Vrijdag 18/09/2020

Het einde van de wereld

Johan Lolos - 2017 – Spitsbergen. De Luikse fotograaf Johan Lolos reist per vliegtuigje naar Longyearbyen, de hoofdstad van Spitsbergen, een eiland in de Noordelijke IJszee. Kijkend uit het raam merkt hij plots de ijsbergketen van Sør-Spitsbergen National Park op. “Nog nooit in mijn leven zag ik zo’n onwerkelijk landschap. Dit beeld van extreme koude representeert de Noordpool het best."Johan Lolos

Sommige fotografen hebben nogal eens last van extreme wanderlust en belanden op ­plaatsen ­waarvan je denkt: dit is dus het einde van de wereld. Van Spitsbergen tot Oman: onze planeet op haar eenzaamst.

Tim Dirven - 2015 – Mali. Drie jongens wassen een geit in de rivier Niger. Ze zijn zich niet bewust van het feit dat mijlenver achter hen een verwoestende zandstorm hun richting uit komt. In de laatste seconde voordat de storm over alles en iedereen heen vliegt, neemt Tim Dirven zijn foto en vlucht de auto in. “Hier stond ik niet enkel aan het einde van de wereld, het léék ook werkelijk het einde van de wereld. Toen de zandstorm na 15 minuten was opgetrokken, was het hele landschap rood gekleurd. Gelukkig raakte niemand gewond.”tim dirven
Kevin Faingnaert - 2016 – Bolivia, Laguna Hedionda. Na een tocht van drie dagen door onbewoond gebied, zonder een strookje groen, botst de fotograaf plotseling op de Uyuni-zoutvlaktes, een lagune met honderden witte ­flamingo’s. “De bewoonde wereld lag ver achter me, en toch doemden uit het niets deze flamingo’s op. Op 4.000 meter hoogte mag je al blij zijn dat je vlot kunt ademhalen. Maar voor deze flamingo’s blijkt de ondiepe waterplas de ideale leefwereld.” Kevin Faingnaert
Mashid Mohadjerin - 2013 – Oman. Op de hoogste top van het berglandschap van Dhofar treft de Vlaams-Iraanse Mashid Mohadjerin de ultieme leegte aan. De hele wereld die letterlijk honderden meters diep aan haar voeten ligt, wordt verhuld door een eindeloos wolkendek. Mohadjerin voelt zich, wellicht net als de twee jongetjes, voor het eerst volledig weg van de wereld. “Uren reden we naar de top. Van achter het raam veranderde het landschap in een dorre steenmassa. Tot we plots de groene vlakte opreden. De bergketen ­verwijderde me van de rest van de wereld en bakende het ingesloten gebied af. Vogels en wind vlogen om me heen. Ik leek helemaal op mezelf te zijn.”Mashid Mohadjerin
Zaza Bertrand - 2014 – Caïro. In de woestijn van Caïro duikt uit het niets een utopische stad op. Omgeven door alleen maar zand, staat het ­ bombastische bouwwerk zowel pronkerig te wezen, als onzeker en eenzaam te treuren. De residentiële wijk is gebouwd voor de rijksten der rijken in Egypte, die de ­verarmde hoofdstad ontvluchten. Bertrand: “Deze schijnbaar perfecte stad wordt volledig ommuurd, afgeschermd voor de rest van de wereld. Wat zich binnen afspeelt, heeft geen effect op de buitenwereld en vice versa. Hier stopt de wereld. Maar het meest ironische van al is dat sommige gated communities nooit worden afgewerkt.” En nog voor de stad haar leven als artificieel universum kan aanvatten, kwijnt ze alweer weg, verjaagd door het zand van de woestijn. Zaza Bertrand

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234