Vrijdag 27/11/2020

'Het biertje in Parijs, daar doen we het voor'

Ze hebben een team dat speciaal voor hen is opgericht, en ze hebben ook elkaar: Fränk en Andy Schleck rijden deze Tour met de tandem. Samen tegen Alberto Contador. 'Met zijn twee maken we de beste kans.'

Frank en Andy Schleck bij een rond-de-tafel-interview, dat verschilt weinig van Fränk en Andy in de Tour de France. De jongste neemt het voortouw, de oudste staat bij waar nodig. Wanneer er te veel vragen komen over Alberto Contador bijvoorbeeld. De dromerige Andy rijdt zich vast: "Alberto was sterk in de Giro, maar ik denk niet dat hij even goed zal zijn... Maar euh, hij zal wel nog altijd heel goed zijn natuurlijk." Op zulke momenten is er dus de oudere broer. Die komt tussenbeide met een citaat dat hij inleidt alsof het niets minder dan een openbaring betreft. Fränk: "Andy heeft ooit iets heel mooi gezegd. Woorden die me sindsdien altijd hebben geïnspireerd. Hij zei: 'We rijden de Tour om te winnen. We rijden niet tegen Alberto Contador'." Nadien laat hij een beladen stilte vallen die het gewenste effect sorteert. Geen vragen meer over Alberto Contador. Broertje uit de wind gezet.

Ook vanaf morgen willen ze het zo aanpakken. Een fietsende twee-eenheid moet het worden, een tandem tegen Contador. "We zullen samen op de kamer liggen", zegt Andy. "Want er is niemand die ik beter ken dan Fränk. Samen zijn verveelt nooit. Er is altijd iets om over te praten." Fränk denkt er net hetzelfde over. "Neen, zeker en vast niet", zegt hij. "Nooit". De vraag was of hij zichzelf ooit misschien voor een ander team zag rijden dan Andy.

Haperende ketting

Iemand wil ook weten of het zou kunnen dat hij in de nakende Tour tégen zijn broer rijdt? "Natuurlijk niet", zegt Fränk. "Met zijn twee samen hebben we de beste kans om te winnen. Als dat nodig is, dan schik ik mij in de rol die Andy de beste kansen biedt op de overwinning. De huidige constellatie is perfect."

Vorig jaar won Andy de Tour niet. Omdat zijn ketting haperde in de klim naar Port de Balès. Officieel toch, want Andy gaat niet akkoord: "Neen, neen", zegt hij. "Ik heb verloren omdat hij hier (wijst naar zijn broer) uitviel in de rit naar Arenberg. Die dag heb ik de Tour verloren. Niet op de dag van de ketting." Frank brak vorig jaar zijn sleutelbeen in de rit over de kasseien van Noord-Frankrijk. Een incident dat tot op heden andermaal licht-filosofisch stemt: "Het leven is een afwisseling van goeie en slechte momenten", zegt Frank. "En uit beide momenten trek je lessen. Maar de Tour van vorig jaar was voor mij twee-in-één. Ik zat met een superconditie te kijken naar de televisie. En ik zag hoe goed mijn broer het deed. Een goed en een slecht moment tegelijk. Omdat het zo dubbel was, heeft het mij niks bijgeleerd." Iedereen moet daar even over nadenken, inclusief de spreker.

Eén jaar later is er veel veranderd. Fränk is weer fit en Andy is naar eigen zeggen een betere renner geworden. "Ik heb meer spieren in mijn benen", zegt hij. "Mijn lichaam is sterker geworden. Ik kan meer belasting aan." Fränk en Andy hebben nu ook een eigen team. Team Leopard-Trek heet het officieel, maar er wordt dus ook wel aan gerefereerd als 'Team Schleck', omdat de twee broertjes de bestaansreden zijn van de ploeg met de Luxemburgse geldschieter Flavio Becca. Zelf houden ze niet van die roepnaam, omdat het de ploegmaats tekortdoet.

Mensen tekortdoen, daar houden de Schlecks sowieso niet van. Fränk en Andy aan één tafel, dat is één en al voorkomendheid. Twee ideale schoonzonen, vriendelijk voor iedereen. De eerste drie zinnen van Andy zijn drie grappen. "I know nothing, I'm from Barcelona." Het is bekend dat hij een journalist ooit tot wanhoop dreef door een uiteenzetting van dertig minuten over de geneugten van de jacht te besluiten met: "Schrijf daar niks over, oké? Het is niet goed voor mijn imago."

'A fucking joke'

Als Andy Schleck ooit een Tourwinnaar wordt, dan zal hij de tegenpool van Lance Armstrong zijn. Hij doet het zonder onverbiddelijkheid, zonder een over-mijn-lijkmentaliteit. Als het gaat over zijn eigen kansen, dan minimaliseert hij bij voorkeur. "Kijk, ik ben een jongen die beide voeten op de grond houdt. Ik zeg dus niet dat ik ga winnen. Maar het kan wel. Ik ben al twee keer tweede geweest. Zeker in 2008 had het echt gekund. Ik heb het potentieel om te winnen, maar ik zeg niet dat ik het ook ga doen."

De Schlecks zijn wie ze willen zijn: twee jongens met het hart op de juiste plaats. Lief voor iedereen, inclusief elkaar. Andy is natuurlijk de betere renner van de twee, maar dat mag niet gezegd worden. "Fränk heeft veel minder training nodig dan ik", zegt Andy. "En ik heb hem nog nooit kunnen lossen op een klim. Echt nog nooit. Of misschien één keer, op Arcalis." Er volgt meteen een bloemetje terug. "Vroeger kon ik Andy nog in elkaar slaan. Maar nu niet meer. Hij is veel te sterk geworden."

In een vraaggesprek van drieënvijftig minuten zullen de vrolijke vrienden zich één keer opwinden, wanneer het gaat over de UCI-lijst die renners quoteerde op hun geloofwaardigheid en die sportkrant L'Equipe publiceerde. "A fucking joke", noemt Andy dat. "Zo'n lijst mag bestaan. Maar ze mag niet openbaar gemaakt worden." Broer Fränk intervenieert meteen: "Ik denk er hetzelfde over. Maar 'fucking' laat ik achterwege."

Schuttingtaal past niet bij de broers. Aardige jongens, dus. Hun beleving van het vak laat zich samenvatten in wat Fränk vertelt over de aanstaande Tour de France, opnieuw in de modus van de levensfilosoof. "Je doet het voor het biertje in Parijs. De Tour is een raar fenomeen. Het hele jaar werk je er naar toe, je kijkt er naar uit. Maar tijdens die drie weken sta je elke dag op met het idee: 'Neen, ik kan het niet. Vandaag red ik het echt niet.' Tot Parijs daar eindelijk is, en je de ploegmaats in de armen valt. Op dat moment vind je het spijtig dat het alweer voorbij is. Andy hier, had vorig jaar de tranen in de ogen."

Soms vraagt een mens zich af of ze het wel hard genoeg willen. Als ze voor iedereen lief zijn, kunnen ze dan wel hard zijn voor zichzelf? Fränk gaat in de remmen: "Natuurlijk wel. Ik houd niet van lange trainingsritten, dat klopt. Geen zeven uur op de fiets. Neen, dank u, er zijn andere dingen in het leven: vissen en met de hond gaan wandelen bijvoorbeeld. Maar ik train dan vier uur in een zeer hoog tempo. Geloof me: veel renners vragen of ze met ons mee kunnen gaan rijden. Twee keer doen ze dat. De derde keer hoeft het niet meer."

Ploegmaat Wouter

En misschien hebben de twee broers gewoon wel een punt met de relativistische benadering van het wielervak. Dit jaar is het tenslotte wel ten overvloede bewezen dat er belangrijker dingen zijn dan om ter snelst naar Parijs fietsen. Andy en Fränk verloren een ploegmaat.

"De dood van Wouter Weylandt heeft me alles in vraag doen stellen", zegt Andy. "Zijn begrafenis was nuttig. Het hielp om de bladzijde om te slaan. Ik vind het moeilijk om te zeggen: maar het was gewoon bad luck."

Fränk ziet het net zo: "Met Xavier Tondo (verongelukte Spaanse renner, red.) is het precies hetzelfde. Hij maakte ook deel uit van de wielerfamilie. Zulke dramatische gebeurtenissen doen je stil staan bij dingen. Rijdt Alberto de Tour of rijdt hij hem niet? Ik vond dat op een bepaald moment belangrijk. En dan kom je op een begrafenis en zie je een zwangere vriendin die net haar man heeft verloren. Dan ben je gewoon beschaamd dat je met die onbenulligheden in je hoofd zit. Wielrennen is een passie. Maar je moet het ook kunnen relativeren."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234