Woensdag 02/12/2020

Het échte probleem met de zaterdagstakingen

Karl Leers is trein- begeleider en ex-treinbestuurder.

De machinisten van het ASTB leggen vandaag het werk neer. Ik kan hun motieven begrijpen, maar keur hun zaterdagstakingen niet goed. Alleen de reacties van grote vakbonden en sommige politici vallen me nog meer tegen.

Ik ben zes jaar treinbestuurder geweest. Even lang ben ik nu treinbegeleider. Ik draag veel minder verantwoordelijkheid, maar mijn loon is gelijk gebleven. De kiem van de onvrede ligt daar: machinisten zijn onderbetaald in vergelijking met bijvoorbeeld treinbegeleiders. Het is niet omdat men in tijden van crisis voor een overheidsbedrijf werkt, dat je niet vergoed mag worden voor hetgeen je moet doen.

Zo zien de machinisten dat, zo eenvoudig is het. Maar ze krijgen geen gehoor, daarom gaan ze staken. Begrijpelijk. En toch afkeurenswaardig. Waarom? Ik ben geen antivakbondsmens en staken is een recht. Hun acties zullen het conflict alweer niet oplossen: dát is mijn probleem. Zelf was ik nooit lid van ASTB, wel een half jaar van OVS. OVS heeft zelf nog zaterdagstakingen gehouden, naar aanleiding van de onderhandelingen over de cao die nu in voege is. Resultaat voor de machinisten? Nihil.

Zoveel jaren later is het conflict met de machinisten niet van de baan. Wie heeft boter op het hoofd?

Bij de laatste cao van de NMBS werd een aanhangsel voorzien dat een einde moest maken aan de 'wilde' stakingen. Een staking zou enkel nog kunnen als ze vooraf werd aangekondigd. Want, zo werd terecht geredeneerd, dan kunnen onze klanten maatregelen nemen. Vandaag is zo een 'aangekondigde' staking. Wat stel ik vast? Dat dat niet genoeg is. Voor de N-VA mag er een stap verder worden gegaan. Inez De Coninck (N-VA) eist een gegarandeerde dienstverlening. Maar een dienst garanderen staat gelijk met het afschaffen van het stakingsrecht.

Het zal u verbazen, mevrouw De Coninck, maar ik vind het prima dat spoormensen in de toekomst zo'n gegarandeerde dienstverlening leveren. Maar het is niet omdat het stakingsrecht aan banden wordt gelegd, dat er straks geen sociale conflicten zullen zijn. De staking als onderhandelingsmiddel wegnemen kan voor mij alleen maar als er bij gezegd wordt wat er kan gebeuren wanneer, zoals nu, onderhandelingen vast komen te zitten. Maar daarover hoor ik geen woord.

De politiek klaagt, zaagt en dreigt. Maar ze zet te weinig in op het oplossen van het conflict en te veel op het bestrijden van de gevolgen ervan.

Ook de grote vakbonden gaan niet vrijuit. Deze staking is de enige terechte staking van het voorbije jaar. Vandaag legt een personeelsgroep het werk neer omdat ze niet akkoord gaat met de arbeidsvoorwaarden. In december legden de erkende vakbonden het land én het spoor lam omdat zij niet akkoord gingen met regeringsbeslissingen. De bonden hebben nu kritiek op ASTB, maar die doet gewoon wat je van een vakbond verwacht: het personeel verdedigen.

Zou een oplossing kunnen liggen in syndicale verkiezingen? Zodat bonden verplicht worden om met een programma voor de werknemer te komen, in plaats van hun legitimiteit te misbruiken om tegen regeringsvoorstellen te ageren. Dat laatste kan namelijk op politiek niveau geregeld worden, niet?

Kortom: ik heb vandaag vooral begrip voor de treingebruiker. Voor de dubbele tong van anderen veel minder.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234