de tijd dat Mick en Bianca Jagger elkaar het jawoord geven in de Chapelle Saint-Anne in 1971, is de reputatie gevestigd. Saint-Tropez is Saint-Trop' geworden of Sint-Teveel. De Maupassants 'eenvoudige dochter van de zee' is vandaag een bikinibabe geworden die de klok rond feest en bezocht wordt door Naomi Campbell, Bruce Willis, Ivana Trump, Denise Rich, P. Diddy, Rupert Everett en talloze anderen.

Op een hete namiddag is het business as usual op Nikki Beach, een van de dertig strandjes in de Baie de Pampelonne, de 5 kilometer lange strook zand die dat onweerstaanbare epicentrum van de rivièra vormt. Elk strand heeft zijn eigen karakter en clientèle. Liberty is voor de naaktlopers, Coco is populair bij de gays, Club 55 heeft iets van een country club in Beverly Hills en Nikki Beach profileert zich als een nachtclub bij daglicht. Extravagante feestvierders, schaarsgeklede sirenen en een rist echte en zelfverklaarde sterren lijken plezier te scheppen in het verderzetten van het nachtelijke bacchanaal onder de brandende zon.

Als een Romeinse keizer in zijn harem zit de blonde, van oorsprong Nederlandse casinobaas Arno Van Dorst er op een groot wit kussen. Bakkend in de namiddagzon houdt hij een gekoelde fles Moët & Chandon binnen handbereik. Op enkele meters van hem omcirkelt een magazinefotograaf langzaam een trio van donkerharige schonen, die om ter verleidelijkste poses aannemen. "Is het niet fantastisch?", zegt hij, wijzend op de drie diva's - zijn vrouw, zijn schoonzus en zijn nichtje - die giechelen en poseren.

Qua hedonisme kan enkel La Voile Rouge beschouwd worden als een serieuze concurrent voor Nikki Beach. La Voile Rouge is een strandclub die beroemd is om haar gratischampagnefeestjes die de meeste Hollywood-recepties doen verbleken. Anekdotes liggen voor het rapen over rijke industriëlen die flessen en flessen Dom Pérignon kopen (1.660 euro) die uiteindelijk vaak belanden in de haren van halfnaakte jonge vrouwen en andere strandgasten. Afgaande op de menukaart, die onder de foto's zit van wijlen eigenaar Paul Tomaselli die als gek flessen champagne laat leegspuiten, is dat hier een oude traditie. Als je hier op het einde van de dag de zwabber zou uitwringen, zou je genoeg bubbels overhouden om de bemanning van een slagschip dronken te voeren, zegt een vaste klant.

Maar op deze namiddag is het geen drankbad. Ondanks de luide muziek, een 'modeshow' en een gestage stroom van welgestelde klanten die van hun jachten komen, bereikt de scène nooit het mythische kookpunt. Ach, wat zou het. Terwijl helikopters hun vips afleveren op landingsplaatsen op het strand, halen klanten en personeel herinneringen op aan vroegere avonturen, zelf beleefd of gezien. "Sly Stallone, weet je nog?"

"Vorige zomer ben ik buiten westen geslagen", zegt de deejay, een inwijkeling uit New York met de naam MC Spade, die uitlegt dat de vliegende champagnekurken het personeel verplichten helmen te dragen als de vlam in de pan slaat. "Een kerel opende een fles en boem, daar lag ik te bloeden." Een Duitse zakenman is niet verbaasd: "Ik zat hier eens op een namiddag en ik zag kerels die voor 150.000 euro aan champagne achterover sloegen." Tilo Kuhnke, die een bungeetrampolinefirma runt, was er bij toen de rekening kwam. "Er waren baden vol grote flessen, het was ongelooflijk", schuddebolt hij. Zijn date zit te popelen om de actie te zien beginnen. "Ik had gehoord dat dit een te gekke plaats is, met sloten champagne en knappe meisjes", zegt de witblonde vrouw. Meesmuilend kijkt ze naar de barvrouwen. "Iedereen heeft hier siliconen."

Als de zon met vlammende gloed achter de horizon verdwijnt, de geluiden van scheepshoorns en zeemeeuwen zich vermengen met het gestage gebrom van scooters, begint een nieuwe fase. De jonge schoonheden hebben zich omgekleed en zijn nu onderweg naar de cocktaillounges en party's. Italiaanse families en Duitse stellen zitten zij aan zij met de zomergasten die in Saint-Tropez een huis of een jacht hebben. Gekleed in smetteloos wit linnen slaan ze het schouwspel gade vanaf het terras van Café Senequier. Zij nemen deel aan het dagelijkse zomerritueel: rosé of pastis drinken en de jachten in het oog houden om te zien wie er af zou kunnen komen.

Als het tijd wordt voor een hapje, is het nieuwste adres restaurant L'Escale, een van de weinige plekken waar Bardot nog te zien is, zij het op reusachtige foto's uit de jaren zestig. Nog meer m'as-tu vu is de Villa Romana. Dit is het soort restaurant dat zich in advertenties niet aanprijst met zijn keuken, maar met de namen van wie er geweest is: Zweedse royalty, George Clooney, Vin Diesel. De voorbije week was 'rustig', zegt een clubbaas. Dat betekent dat er overal champagne werd gedronken tot 5 uur 's ochtends, maar zonder grote namen.

In de Papagayo, een dancing aan de haven waar Bruce Willis, Bono en P. Diddy wel eens halthouden, proberen drie paaldanseressen, die Cristal-champagne drinken met rietjes, de afwezigheid van bekende gezichten te doen vergeten. Tot de deejay plots roept: "Messieurs, dames, l'Or Blanc!" De dichte menigte van les beautiful people begint te klappen en te joelen. Het langverwachte moment is daar. Onder de flash van elektrische palmbomen en reusachtige spiegelbollen die sinds 1970 dit Las Vegas-achtige decor sieren, schrijdt een ober over de dansvloer met een zilveren ijsemmer in de hand. Hij wordt afgeleverd bij een onzichtbare klant in de overbevolkte vipafdeling, een oceaan van lichamen met D&G-riemen en polshorloges zo dik als hockeyballetjes. Iemand heeft een speciale fles Dom Pérignon 1995 besteld, die op de kaart staat voor een slordige 15.000 euro en die passend in goudpapier zit verpakt.

Het gewone volk drinkt Corona uit het flesje (35 euro) of bescheiden flessen Veuve Clicquot (340 euro) en brengt een toast uit. Dan, in volle drukte, neemt een Brits stel plaats aan de centrale tafel. De vrouw, een sexy brunette van een ooit wereldberoemde popgroep, neemt een dikke sigaar uit de mond van haar echtgenoot, een voetbalgod, en begint mee te deinen op de muziek. Met haar vuist in de lucht geeft ze de maat aan van AC/DC's 'Highway to Hell'. Vodka en cola worden op hun tafel gezet. Bewonderaars proberen een glimp van hen op te vangen. "Good evening, Mr. and Mrs. Beckham", zegt deejay Jack E in zijn microfoon. "Et bonjour Saint-Tropez!" Neen, de mythe is niet dood.

© The New York Times On Sunday

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234