Donderdag 24/10/2019

Het gedonder van de apocalyps

De Antwerpse Lotto Arena was maandagavond tot aan de nok gevuld voor de passage van Nick Cave & The Bad Seeds. In theorie kwam de groep er zijn jongste plaat voorstellen, maar uiteraard werd er ook gretig uit de rest van Caves indrukwekkende oeuvre geput.

Ze lopen niet dik gezaaid, de artiesten die blijven evolueren en ook na meer dan dertig jaar carrière nog met de regelmaat van de klok classics maken. Net als Elvis Costello, Bruce Springsteen en Bob Dylan behoort Nick Cave evenwel tot dat selecte gezelschap. Met Push the Sky Away bracht de Australiër - zesenvijftig, intussen - in februari een alomgeprezen meesterwerk uit, waarop de withete rock-'n-roll van zijn hobbyproject Grinderman plaats moest ruimen voor een introverter, filmischer geluid. De daarop behandelde thema's als seks, religie en geweld deden weliswaar vertrouwd aan, maar de muziek vertoonde al bij al nog het meest verwantschap met de sfeervolle soundtracks die Cave samen met violist Warren Ellis componeert. Sinds het vertrek van Blixa Bargeld en Mick Harvey werpt Ellis zich nog meer dan vroeger op als de man die de lijnen uitzet. Gevolg: minder gitaren en snoeiharde drums, meer somber meanderende violen en geloopte keyboards. Meer subtiliteit ook, al zouden The Bad Seeds zichzelf verloochenen mochten ze niet af en toe verpletterend uithalen.

In bloedvorm

In de Lotto Arena - waar het geluid overigens perfect zat, het kan dus - voelde je meteen dat zowel The Bad Seeds als hun aanvoerder in grote vorm verkeerde. De set begon rustig en ingehouden met 'We No Who U R'. Cave zocht al na luttele seconden de rand van het podium op, Ellis zorgde voor een ongebruikelijke klankkleur op dwarsfluit, en de rest van het gezelschap prepareerde zich in het halfduister op wat komen zou.

Cave, een meesterverteller die met grote, dramatische gebaren zijn verhalen kracht bij zette, zocht voortdurend de eerste rijen op en werd meer dan eens ook letterlijk op handen gedragen. Halverwege het tweede lied 'Jubilee Street' mochten The Bad Seeds voor het eerst hun duivels ontbinden. Wie de groep al eerder live heeft gezien weet hoe verpletterend dat klinkt: denk aan het geluid van instortende wolkenkrabbers, laag overvliegende straalvliegtuigen, inslaande bliksems en pneumatische boormachines. Het is niets minder dan de soundtrack bij de apocalyps.

De postpunkclassic 'Tupelo' werd aangedreven door een rauwe, pompende bas, het bloeddorstige 'Red Right Hand' keuterde met dat schijnbaar luchtige orgeltje nog dieper in het bot, en 'From Her To Eternity' denderde als een nietsontziende pletwals door de zaal. Het is waar: The Bad Seeds maakten een boel herrie. Maar wel de meest indrukwekkende herrie die je op een podium kan horen.

Het pikante 'Mermaids' ("I was the match, that would light up her snatch") stuurde de set een andere richting uit, en tijdens het ironische 'The Weeping Song' - waarbij de tong zo stevig in de kaak zat dat Cave een paar keer van de toonladder denderde - kon je onmogelijk een glimlach onderdrukken.

De zanger nam nadien even gas terug met een ingetogen kwartiertje achter de piano waarbij vooral het ontwapenende 'Love Letter' zich een rechtstreekse weg naar je hart boorde. Na dat rustpunt ging de band toch weer voluit op 'The Mercy Seat'. Dreigend als een onweer. Scherper dan een guillotine. Krachtig als een uppercut.

Met het bloedstollende 'Push The Sky Away' bereikte de set de laatste ronde, maar verlengingen bleven uiteraard niet uit. 'God Is In The House' kreeg de zaal muisstil, 'Papa Won't Leave You Henry' zweepte de gemoederen nog één keer op, en met het ongeneeslijk romantische 'Into My Arms' wuifde Cave het publiek de kille nacht in. Cave maakt niet alleen klassieke platen, ook live worden zijn optredens alsmaar fysieker, en speelt hij met gemak het gros van de concurrentie naar huis. Een concert, kortom, om niet licht te vergeten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234