Zaterdag 26/11/2022

Het beste wat Iran nu kan krijgen

Als het Westen Hassan Rohani niet serieus neemt, heroveren de hardliners de macht

Soms ben ik blij voor mijn vaderland, soms verdrietig, soms verlies ik mijn hoop op een fatsoenlijke toekomst in het land. Maar de laatste tijd ben ik vooral bang geweest, bang om alles te verliezen, mijn ouderlijk huis, mijn vrienden, mijn doden en mijn geschiedenis.

Net als mijn landgenoten hield ik mijn adem in om de oorlog die dreigde, een oorlog die ons in dezelfde staat zou brengen als onze buurlanden Irak en Afghanistan. En ook Syrië.

We kregen het benauwd van het idee dat ons oude land uit elkaar zou vallen. En straks in zeven kleine deelstaten verdeeld zou worden, net als hoe het er aan toe is gegaan in het voormalige Joegoslavië.

De recente verkiezingen veranderden alles, Hassan Rohani werd president.

Ik kende hem niet. Lezer, u kende hem ook niet. Hij was iemand die zelf ook niet had verwacht dat hij de verkiezingen zou winnen, maar hij won. Eigenlijk won het volk.

Bankroet

Rohani is mijn president niet, ook is hij niet de geliefde president van de bevolking, maar hij is het beste wat Iran nu kan krijgen. God, niemand weet wat voor een giftige slangen de andere kandidaten waren, bebaarde mannen uit het kamp van de fanatieke hardliners.

De bevolking was geschrokken van die kandidaten, daarom ging men massaal naar de stembus om hen tegen te houden. Bijna met geweld trokken ze de gematigde Rohani naar voren.

Het werd een politiek spel op hoog niveau, een keuze waardoor de grote leider schaakmat kwam te staan.

Rohani is een gematigde diplomaat, hij heeft in Amerika gestudeerd, kent de westerse samenlevingen en is in zijn studietijd zonder tulband dwars door Amerika gereisd. Sinds de stichting van de Islamitische Republiek in Iran heeft hij in de afgelopen dertig jaar een aantal gevoelige functies in het regime bekleed, maar hij heeft zijn eigen handen niet vuil gemaakt.

Hij is collectief bij alles betrokken geweest, maar persoonlijk heeft hij geen fouten begaan. Hij is mijn president niet, maar ik wens hem geluk.

Ik vat hem kort samen:

Hij is de verpersoonlijking van twee waarheden.

I. De politieke islam van het regime is failliet. De grote ayatollah en zijn administratie zijn op een doodlopende weg beland. En door de sancties zijn ze haast bankroet geworden.

II. De politiek van het volk was ook failliet. Ze zijn er pas achtergekomen dat ze de ayatollahs voorlopig niet uit de Iraanse politiek kunnen verwijderen.

Banen scheppen

Zowel het regime als het volk is tot de conclusie gekomen dat ze allebei gematigd moeten opereren.

Daarom is president Rohani de beste keuze in dit tijdperk. Met deze keuze kunnen mijn landgenoten even ademhalen. Want hij wil geen nucleaire bommen, en hij meent het.

Hij probeert de politieke gevangen vrij te krijgen uit de handen van de hardliners. Ik ben er van overtuigd dat hij het meent, want de gevangen hebben ons een signaal gegeven om hem te geloven.

Rohani wil zover het kan ruimte voor de vrije pers en media creëren.

Er zijn miljoenen jonge mannen en vrouwen die werkloos thuis zitten, hij wil, door een dialoog met het Westen, banen voor hen verwezenlijken.

Het is een zware taak en het zijn belangrijke beloftes die hij gemaakt heeft, die slechts op één voorwaarde gerealiseerd kunnen worden.

De voorwaarde ligt niet bij de ayatollahs, ook niet bij het volk, want het volk heeft haar werk gedaan.

De voorwaarde ligt bij het westen. Bij de Europese Unie en bij Amerika.

Het is een unieke kans voor de Iraanse bevolking.

Als het Westen Rohani niet serieus neemt, nemen de hardliners weer de macht in Iran over. Ik verbaas mezelf als ik mijn eigen woorden lees. Ik zit hier een man te verdedigen die dertig jaar lang nauw betrokken is geweest bij alle beslissingen van een afgrijselijk regime.

Ik moet hem eigenlijk haten, maar er is nu geen tijd voor haat, met haat bereiken we niets.

Het westen, de westerse media mogen, moeten die man even de ruimte geven om zijn mening te uiten. Hij is de laatste kans voor de Iraanse bevolking om haar angsten te bezweren.

Onder zijn leiding kan de politiek van Iran weer in handen van de wat fatsoenlijkere diplomaten komen.

De voormalige president Ahmadinedjad was een ramp voor Iran en een ramp voor het Westen. Hij wist de Iraanse bevolking acht jaar lang in gijzeling te nemen. Hij was de president van de allerhardste lagen van de Iraanse bazaar en moskeeën.

Iran is een mooi land, in mijn slaap keer ik vaak terug naar het vaderland.

Lezer, ik raad jullie echt aan om een vakantie te boeken om die oude beschaving te bezichtigen.

Ga dan naar Ispahan, wow, het is een deel van het paradijs op de aarde.

Naar Yazd, de geboortestad van de Perzische profeet Zarathoestra.

En naar Shiraz om de ruïnes van de paleizen van de oude Perzische koningen te zien, de plek waar Cyrus de koning der koningen begraven ligt.

We hebben geen waardige koning en presidenten meer in het vaderland, maar Rohani is niet slecht. Hij is vandaag in New York. We wachten af.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234