Woensdag 20/10/2021

'Het ergste wat je met succes kunt doen, is erin geloven'

Ze hebben met Employment een klassiek debuut gemaakt, waren verantwoordelijk voor een paar van de opwindendste concerten van de laatste jaren, en zagen een van hun hits, 'Oh My God', uitgroeien tot een voetbalhymne. Tussendoor gingen de Kaiser Chiefs op tournee met U2, openden ze het Amerikaanse luik van Live 8 én sloeg zanger Ricky Wilson een aanbod van Madonna af om hem te adopteren. Het gloednieuwe Yours Truly, Angry Mob is de plaat die de groep naar de wereldtop moet tillen. 'Wij zijn hier voor de eeuwigheid.'

DOOR BART STEENHAUT / FOTO ALEX VANHEE

Het is half november en in het kamp van de Kaiser Chiefs heeft de paranoia lachwekkende vormen aangenomen. De opnamen voor de nieuwe cd, die op het moment van ons gesprek nog geen naam heeft, worden bewaakt alsof het bruto nationaal product van Groot-Brittannië op het spel staat. De platenfirma krijgt niets te horen, en zelf krijg ik de dag vóór ons gesprek een weblink doorgestuurd om wat vers materiaal te beluisteren die zo goed beveiligd blijkt dat niemand hem open krijgt.

Zanger Ricky Wilson beseft dat de omstandigheden voor een interview niet ideaal zijn en ontkent evenmin dat de angst op vroegtijdige lekken de band in zijn greep houdt. "Ik zweer je dat ik onze nieuwe cd zelf niet eens in huis heb. Vorige week zijn we samengekomen om gezamenlijk een paar mixen te beluisteren, en onmiddellijk nadien werd dat cd'tje doormidden gebroken." Drummer Nick Hodgson knikt: "Het is de bedoeling dat onze nieuwe songs overal ter wereld op dezelfde dag worden vrijgegeven. Zoals het vroeger ging. Alleen zo kan de muziek de impact hebben die we voor ogen hebben."

Employment heeft bovenmaats verkocht. Weegt het besef dat een paar miljoen mensen de vorige cd in huis hebben gehaald door zodra er aan een opvolger gewerkt moet worden?

Nick Hodgson: "Ik vond het net heel aangenaam om met dat soort stress om te gaan. Dan leg je de lat vanzelf een stuk hoger. De vorige keer waren de songs allemaal vanuit de optiek geschreven dat ze live moesten aanslaan. Fijn, maar het is niet de beste manier van werken als je een klassieke plaat wilt maken. En dat was de ambitie, dit keer. Employment is al bij al niet meer dan een verzameling van de beste nummers die we op dat moment in huis hadden. Dit keer was het de bedoeling een coherente, evenwichtige cd te maken. We klinken een stuk grootser. Zelfzekerder, ook."

Jullie zijn bijna drie jaar op tournee geweest met datzelfde handjevol songs. Het kan haast niet anders of die nummers komen je intussen de strot uit.

Ricky Wilson: "Ik kan niet ontkennen dat ik blij ben dat we nu genoeg nieuwe songs hebben om een paar van de oude te vervangen. Live gaan we voor een best of van de twee. Dat maakt het zowel voor ons als voor de mensen die een kaartje kopen een stuk aangenamer."

Ga je nu makkelijker met kritiek om dan twee jaar geleden?

Wilson: "Als het over de groep gaat wel, ja. Ik ben er me van bewust dat we evenveel weerstand als bewondering uitlokken, en daar heb ik vrede mee. Maar soms word ik persoonlijk gepakt. Dat blijft moeilijk omdat het nergens op gebaseerd is en ik er dus ook niets aan kan verhelpen. In dat kader is het geen cadeau om de frontman te zijn, want als je een groep niet kunt uitstaan, wordt die afkeer meestal op de zanger geprojecteerd. Haat is niet iets waar je zomaar op een-twee-drie aan went. En dan mag ik nog niet eens klagen. Zolang ik make-up draag, een pruik opzet en met mijn hoofd naar beneden loop, kan ik nog door een druk stadscentrum lopen zonder herkend te worden."

De songs op Employment zijn destijds ontstaan uit de frustratie dat het jullie maar niet lukte om een platencontract in de wacht te slepen. Wat is het thema dit keer? Het leven van de nouveaux riches?

Wilson: "Het is een misverstand dat we intussen miljonairs zijn. We wonen ook niet in een kasteel of zo. Terwijl dat kennelijk is wat je behoort te doen als het geld binnenstroomt. Je koopt elk een potsierlijk landhuis, woont op een ander continent dan de rest van de groep en komt één keer per jaar samen om de nieuwe songs in te oefenen die de baas van de groep aan de rand van zijn zwembad bij elkaar heeft gepend. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat het nooit zover zal komen. (denkt lang na) Als ik zeg dat de nieuwe songs heel persoonlijk zijn, klinkt dat alsof ik een watje ben, maar de waarheid is dat ze... heel persoonlijk zijn. Eigenlijk doet het er niet toe of de songs ergens over gaan. Ik ken niemand die zich ooit heeft afgevraagd wat The Beatles met Revolver wilden zeggen. Of welke betekenis achter Rubber Soul zat. Dat was telkens gewoon de neerslag van een periode in hun evolutie. Niets meer, niets minder."

Je hebt op geen enkel moment de behoefte gevoeld om de drastische omwentelingen in je leven tot songs te verwerken?

Wilson: "Neen, want zo drastisch wáren die veranderingen helemaal niet. 't Is niet dat we op een avond als een groepje zonder toekomst zijn gaan slapen en de ochtend nadien wakker werden op het podium van Live 8. Dát fenomeen zie je wel bij al de kandidaten die je op al die talentenjachten op televisie ziet. En ik pleit schuldig, hoor, want zelf kijk ik ook. Maar het blijft triest om artiestjes gade te slaan die een paar zaterdagen na elkaar een liedje hebben mogen zingen, daarom plots paginagroot in de krant staan maar emotioneel niet bestand zijn tegen de druk die daarmee gepaard gaat. Je kúnt ook niet verwachten dat al die kinderen daar op een nuchtere manier mee omgaan. Ze brengen een singletje uit dat meteen op één staat, en de week nadien zijn ze weer opgeslokt door hun anonieme bestaan. Daar gaat 'Everything Is Average Nowadays' over. Alles is middelmatig geworden. Muziek. Popsterren. Films. Eten. Vroeger was het beter, dat staat vast."

Misschien verklaart dat wel dat de impact van muziek alsmaar kleiner wordt, ook al zijn er nog nooit zoveel cd's uitgebracht. Neem eender welke hitparade uit de jaren zestig, zeventig of tachtig en je komt op zijn minst vijf klassiekers tegen. Dat heb je nu niet meer.

Wilson: "Dat is waar. Bands hebben geen eigen gezicht meer. Als ik al één ambitie heb, is het dat men over vijftig jaar zal concluderen dat de Kaiser Chiefs de periode waar we nu in leven het best hebben samengevat. Op het gevaar af arrogant te klinken: ik geloof dat we daar het potentieel voor hebben. Vandaag teren de meeste groepen op een handvol goeie songs, maar ze missen het surplus om echt iets los te weken. Eerlijk gezegd: ik sta er een beetje versteld van hoeveel middelmatige bands tegenwoordig moeiteloos een miljoen platen verkopen. Nu, ik weet niet welke ambities die acts hebben. Misschien zijn ze allang tevreden als hun plaat een acht op tien krijgt in de recensierubriek van de NME. Dat is ook leuk, maar ik vind dat je hoger moet durven te mikken."

Noem eens wat.

Wilson: "(op dreef) Ik wil de tijdgeest vatten. Een indruk nalaten. Het verschil maken. Iets van betekenis doen. Tijdens onze vorige tournee heb ik mensen van tegen de vijftig ontmoet die al twintig jaar niet meer naar concerten waren geweest maar toch de behoefte voelden om naar de Kaiser Chiefs te komen kijken. Een mooier compliment kun je niet krijgen, vind ik. Dat gezegd zijnde: niets zo relatief als het begrip betekenis in de popmuziek. Voor veel mensen is 'I Predict A Riot' niet meer dan de soundtrack waarop ze dronken worden op vrijdagavond. Terwijl de indiekids datzelfde nummer net interpreteren als een reactie tegen al die dronkaards die 's nachts op straat 'I Predict A Riot' lopen te lallen."

Noem eens een aspect van het succes dat je altijd onderschat hebt, dat iets minder aangenaam is dan je altijd voor mogelijk had gehouden.

Wilson: "Als ik dát doe, vindt iedereen me een verwende klootzak. Want de waarheid is dat het fantastisch is om succes te hebben. Alles wordt bereikbaar. Uitverkocht concert dat ik wil zien? Dat wordt geregeld.Een belangrijke voetbalmatch waar ik naartoe wil? Geen probleem, mijnheer Wilson. Cool, toch? Ik hoef zelfs geen kleren meer te kopen, want die krijg ik op gestuurd door ontwerpers die hopen dat ik ermee gefotografeerd zal worden. Succes is als een stad waar je een beeld van hebt voor je er de eerste keer naar toe vertrekt maar zodra je er de eerste keer door de straten loopt, ben je vergeten wat je ervan verwacht had. Ik weet dus niet meer hoe ik me onze toekomst vroeger voorstelde. We maken de toekomst mee, nu. Misschien dacht ik dat we vaker in limousines zouden rijden. Dat is me nog maar één keer overkomen. En daar zaten we dan nog met z'n tienen in."

Hodgson: "Het domste wat je met succes kunt doen, is erin geloven. Ik ken geen enkele grote Amerikaanse zangeres die nog met beide voeten op de grond staat. Geen enkele. In de States bestaat er een echte sterrencultus en op den duur denken die zangeresjes allemaal dat ze de nieuwe Madonna zijn."

Jullie hebben Madonna ontmoet, onlangs. Zenuwachtig geweest?

Wilson: "Madonna was heel aardig. Ze heeft zelfs geprobeerd om me te adopteren. Het gekke is dat de meeste popsterren heel gewone mensen zijn. De enigen waar ik me ongemakkelijk bij voel, zijn de mensen waar ik als kind al naar opkeek. Zelfs als het gewoon om een televisiepresentator of een weerman gaat. Maar die mensen denken dan keer op keer dan we hen in de zeik staan te nemen. Van ons verwachten ze kennelijk niet dat we nog enthousiast zijn."

Hodgson: "Ik had dat met Paula Abdul. Die wilde me pas geloven nadat ik haar geneukt had."

Wilson: "(geshockeerd) Echt? ik wist niet dat je met haar de koffer was ingedoken. Fijne vriend ben jij."

Zijn jullie onderlinge verhoudingen erg veranderd? Onlangs heb ik Keane geïnterviewd en daaruit bleek dat de groepsleden een jaar niet met elkaar gepraat hebben.

Hodgson: "Daar sta ik van te kijken, want volgens mij is Keane net een groepe die over tien jaar nog zal bestaan. Wij praten méér met elkaar dan vroeger. Akkoord, we zijn een grote groep inmiddels, maar de enige plek waar we échte supersterren zijn, is in Groot-Brittannië. En we waren op wereldtournee toen het gebeurde, dus voor ons was dat al bij al niet meer dan een verhaal uit een intercontinentaal telefoongesprek. Keane is in élk land waar het komt een topgroep. Dat is toch nog een ander kaliber."

Ik was erbij toen je vorig jaar vernam dat al de concerten voor jullie Britse stadiontournee in minder dan een uur waren uitverkocht. Het viel me toen ook al op dat je daar heel nuchter op reageerde.

Wilson: "Ik zou vast veel meer onder de indruk zijn geweest mocht ik al die kaartjes hoogstpersoonlijk aan de man hebben gebracht. Maar dat was een klus voor de computer van een of ander callcenter. Dat nam veel van de romantiek weg, vond ik."

Yours Truly, Angry Mob van Kaiser Chiefs verschijnt op 23 februari bij Universal.

Drummer Nick Hodgson:

Ik ken geen enkele grote Amerikaanse zangeres die nog met beide voeten op de grond staat

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234