Vrijdag 27/11/2020

Het bordeel van het beloofde land

Een hard en schrijnend document dat je onthutst achterlaat

politiek drama l Promised Land HHHH

Luc Joris

Amos Gitaï is geen cineast die de controverse schuwt. Dat bleek al uit Kadosh (over de verdrukking van de vrouw door strikte orthodoxen), zijn bekendste film tot nu toe, en dat blijkt ook nu uit Promised Land.

Promised Land werd in Israël met de nodige reserves onthaald en kon er rekenen op virulente kritieken. Alleen de titel al is een provocatie die kan tellen. Het is de naam van een bordeel in Haifa, het apocalyptische eindpunt van dit hard en schrijnend document. Op die manier geeft Gitaï wel een heel aparte en ironische invulling aan het begrip beloofde land.

In Promised Land, gedraaid in een formeel frenetieke en indrukwekkende documentaire stijl, snijdt Gitaï hetzelfde thema aan als dat in Matroesjka's. Elke verdere vergelijking met deze Vlaamse dramaserie over jonge Estlandse vrouwen die via een crimineel netwerk in de prostitutie terechtkomen, houdt hier echter op. Terwijl Matroesjka's met het voyeuristische lustverlangen van de kijker speelt, confronteert Gitaï je op een respectvolle manier met wat deze vrouwen overkomt. Zijn aandacht gaat enkel en alleen uit naar hun vernederende, onmenselijke en brutale lot. Als toeschouwer voel je je voortdurend ongemakkelijk en heel deze wrede, koortsige film laat je totaal onthutst en k.o. achter.

Volgens de linkse oppositiepartij Yahad zijn er de laatste vier jaar in Israël tussen de 3.000 en 5.000 vrouwen, meestal afkomstig uit gewezen sovjetrepublieken, voor 8.000 tot 10.000 dollar als seksslavinnen verkocht. Gitaï spaart ons de onnodige informatie over de achtergrond van zo'n groep clandestiene Estlandse vrouwen. Hij dompelt ons onmiddellijk in een schokkende nachtmerrie, waarvan een enorme fysieke impact uitgaat.

Ruwweg kan Promised Land in drie delen opgesplitst worden. Het eerste deel laat zien hoe de Russische maffia en bedoeïenen deze vrouwen via de Sinaï-woestijn in Israël binnengesmokkeld en hoe ze vervolgens naar Ramallah, Tel-Aviv of Haifa verpatst worden. In het tweede deel, met Fassbinder-muze Hanna Schygulla in de rol van een troostende pooier, volgen we een achttal vrouwen in een nachtclub in Eilat die gebrainwasht en tot seksslavernij gedwongen worden. De met fragmentarische flashbacks geschakeerde ontknoping speelt zich dan weer af in een bordeel in Haifa.

Het hallucinante en onthutsende karakter van deze hellevaart wordt door Gitaï ook visueel krachtig geaccentueerd. De ontreddering en de blik van de huilende vrouwen, omcirkeld door de koplampen van terreinwagens, wanneer ze door veilingmeester Anne Parillaud (Nikita) per opbod verkocht worden, is onvergetelijk. De nerveuze choreografie en de schitterende lang aangehouden onrustige shots van Caroline Champetier maken er ook een plastisch memorabele scène van. Via het personage van pooiervriendinnetje Rosamund Pike (het Bond-meisje uit Die Another Day) maakt Gitaï ons bovendien geleidelijk aan subtiel deelgenoot: zij symboliseert het geweten van de toeschouwer. Een heel authentieke aanklacht, die lang blijft nazinderen.

VERTOLKING Anne Parillaud, Hana Schygulla, Rosamund Pike, Diana Bespechini, Yussuf Abu Warda, Amos Lavie REGIE Amos Gitaï LAND Israël / Frankrijk SPEELDUUR 90 minuten

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234