Woensdag 16/10/2019

Het drukke jaareinde van een eigenzinnige modeontwerpster

Anna Heylen heeft het druk. Ze werkt een minicollectie af voor het ‘Millenniumdoelstellingen-defilé’, bereidt kerst voor in haar ‘Maison’ en na Nieuwjaar opent ze een tweede huis aan de Brusselse Zavel. ‘Ik ben met veel verschillende dingen bezig’, zegt ze. ‘Dat vind ik prettig. Als je je werk graag doet, is werken ook levenskwaliteit.’

n het salonnetje op de eerste verdieping van haar Maison Anna Heylen ontvangt de ontwerpster doorgaans haar privéklanten voor wie ze exclusieve feest- of bruidskledij ontwerpt. Vandaag zitten wij er, om te praten over haar carrière die toch wat anders is gelopen dan die van de meeste afgestudeerden van de Antwerpse Modeacademie. “Ook ik ben naar Parijs getrokken om mijn collecties met een defilé voor te stellen, maar al na de tweede keer zag ik dat dit niet paste bij mijn manier van werken. Ik zat daar in een hotel met mijn kinderen, ik nam nanny’s mee, en ineens vroeg ik me af: waar ben ik in godsnaam mee bezig? Ik ben nu eenmaal ook moeder, en als je in dat systeem stapt, ben je dat beter niet. Ik voelde dat ik dat ritme niet aankon. Ik heb tegen mezelf gezegd: maak je keuze, en wees daar consequent in. Voor mij was het niet weggelegd.”

Een eerste doorbraak kende ze met een tentoonstelling van haar poppen in 1993, tijdens Antwerpen Culturele Hoofdstad. Omdat ze zich het hoofd brak over de vraag wat ze precies wou in de mode, maakte ze 130 identieke poppen, die ze allemaal anders kleedde en aan onzichtbare draden ophing in een glazen kubus in het Sint-Felixpakhuis. De opstelling maakte indruk en in 1995 nodigde Labirinto da Moda haar uit in het Braziliaanse São Paulo. Sindsdien groeide de poppenverzameling aan tot zowat driehonderd, en reisde ze al naar Londen, Parijs en Arnhem.

In 1996 was Anna Heylen klaar voor haar eerste damescollectie, twee jaar later opende ze een winkel in het centrum van Antwerpen. Vorig jaar verhuisde ze naar een voormalige opslagplaats uit 1904 die ze liet verbouwen met respect voor het verleden. Aan de gevel een deftig plaatje: Maison Anna Heylen. In de winkel hangt de prêt-à-porter, op de verdiepingen bevinden zich het atelier en het salon voor het exclusievere werk. In die richting wil ze nog verder gaan.

VERSCHILLENDE FUNCTIES

Ook in de vaste collectie zitten veel handwerkdetails. Fronsjes op de schouder van een jas, een afwerking met reepjes recyclagebont.

Anna Heylen: “Onze feestcollectie vernieuwen we als we het nodig vinden, die verandert niet volgens een vast schema. We maken nooit tweemaal hetzelfde. Vaste vormen zijn ons uitgangspunt en daar proberen we telkens andere dingen mee te doen. Speciaal voor de feestdagen hebben we enkele kleine stukken gemaakt; daar wil ik dan ook heel exclusief in blijven.”

Ze toont twee zwarte kraagjes, of kleine capes, noem het hoe je wil, met kraaltjes of lovertjes geborduurd op een ondergrond van tule. “Het leuke is dat je zo’n kraagje kunt dragen op de eenvoudigste jurk, en je bent meteen ‘gekleed’. Maar je kunt er mee spelen, het ook los als een sjaal laten hangen op een trui, nonchalant. Die verschillende mogelijkheden vind ik fijn. Het zit een beetje in mijn hele collectie. Kijk naar de blazer die ik nu draag, die blijft in de collectie zitten omdat hij zo goed is. Het is mijn stofjas, ik heb die altijd aan. Maar we hebben er ook een beperkte oplage van gemaakt in een andere stof.

Het is een gelimiteerde editie, op is op. Zo gaat het ook met het hand- en maatwerk. Als onze agenda volgeboekt is, stopt het. Meer nemen we niet aan.

Voor een nieuwe collectie begin ik altijd met te tekenen. Ik vertrek graag van een mannelijk silhouet, waar ik dan vrouwelijke details in aanbreng. Man into woman, dat is mijn aanpak. Voor mij is een decolleté niet per se sexy, ik vind die combinatie van mannelijk en vrouwelijk veel interessanter. Voor deze winter ben ik vertrokken van archetypes. Chinezen, Polen, Russen, Italianen… Die heb ik gemixt en er mijn eigen archetypes uit gedistilleerd. Uit die chaos komt een structuur tevoorschijn. Voor de winter, maar ook al voor volgende zomer, want uit al die culturen kan je de sterke punten halen en ze vertalen.”

AMBACHT

“Ik ben verzot op handwerk, en ik vind het vreselijk dat er zoveel ambacht verdwijnt in Europa. We hebben prachtige bedrijfjes die galons maken: ze worden opgekocht en verhuizen naar China. Ik wil onze ambachten in ere houden. Kijk, voor de zomer heb ik een rokje gemaakt met een strepenpatroon van opgestikte touwtjes. Het is met zo’n dingen dat je het verschil maakt, en ik voel dat we daar goed mee bezig zijn.

Precies omdat ik dat nog duidelijker wil uitdragen, is die eigen winkel zo belangrijk. Daarom komt er eind februari volgend jaar een tweede huis in Brussel. Ik heb er aan de Zavel een huis op de kop getikt waar vroeger een antiquair was. Daar kunnen we dezelfde sfeer maken als hier. We gaan niet voor het grote, maar voor het kleine, het exclusieve. Voor het ambacht kortom.”

Ze haalt een jas in de winkel en toont de binnenkant. “Kijk die mouwinzet. Wij werken op de ouderwetse manier: de epauletten zijn met de hand gesneden, de drukknopen overtrokken met stof. Ik volg zelf de productie op en ik ben streng. Op de duur ken je de materie en weet je hoe de stof moet vallen. Dat is een kwestie van maturiteit. En alle details zijn belangrijk. Als ik naar mijn dochters kijk, denk ik: wij leven vandaag echt wel in een andere wereld. Vijf minuten na een defilé staat het al online. Als mijn kinderen op internet schoenen van Nike zien staan in de States, dan kopen ze die. Er is een overvloed aan informatie en alles gaat zo snel.

Voor mij is dat een dubbel gevoel. Ik wil mee zijn met de tijd. Ik heb een iPad en het is fantastisch om die mee te nemen op reis en er je krant op te lezen. Maar tegelijk hou ik van authenticiteit. Ik eis van mijn kinderen dat ze een kaartje sturen als ze op reis zijn. Geen mail. Ik hou daar gewoon van, en ik denk dat er ook opnieuw plaats zal komen voor die dingen. Je kunt alles online kopen, maar wij willen toch nog graag de dingen voelen, niet? Voor mezelf heb ik een tijdlijn uitgezet en alles op een rijtje gezet: hier ben ik nu, wat wil ik nog? Het antwoord is kwaliteit. Ik wil kwaliteit in mijn leven. Liever één ding dan vijf, maar dan wel iets goeds.”

tijdloos

“Ik ben 47. Dan ga je anders denken. Ouder worden heeft voor- en nadelen. Het is hallucinant als ik zie hoeveel mensen rondom mij ‘iets’ hebben laten doen aan zichzelf. Ik denk altijd maar: Simone Signoret. Zo mooi. Louise Bourgeois, hoe die nog bezig is! Daarom wil ik het aspect handwerk ook zo graag meer naar buiten brengen. Ik ben daarvoor een nieuw concept aan het uitwerken, nog meer gericht op het exclusieve. Het komt er nu op aan om samen te werken met goeie bedrijven. Kijk, ik heb hier krip, een stof die ik zelf heb laten maken in Italië. Voor onze truitjes gebruiken we ook zijde, want dat is aangenaam op je huid. Daar draait het toch om? Ik dirk me graag op, maar het moet ook comfortabel zijn voor mij.

Wij zijn op een andere manier met mode bezig. Ik zie mezelf meer als ambachtsvrouw. In mijn atelier vind ik veel vreugde. Ik stik heel graag, ik probeer graag technieken uit.

Mijn grootste ambitie is niet om met mijn naam op het hoogste gebouw te verschijnen. Ik wil gewoon dingen maken die de mensen mooi maken, die ze graag dragen, en toch naar de mode luisteren. Zo wil ik nog meer tijdloze items in de collectie krijgen. Mijn T-shirts hebben een mooie neklijn. In de zomer hebben ze korte mouwen, in de winter lange. Dat hoef ik niet elk seizoen te veranderen. Ze komen ook niet in de uitverkoop.

Op termijn wil ik graag samenwerken met jongere mensen, dan wordt het echt een ‘maison’. Nu heb ik nog geen assistenten, daarvoor heb je een structuur nodig. Ook omdat ik op termijn nog meer bezig wil zijn met de dingen die ik écht graag doe. Wij doen nog veel handwerk, en dat probeer ik allemaal zelf uit.”

Kerst komt na sint

“Voor het Millenniumdoelstellingendefilé (zie kader) kreeg ik de opdracht om iets te doen in het teken van vrouwelijkheid, moeder en kind. Ze wilden er een fopspeen en een papfles bij, maar dat zag ik niet zitten. Ik heb gewoon gewerkt rond vrouwelijkheid. De opdracht was zestien silhouetten, ik heb er acht gemaakt met een mantel, zodat we daarmee kunnen spelen. Het resultaat mag er zijn, vind ik. Het zijn gigantische rokken van zwaar, dubbelzijdig wit katoen. Ze zijn allemaal verschillend, en op het eind zie je heel het onderwerk, met vele lagen tule en een hoepelrok met baleinen. Ik vind het fijn dat de mensen kunnen zien hoe je tot dat volume bent gekomen. Er hoort een zwart topje bij, met latex bewerkt, en een jasje van namaakbont… het zijn net de pluimen van een duif. Het belangrijkste is dat het elegant is.”

En dan is het tijd voor kerstsfeer in de winkel. Anna Heylen is een onverbeterlijke verzamelaarster. Er staan houten doosjes en elegante tassen, voorlopig nog maar enkele. “De handtassen stammen uit de jaren dertig, het zijn authentieke exemplaren. Ik heb ook altijd oude winkels opgekocht, met meubelen en de hele inboedel. Toen we hier vorig jaar met kerst de eerste verkoop hielden, heb ik daar al veel van verkocht. Alles wat hier staat, verkopen we, de stoelen, de lampen. Een keer per jaar, met Kerstmis, nodigen we onze klanten uit, openen onze champagnebar en dan kunnen ze in het hele huis op zoek gaan naar exclusieve dingen. Maar daar ben ik ook ouderwets in: geen kerstversiering voor Sinterklaas is vertrokken.”

Voor onze feestcollectie vertrekken we telkens van dezelfde vormen, maar we doen er altijd wat anders mee

De subtiele combinatie van mannelijk en vrouwelijk vind ik veel interessanter dan een diep decolleté

Ik verzamel al heel mijn leven doosjes en handtasjes. Ik koop winkels op, met de

volledige inboedel

GERECYCLEERD Anna Heylen is milieubewust en werkt graag met restjes bont en vacht. Of met

nepbont.

POPPEN De ontwerpster bij de glazen kast waarin enkele van haar meer dan 300 ‘dolls’ hangen. Het was met die poppen dat ze in 1993 tot ver buiten Antwerpen beroemd werd.

TE KOOP Rond Kerstmis nodigt Anna Heylen haar klanten uit om het huis te bezoeken, en een

origineel cadeau te vinden in een van haar verzamelingen.

ELEGANTIE Voor het minidefilé creëerde Anna acht silhouetten, vertrekkend van een wijde, zware katoenen rok.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234