Dinsdag 04/10/2022

Het idee van Alexander

Terreur in de cinema bestaat in vele vormen, maar nu kwam ook de primitieve soort op mij af. Is cinema-etiquette iets van lang vervlogen tijden of word ik oud? Krakende zakken chips, popcorn, of erger nog: taco's met kaassaus, laten voor de volgende vertoning een weeë, kotsgeur achter. Om maar te zwijgen van wat er allemaal op de vloer belandt waar je zolen aan vastkleven.

Gsm's, laserstralen, voetstoten in je rug, kijkers die de film uitleggen aan hun partner, het weegt niet op tegen de cinema-ervaring. Je hebt het ervoor over en oefent in verdraagzaamheid. Gewoonlijk gun ik babbelaars twee minuten na de begintitels om hen dan iets toe te sissen. Fezelaars krijgen een lange, zachte sst, luidere subjecten een korte, kordate. Of ik vraag direct, maar correct of het wat stiller kan. De vergeefse pogingen kan ik weliswaar niet tellen. De keren dat mijn filmpartners me hebben gewaarschuwd voor een pak slaag evenmin. Van de week was het raak.

Voor mij en mijn jongste zus zit - ere wie ere toekomt - een stel luidruchtige Nederlanders. Vooral de opgetutte blondine zit onophoudelijk voor zich uit te schallen. Het heeft niet eens wat met de film te maken terwijl die toch al een goed kwartier bezig is. Ik vraag het nog eens diplomatisch.

"Zou het mogelijk zijn...?"

"Nou zeg, zaag niet zo!"

Voor ik over een repliek in beschaafd Nederlands kan nadenken, hoor ik het mezelf zeggen: "Bitch!"

Ik wil het nog inslikken, maar het hangt al in de lucht. Ze blijft gewoon voor zich uit staren. Ik heb haar ongetwijfeld gekrenkt. Maar het werkt. Ze zwijgt. Dat moet ik onthouden.

Lichtjes van mezelf geschrokken, maar voldaan, kijken we verder naar de groteske kitsch van Oliver Stone.

En dan is er de aftiteling, het licht en de realiteit in slowmotion. De blablablondine draait haar hoofd naar haar reus van een vriend. "Hij zei bitch tegen me." En dan kijkt ze naar mij. En hij ook. Ik krijg het warm. Hij staat op. Alexander in hoogsteigen persoon.

"Heb jij bitch gezegd tegen mijn vriendin?"

Ik heb een droge mond. "Ja, het spijt me. Ik had dat niet mogen zeggen."

"Heb jij mijn vriendin bitch genoemd?!"

Slik. Hij torent echt boven ons uit. "Sorry, het was eruit voor ik het wist. Stom van me."

Ik sta nu toch maar recht, klaar voor een close-up. Hoewel hij een rij lager staat, staan we neus tegen neus.

"Jij hebt bitch tegen haar gezegd!"

Wat heeft hij niet begrepen?

Koud zweet. "Het was een overhaaste reactie. Ze praatte zo luid. Ik verontschuldig me."

Hij heft zijn gigantische vuist, maar zij houdt hem tegen. "Laat nou maar zo, schatje. Hij is het niet waard."

Dat vind ik ook, maar kon ze er niet wat vroeger genoeg van krijgen?

Alexander wil het buiten de zaal regelen. Zijn vrienden ook. "Kom, dan geven jullie elkaar aan de uitgang een hand."

Grapjas. De suppoosten desinfecteren intussen de zaal en doen bijna onze rij aan. Goed zo, mijn leger dekt de flanken. Ik probeer het manhaftig. "Er is niks dat we buiten moeten regelen dat hier, nu niet kan."

Stilte. Alexander begrijpt het niet. En dan zie ik in zijn ogen dat hij op een idee komt. Hij spuwt in mijn gezicht. Een warme rochel op mijn wang. Ik veeg zijn idee rustig af. Ik wil vrede stichten én alsnog mijn cool bewaren.

"Kunnen we het dan hier bij laten?"

"Kom jij nou maar mee naar buiten", probeert hij nog.

"Bedankt, maar toch maar niet", antwoord ik.

"Laat nou zo", zegt zij en ze trekt aan zijn mouw. Hij wil zich losrukken.

In een flits maak ik van zijn concentratiestoornis gebruik: "Snel, langs daar, naar buiten." Ik duw mijn zus vooruit en alle coolness overboord.

"Maar dat is tegen de richting!"

"Ja, natuurlijk is dat tegen de richting, slimme. Lopen!"

We spurten naar de ingang.

Alexander staart ons met open mond na. Logge zak. Ik besluit mijn middelvinger niet op te steken. We rennen verder, duwen de deuren open, springen over het siertouw. Een suppoostje probeert nog: "Hé, je mag niet..."

We zijn al buiten. De slappe lach breekt door.

Of ik me voortaan gedeisd wil houden?

Vergeet het. Terreur tolereer je niet. Enkele pintjes later ben ik op een missie. Napalm in de ochtend doet het niet voor mij, 's avonds de geur van taco's daarentegen.

Nico Krols

medewerker film

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234