Woensdag 22/01/2020

Het Belgische spoor loopt een beetje dood

Twee verdachten bekenden dat ze aanwezig waren op de seksfuif waar 'per ongeluk' een meisje van zes werd vermoord. Een half dozijn ouders gaf toe dat ze hun kinderen 'uitleenden'. Toch lijkt het onderzoek naar de pedofilieaffaire in het Noord-Franse Outreau, dat vorige maand dag na dag de voorpagina's haalde, steeds meer gelijkenis te vertonen met de zaak-Dutroux. Het onderzoek zit een beetje in het slop en de advocaten van de verdediging eisen met steeds luidere stem de wraking van de onderzoeksrechter.

Douglas De Coninck

'Aan France 3, het regionale station in Rijsel, dienst Informatie en Onthullingen.

Ik ga u een paar onthullingen doen waarvoor u, denk ik, zeer aandachtig zult zijn en eerlijk in de wijze waarop u ermee omgaat. Ik heb de onderzoeksrechter die zich bezighoudt met de pedofiliezaak van Outreau, waarin ik betrokken ben, een brief geschreven om hem te melden dat ik besloten heb alles te vertellen, zowel aan het gerecht als aan de pers. Ondanks de doodsbedreigingen die vast en zeker zullen worden geuit aan het adres van mijn familie, waarvan ik hoop dat het gerecht haar zal beschermen. U zult begrijpen dat ik enkel de gevolgen wil dragen van mijn eigen stommiteiten. Op dit ogenblik keren mijn medeplichtigen zich echter tegen mijn persoon.'

Het was voor journalist Hervé Harduin van France 3 op zich al een sensatie om op 5 januari 2002 in zijn postvakje een brief aan te treffen die Daniel Legrand junior vanuit zijn cel had verstuurd. Een welzijnswerker in Boulogne-sur-Mer had de zaak - en dat vonden sommigen toch een beetje té - omschreven als 'le degré zéro de l'humanité'. Het was erg wat er aan het licht was gekomen in die sociale woonwijk La Tour du Renard, maar zo erg? De journalist las verder:

'Ik heb de onderzoeksrechter op de hoogte gebracht van het feit dat eind 1999 een klein, zogezegd Belgisch meisje van vijf à zes jaar is verkracht door twee personen. Nadat ik werd geslagen bij Thierry Delay, werd ik met de dood bedreigd. Ik moest vergeten dat ze het meisje per ongeluk dood hadden geslagen. Ik twijfel er niet aan dat deze onthulling van een kindermoord een grote schok teweeg zal brengen, maar ik was slechts getuige. Vroeg of laat zal iemand toch praten en ik wil daarvoor in geen geval de schuld krijgen, want ik ben er totaal onschuldig aan. Alle andere inlichtingen kunt u bekomen bij de onderzoeksrechter of bij mijn advocaat. Ik vraag maar twee dingen: bescherming voor mijn familie en een beetje begrip voor verzachtende omstandigheden, de dag dat ik voor de rechtbank verschijn.'

Vanaf 10 januari is Outreau opnieuw een heel zwarte stip op de wereldkaart. Opnieuw, want het is hier, op 50 meter van het volkstuintje waar dagenlang vruchteloos zal worden gezocht naar een kinderlijkje, dat in februari 1997 de resten van vier tijdens een carnavalsfeest door de broers Jourdain ontvoerde en vermoorde meisjes zijn aangetroffen. Toen al sprak men in de uit zeven grauwe, monotone woonblokken bestaande wijk La Tour du Renard over "onze zaak-Dutroux". Het sombere voorstadje van Boulogne-sur-Mer beleefde toen zelfs z'n eigen witte mars. Séverine, een jonge huisvrouw - "ik héb een baan, zit niét aan de drank en zorg voor mijn kinderen" -, stapte mee op. "Maar wat zo erg is: onder de manifestanten van toen bevonden zich enkele mensen die nu in de gevangenis zitten, zoals de pastoor."

Sinds het einde van de graafwerken is een kleine maand verstreken. Het is stil geworden omtrent het gerechtelijke onderzoek. "Ja, omdat de onderzoeksrechter op cursus werd gestuurd", weet Pierre-Yves Carlier van La Voix du Nord. "Wij verwachten dat er de komende weken weer van alles zal gebeuren."

Vernielde brievenbussen, vijandige jongelui, graffiti als 'ta mère est une pute' op de muren, ouderen die blijven volhouden dat ze het "nog altijd niet kunnen geloven". In en rond de zeven monotone woonblokken is de woede omgeslagen in gelatenheid. De vriend van de deurwaarder was ook een vaste bezoeker van dat ene flatje, maar, zo heet het, "die moet niet naar de gevangenis want die heeft connecties". Een oudere dame blijft zweren bij de onschuld van enkele arrestanten: "De bakkerin, die ik goed heb gekend. Ik heb in de krant gelezen dat ze tijdens zo'n feestje een meisje zou hebben gepenetreerd met een stokbrood. Je m'excuse."

Het is een jonge lerares in de als basisschool fungerende barak genaamd Les Tilleuls die eind 2000 de sneeuwbal aan het rollen brengt. Ze maakt zich zorgen over de vier kinderen van Thierry Delay en Myriam Badaoui, een marginaal koppel uit de blok Les Merles (de Merels). In de klas zit hun jongste hoofdzakelijk te geeuwen. Ze gaat eens praten bij de moeder en aanhoort een triest levensverhaal. Misbruikt en mishandeld door haar Algerijnse vader. Op haar achtste meegenomen naar Algerije, om er te worden uitgehuwelijkt aan de vriend van haar vader. Een paar jaar later naar Frankrijk gevlucht en daar in de armen gevallen van Thierry Delay, die uit een vorig huwelijk drie kinderen meebracht, over wie hij koste wat het kost het hoederecht wil. (Ze vormen dan ook, zo blijkt later, zijn eerste bron van inkomsten.) Thierry moest in 1998 naar de gevangenis omdat hij op heterdaad was betrapt op het kerkhof. Zijn hobby bestond erin daar 's nachts te gaan spitten en doodskoppen te stelen, die hij opblonk en uitstalde op de salontafel.

Een probleemgezin. Zeker wanneer blijkt dat Myriam Badaoui eerder vragende partij is om de kinderen te laten plaatsen dan dat ze zich daartegen wil verzetten. De lerares alarmeert ADEF, de Franse tegenhanger van Kind & Gezin. Op 30 november strijken de hulpverleners neer in La Tour du Renard. De verwaarlozing ten huize van Delay en Badaoui is kennelijk niet zo uniek. Niet minder dan 24 kinderen, van vier tot dertien jaar oud, worden bij onthaalgezinnen geplaatst.

Het eerste kind dat begint te praten, is Cindy, dochter van de overburen van Delay en Badaoui. Het kind, zeggen haar stand-in-ouders, lijkt wel "gedrild voor seks". Het kind is ingeprent dat het "in alle families zo gaat" en snapt er helemaal niks van als de onthaalvader haar toenaderingspogingen afwijst. ADEF haalt er een bataljon kinderpsychiaters bij en die kunnen zich enkel verbazen over de onbevangenheid waarmee de kinderen spreken over hun "bijverdienste voor pa en ma" in de flat van Delay en Badaoui.

Procureur Gérald Lesigne en onderzoeksrechter Fabrice Burgaud hebben occasioneel de verhoren van de kinderen bijgewoond. Het heeft hen diep geraakt. Het Noord-Franse equivalent van de tandem Bourlet-Connerotte gaat op 22 februari 2001 tot actie over met de eerste arrestaties: die van Patrick en Didier D., de vader en de oom van Cindy. Ook haar moeder gaat achter de tralies. Op 8 maart gaan Delay en Badaoui de nor in. De Algerijnse lijkt dat niet erg te vinden. "Ik wou gewoon dat het stopte", zegt ze later. "Daarom vond ik het goed dat ze de kinderen bij ons weghaalden."

De politie krijgt niet meteen hoogte van de vrouw, van wie beide armen vol littekens staan, afkomstig van daarop door haar man gedoofde sigaretten, en die klaagt omdat ze "zelf ook werd misbruikt", maar van wie anderzijds blijkt dat ze de 'klanten' al die jaren nauwgezet informeerde over de tarieven. Honderd Franse frank voor masturbatie, 500 frank voor penetratie... Ruilhandel kon ook. Een keukenrobot of een dvd-speler die ze had opgemerkt in de reclamefolder van het shoppingcenter in Auchan.

Op 12 april volgt de arrestatie van de bakkerin, die in de wijk elke dag met haar bestelwagentje met een joelende luidspreker op het dak langskomt. Zij betaalde veelal in natura, door de ijskasten van de ouders op te vullen. In de weken die volgen, gaan nog eens drie bewoners van de wijk achter de tralies. Allemaal ouders die hun kinderen uitleenden.

Pedofilienetwerk? Het is niet direct wat je je voorstelt bij een stel armoezaaiers, van wie het merendeel niet eens kan schrijven. Op 14 november 2001 volgt echter de tweede arrestatiegolf. Gerechtsdeurwaarder Alain M. en zijn echtgenote worden in de boeien geklonken. Hij is een bekend gezicht in de wijk, waar ongeveer één volwassene op de vier van een uitkering leeft. Ook hij zou, op zijn manier, 'in natura' hebben betaald. In de wijk kijkt men al van niet veel meer op, maar wél van de arrestatie van de pastoor van het kerkje om de hoek, Dominique W. Ook hij is door de kinderen aangewezen als 'klant'.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234