Maandag 25/10/2021

Het Chateau Marmont van Londen

Als ik om vier uur het podium betreed om een matinee van The Fountainhead te spelen, gieren de zenuwen door mijn lijf. Ik heb nauwelijks geslapen door een bijtende pijn onder mijn schouderblad, na een blessure die ik opliep tijdens een van de drie vrijscènes van de voorstelling. Het voelt alsof iemand een mes in mijn longen steekt en ademen valt me zwaar. Om tien uur 's avonds vertrekt mijn vliegtuig, pas om halfnegen is het toneelstuk afgelopen.

Het laatste halfuur moet ik mezelf bedwingen om niet drie keer zo snel te praten en elke geregisseerde pauze vol te lullen. Vlak voor het applaus ren ik richting kleedkamer, waar de kleedster de microfoon van mijn rug trekt en ik als een bezetene mijn eigen jurk over mijn kop trek. Vier minuten later zit ik in de taxi.

Een voorproefje van mijn nieuwe bestaan, denk ik zenuwachtig als we landen op Heathrow. Met vaart word ik de volgende ochtend vroeg naar een aftandse filmstudio gereden, alwaar een fotoshoot en opname plaatsvindt voor een voorstelling die we in het voorjaar gaan maken, in theater The Barbican. Mijn zus haalt me later op bij het Chiltern Firehouse Hotel. Een plek waar je zou willen wonen, maar helaas, als je geluk hebt, slechts eens in de zoveel jaar een nachtje kunt slapen omdat het volstrekt onbetaalbaar is, voor mij althans. Met de uitstraling van Chateau Marmont in Los Angeles, klassiek maar ongedwongen, smaakvol maar niet stijf. De mensen die er werken, lijken getraind te zijn om je een gevoel van veiligheid en geborgenheid te geven. Heimwee bestaat hier niet. Om negen uur 's avonds gaat het hotel dicht voor 'outsiders', zoals het personeel mensen noemt die geen kamer hebben geboekt, en wordt er tot in de ochtend gepraat, gedanst en cocktails gedronken.

Mijn zus en ik hebben elkaar maanden niet gezien en kletsen honderduit. We wandelen onder de kerstlampjes door naar Selfridges, waar je zoveel kunt kopen dat de shopaholic in mij acuut verlamd wordt. We passen wat jurken, een paar schoenen, ploffen neer en drinken slappe cappuccino's. In dit decor zal mijn leven zich dus gaan afspelen in 2017. "Is dit een leuke samenleving?", vraag ik haar angstig. Een paar maanden geleden emigreerde mijn oudere zus voorgoed naar dit koninkrijk. "Het is fantastisch en vreselijk tegelijk", concludeert ze na een lange denkpauze. "Alles is anders. Dat is bevrijdend, maar onwennig." Bij voorbaat bekruipt mij een kille heimwee. "Laten we teruggaan naar het hotel." Aan de bar worden we liefdevol ontvangen. Nu de fotoshoot achter de rug is, bestel ik twee glazen champagne. Ik besluit dat het Firehouse mijn veilige haven zal zijn in dit vreemde land waar ik moet wonen. "Can I return to the lobby, even if I won't sleep here in the future?" De man geeft mij een kaartje. "Eternal access." Hij glimlacht. Dankbaar berg ik het op. Ik ben geen avonturier.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234