Donderdag 18/07/2019

'Het einde van Sabena heeft mij hard geraakt'

Matthias M.R. Declercq en Jonas Lampens rijden voor deze rubriek lukraak door het land en klampen mensen aan met de simpele vraag: 'Meneer, mevrouw, oe is't?' Vandaag: een spotter in Steenokkerzeel

Seizoenen bestaan niet meer. Het lijkt alsof de lente zich vasthaakt in de herfst en de zomer ongemerkt naar de rand drukt. Het regent in Steenokkerzeel, de wind waait bijzonder hard en aan de grauwe hemel te zien is de lucht zwanger van nieuwe buien. Achter aan het metalen hek van het gesloten asielcentrum 127bis kijkt een kleine, wat gedrongen man voor zich uit. Het slechte weer kan hem geen moer schelen. Hij wacht op vliegtuigen. De man neemt zijn verrekijker en scant de lucht, zijn fototoestel in de aanslag. Hij blijkt Luc Barry te heten, komt uit Brussel en leidt een leven in de cockpit.

"Hoe het met mij gaat? Als ik hier sta, wil dat zeggen dat het goed gaat. Ik ben een ex-Sabenien. Bij Sabena was ik verantwoordelijk voor de cargovluchten. Ik coördineerde de magazijniers opdat de juiste vracht aan boord ging. Toen de maatschappij ermee ophield, heeft me dat persoonlijk hard geraakt. Ik was er het hart van in.

"Zoals zovelen die bij Sabena hebben gewerkt, kan ik de luchtvaart niet loslaten. Ik moet vliegtuigen zien. Ik moet ze zien opstijgen, zien landen. Dat geeft me een goed gevoel, en vat mijn hele leven eigenlijk samen.

"Als kind zag ik voor het eerst vliegtuigen in het weekblad Kuifje. Ik was op slag begeesterd en begon mijn eigen vliegtuigen te ontwerpen. Een van mijn tekeningen werd ooit gepubliceerd in Kuifje. Dat was het summum. Als kind was ik nooit zo gelukkig als toen. Ik zat altijd in de tuin, keek naar de hemel en zocht vliegtuigen. De passie breidde zich langzaam uit. Toen de eerste satelliet de hemel in werd geschoten, kon je die op de radio horen, op een speciale golf. Fantastisch was dat. Plots kon ik de ruimte ook echt horen.

"Ik heb geen vrouw, en dus ook geen kinderen. Veel mensen zouden zich ongelukkig voelen. Ik niet. Vaak ben ik alleen. Thuis, of hier vlak bij de luchthaven, maar dat deert mij niet. Niemand houdt mij tegen. Ik kan ongegeneerd urenlang naar vliegtuigen kijken. En dat is fantastisch. Ik heb intussen 85.000 dia's, 100.000 foto's en heb al 300 modelvliegtuigjes in elkaar gestoken. Zo ben ik secretaris van de Sabena- modelbouwclub. En het blijft niet bij de luchtvaart. Ik ga ook naar de haven van Antwerpen, zeker als daar enorme containerschepen aanmeren. Altijd op post.

"Daar mag mee gelachen worden, maar werkelijk: dat raakt mij niet. Ik doe er niemand kwaad mee, en het maakt van mij een gelukkig mens. En daar draait het toch om?"

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden