Zaterdag 17/08/2019

Het begin van een verslaving

Yoko Tsuno, Trio in het onbekende, 1969. Ik stootte in de jaren tachtig op een vergeeld exemplaar vol ezelsoren en was meteen verkocht. Ik woonde in een appartementenblok nét naast de plaatselijke bib. ’s Avonds ging het niet recht naar huis, maar recht naar de bib. Enthousiast grabbelen in de stripbakken. Soms kwam er wat ellebogenwerk aan te pas, want ik was duidelijk niet de enige met een Tsuno-plan. Dan met de buit naar huis, zeven verdiepingen hoger. Niet om huiswerk te maken, maar om in de avonturenwereld van Yoko Tsuno te vliegen. Als het licht uit moest, kroop ik onder de lakens met een zaklamp om geen letter te moeten missen. Tot de vijf strips - het maximum dat je mocht ontlenen - verslonden waren. Daarna droomde ik van ruimteschepen en de wereld veroveren. De volgende dag: hetzelfde ritueel met vijf nieuwe nummers. En opnieuw en opnieuw en opnieuw. Yoko Tsuno doet haar lezers denken aan hun jeugd, vertelt tekenaar Roger Leloup in het interview met DMM en ik kan dat alleen maar beamen.

Noem het mijn eerste echte media- verslaving. Er zouden er nog volgen met een powerwoman in de hoofdrol. De boeken van Sara Paretsky bijvoorbeeld, in één ruk uitgelezen. Ik schreef er zelfs een eindwerk over. Waarom is het merendeel van de detectives mannelijk? Nieuwsgierigheid, dat is toch onze dada? De Britse Paretsky vond de vrouwelijke hardboiled detective uit, luisterend naar de vervaarlijke naam V.I. Warshawski. Maar toen ik Kathleen Turner op het grote scherm in de rol van Warshawski zag, haakte ik af. Het matchte niet tussen de blonde babe op het scherm en mijn mentale foto van Warshawski met een karakterkop.

Over naar 2009. Een nieuwe verslaving gevonden: de Millenniumtrilogie van Stieg Larsson. Een boekenmarathon dringt zich op. Oke, Mikael Blomkvist is eigenlijk het hoofdpersonage. Maar geef toe, het is toch Lisbeth Salander - wél met karakterkop - die eigenlijk de puzzels oplost, niet? En dan was er 2010, het jaar van The Killing. De Deense detectiveserie met ook al een karakterkop in de hoofdrol, Sarah Lund. Geen babe zoals de hotshots in C.S.I., maar een actrice die meer indruk maakt met haar ogen dan met haar borsten. Ik ontdekte de reeks tijdens een skivakantie en onmiddellijk moest alles wijken. Après-ski? Vergeet het. Onder de lakens met Sarah, Troels, Rie en Morten. Kan iemand mij een kop warme chocomelk brengen alstublieft? Na drie dagen had ik er alle 20 afleveringen doorgejaagd. Thuisgekomen ging het recht naar de Fnac, naarstig en vol verwachting op zoek naar seizoen 2. Dat telt amper 10 afleveringen, jammer. Goed voor een marathon van één dag en één nacht.

En nu? Cold turkey. Verslaafde zoekt verslaving. Tips voor een nieuwe roes zijn altijd welkom op onderstaand e-mailadres. Maar misschien moet ik eerst Yoko Tsuno nog eens afstoffen. Daar komt geen sleet op.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden