Dinsdag 21/01/2020

Het beste van ROCK WERCHTER 2015

Top of the pops. Rock Werchter is alweer voorbij. Ook dit jaar viel er heel wat moois te beluisteren op de wei. Wij selecteerden voor u het kruim.

DAMIEN RICE

Tranen in de duisternis

Een akoestische gitaar, een stem en een lamp. Meer had Damien Rice zaterdagnacht niet nodig om al na tien seconden tot tranen toe te ontroeren met 'Cannonball', meteen een van de nummers waaraan hij zijn succes te danken heeft.

Rice is niet de eerste de beste. Hij sloot af voor een tot aan de rand gevulde Barn - toch al snel 14.000 mensen - maar improviseerde niettemin de setlist ter plekke bij elkaar. Op de koop toe had de Ier geen flitsend decor mee, en aan bands doet hij al helemaal niet.

In plaats daarvan stond Rice de hele set in het halfduister, en keerde hij zijn ziel onvermoeibaar binnenstebuiten. Hij kreeg het publiek luid, hij kreeg het publiek stil, hij kreeg het publiek keer op keer waar hij het hebben wilde.

Dat deed hij met onthutsend eerlijke nummers als 'The Greatest Bastard' en 'My Favourite Faded Fantasy'. Liedjes over hoe moeilijk de liefde is, de moeizame zoektocht naar het geluk, en hoe die twee toch vaak hand in hand lijken te gaan. Het was breekbaar en ontroerend, maar net zo goed krachtig en doorleeft.

Zelfs wanneer hij bij 'Volcano' het publiek in delen opsplitste, en hen vervolgens tegen elkaar liet opzingen - een kunstje zo oud als de straat, intussen - betrapte je jezelf erop dat je toch zat mee te kelen. 'It Takes A Lot To Know A Man' werd door het slimme gebruik van zijn loopstation tenslotte een wervelende apotheose. Na Damien Rice trad op de Main Stage nog The Prodigy op. Maar neem het van ons aan: hij was zaterdag de échte topact van Werchter.

RYAN ADAMS

Opwinding en ontroering

Eerlijk? Ryan Adams had ons al in zijn zak toen we zijn decor zagen: enorme Marshall-versterkers, ouderwetse speelautomaten en een Amerikaanse vlag waarvan de sterren waren vervangen door een vredesteken. We namen plaats op Adams' achterbank voor een ritje classic rock met een brede All American-sound - denk Tom Petty, Neil Young en Bruce Springsteen - die gelukkig genoeg scherpe randjes en gemene schrammen vertoonde.

Euforie en depressie reikten elkaar de hand in 'To Be Young (Is To Be Sad, Is To Be High)', een song over "getting fucked super hard". Ja, bij Adams volgen na de pieken altijd diepe, diepe dalen. Het sfeertje: een verlaten café wierp zijn vale, gele licht over natgeregende straatstenen, waar een koppeltje twijfelde tussen loslaten en omhelzen. De uitkomst was onbeslist - en we weten ook niet of onze wangen vochtig waren van de neerslag, dan wel van de traantjes.

Ook 'Stay with Me' bood geen uitsluitsel: het op de achtergrond geprojecteerde bladerdak riep de sfeer op van een boswandeling met een geliefde - de laatste, want alle smeekbeden bleken vergeefs. Nog hoogtepunten? 'New York, New York', Adams' gevecht met de stad die nooit slaapt en waar de prikkelgevoelige Amerikaan dus ook nooit rust kon vinden. Zijn zoektocht naar zo'n 'Peaceful Valley' zal wellicht nooit eindigen. In de song met die naam zocht hij, achtervolgd door duisternis, naar vergiffenis.

Tevergeefs, met dat immer broeiende gemoed van hem, maar het levert wel prachtige mislukkingen van songs op. "Magnolia Mountain, where nobody ever dies", zong Adams. Na die song zaten we inderdaad op een bergtop, met de armen wijdopen naar het dal kijkend, in gedachten onsterfelijk. Wat een concert.

FLORENCE + THE MACHINE

Een uur euforie

Opmerkelijk: het gebroken been van Dave Grohl noopte Foo Fighters ertoe om hun Europese tournee vroegtijdig af te ronden, maar Florence Welsh - die onlangs nog haar voet brak - tekende wél present. Zou het dan toch waar zijn dat vrouwen een veel hogere pijngrens hebben dan mannen?

Ze rende - blootvoets dan nog - naar alle kanten van het podium, als moest ze haar recent herwonnen beweeglijk heid nog proeven. Ze danste, sprong, zweefde en dook zelfs het publiek in. Een kind in een speeltuin was er niets tegen.

Het zag er met dat glitterdecor niet alleen geweldig uit, zo klonk het ook. Perfecte set, bovendien. Met 'What The Water Gave Me' had ze meteen een spirituele opener klaargezet die de hele weide leek op te tillen, en zowel 'Ship To Wreck' als 'Shake It Out' pookten het vuur nog op.

Heerlijk om zien hoe de zangeres zich in de muziek kon verliezen, en met vijf extra stemmen erbij klonk het nog mooier, nog grootser. Ze zijn zeldzaam, de concerten waar je met een vergrootglas naar inzinkingen zoekt, en er uiteindelijk geen enkele vindt. Florence Welsh is de Kate Bush van haar tijd. Dat wil zeggen: zo uniek dat ze met niemand te vergelijken valt. Herman Schueremans had zich de zoektocht naar een vervanger kunnen besparen. Zomaar een voorspelling: volgende keer sluit ze af.

FKA TWIGS

Buitenaards fenomenaal

FKA twigs kwam op in een halfvolle KluB C. Die strijd verloor ze duidelijk van Mumford & Sons. Maar die boeren met hun banjo speelde ze moeiteloos naar huis met haar intrigerende toekomstmuziek. Diepe subbassen deden je broekspijpen, neusvleugels en oren flapperen. Een hiphopbeat ratelde als een mitrailleur. En de elegante frontvrouw Tahliah Barnett verleidde je op het podium als het soort nachtclub-nimf waar nachtmerries én natte dromen van worden gemaakt.

Afwisselend joeg ze je de stuipen op het vege lijf, dan weer kronkelde ze behaagziek over het podium. De zangeres danste ook als in een fantasie: alsof haar ledematen de wetten van de zwaartekracht én anatomie niet hoefden te eerbiedigen. Een buitenaards fenomeen én fenomenaal.

ALT-J

Testosteronkuur

Dat niemand goed weet hoe die kerels van alt-J eruitzien, laat staan hoe ze heten, hield hen niet tegen om The Barn van bij de eerste song te overrompelen met een uitgekiende lichtshow en een snoeihard geluid. Ze leken zo gebrand op hun Werchter-set dat ze vijf minuten vroeger dan voorzien 'Hunger Of The Pine' inzetten, met de fameuze "I'm a female rebel"-sample van Miley Cyrus. Wie zei ook weer dat alt-J een stelletje kunstrukkers is dat zichzelf te serieus neemt?

Wat alt-J met die testosteronkuur voor zijn songs verloor aan betovering, won de band aan overtuiging. Zelfs de moeilijkere nummers uit hun tweede album hielden zo de aandacht vast. Gemist? Geen nood, ze komen aan het eind van de festivalzomer terug naar Pukkelpop.

BALTHAZAR

Opstijgen als een raket

Een gouden vervanger verdient een gouden verhoogje, en daar ging Balthazar dan ook op staan. Was Werchter aan het begin nog wat aan te twijfelen, dan bleek de massa intussen toegestroomd om mee te klinken. "Raise your glass!" Indrukwekkend hoeveel duizenden Werchtergangers tijdens 'Raise Your Glass' hun bekertje hieven op de gezondheid van de Kortrijkzanen.

Op Pukkelpop 2014 had Balthazar een confettikanon bij, op Rock Werchter 2015 sprenkelden ze muzikale hoogstandjes. Een uiterst strak concert, dat opsteeg als een drietrapsraket. Het blijft misschien verbazen voor een groep zonder frontman. Maar Balthazar heeft én de songs én de kwaliteit. Resultaat? Rock Werchter platgespeeld.

SELAH SUE

Hare Majesteit

Warmlopen, voorbereiden, opbouwen: geen zin in, Sanne Putseys haalde meteen de grove middelen boven en dwong het publiek met 'Alive' in een onderdanige positie, als de soevereine vorstin-in-prinsessenlijf die ze intussen is. Elektronica danste een hitsige paso doble met de puntgave live-instrumentatie: de onderkant van de Klub C mocht dan vol zitten met mensen, de rest moest nog gevuld worden met sound.

Putseys zette haar keel open en iedereen stopte zijn mobieltje weg. Diva's zijn kameleons en dus ging Hare Majesteit Sanne Putseys - vanaf nu haar nieuwe titel - van aanlokkelijk naar plagerig tot regaal en weer terug. Het enige wat ze nooit werd: afstandelijk, want ze kreeg die pretlichtjes in haar ogen maar niet gedoofd.

DEATH CAB FOR CUTIE

Zevende hemel

Wat was dat opstandige bonken tegen ons middenrif? Een acute hartaanval? Waren het de beats van The Chemical Brothers die een dag later nog bleven weergalmen in onze borstkas? Nee, het was hevig bonzende ontroering bij Death Cab For Cutie. 'I Will Pos- sess Your Heart' sloeg je gemoed genadeloos uit zijn hengsels, na dat 'The New Year' en 'Crooked Teeth' op een eerste rondje rillerige begeestering hadden getrakteerd.

Maar eigenlijk baande élke song zich wel een weg doorheen alle vier hartkamers. De ultieme bestemming van deze taxi mocht dan zes voet onder de zoden zijn, maar die rit bleek een dure onderneming. Chauffeur Ben Gibbard moest u immers oppikken ter hoogte van de zevende hemel.

ANGUS & JULIA STONE

Een zee van liefde

Ze zagen er misschien uit als hippies die tot aan de knieën in de summer of love waren blijven steken, maar Angus & Julia Stone hadden niettemin een verdomd goed bandje om zich heen geschaard. Deze Australische broer en zus - beiden zeer begaafde singer-songwriters - dompelden de tot aan de nok gevulde Barn onder in een zee van liefde, en kregen er eens zo veel genegenheid voor terug.

Classic rock met een rafelig randje, én die heerlijk hese stem van Julia: het duurde niet lang of de krop waar je al enige tijd naar op zoek was bleek gewoon in je keel te zitten. Dit waren nummers die je zelfs in het diepste gat van de winter warm konden houden.

MAGNUS

Beats braken

Zelden iemand met zo veel plezier op een podium zien staan als Tom Barman vrijdagnacht in Klub C. Barman rapte, ravede, danste en zong met een hemelsbrede glimlach, terwijl hij strak de beats van partner in crime CJ Bolland begeleidde. Magnus stond garant voor een uurtje feesten en dansen. Hier stond een stomende trein op de rails, die onafgebroken beats braakte. Ook al waren er in de aanzet enkele technische problemen, die gleden van hem af als water van een eend.

Tim Vanhamel huppelde vrolijk mee, terwijl hij sexy riffs uit zijn gitaarnek bleef toveren. Opmerkelijk, want de gitarist brak zes weken geleden zijn enkel. Maar de echte master of ceremony bleef CJ Bolland. "Werchter, wij waren Magnus, jullie waren fantastisch!", riep Barman. Dat gevoel was zeker wederzijds.

Bij het ter perse gaan hadden nog niet alle bands hun set gespeeld. Verslagen en recensies vindt u op demorgen.be

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234