Maandag 21/10/2019

Het Ardennenoffensief van Servais

In De laatste bronst staat opnieuw een mooie vrouw centraal en wordt alvast deze vraag

opgeworpen: 'Wie heeft de

grootste lul?'

Bloedmooie jonge vrouwen in de lente van hun leven, de Ardennen die in al hun pracht en praal worden getoond en dieren die altijd het levenspad van de papieren hoofdpersonages doorkruisen of zelfs beïnvloeden. Dat is wat alle strips van de Belgische auteur Jean-Claude Servais verbindt.

Het is niet anders voor het recent verschenen De laatste bronst. "Voor ons mannen blijft de vrouw een mysterie", liet hij zich in deze krant ooit ontvallen. "Ze blijven onbegrijpelijk, maar tegelijkertijd is dat net hun enorme kracht en fascineert het ons. Zullen we ooit stoppen met zoeken naar wie de vrouw eigenlijk is? Ik denk het niet. Ik althans niet."

Ziedaar de beweegredenen van Servais om in vrijwel elke strip een mooie vrouw centraal te zetten. Als het even kan zelfs een gezonde (wilde) boerendochter die - hij verzint wel een scène waarbij verantwoord naakt essentieel is - minstens één keer uit de kleren gaat.

De titel De laatste bronst is niet lukraak gekozen. Op de achterflap van dit boek staat het zo: "De bronstijd is het beslissende moment waarop het dominante mannetje zijn suprematie over de andere herten moet laten gelden om exclusief te kunnen beschikken over de wijfjes van de roedel." Klinkt mooi, maar in het geval van een van de hoofdpersonages uit dit album, de schrijver Chalenton, kan het iets directer samengevat worden met wat ordinaire mensentaal. Kortom: wie heeft de grootste lul?

Chalenton weet op een signeersessie namelijk het hart te veroveren van de jonge fan Claudine, die op latere leeftijd aan een vorm van mutisme lijdt en zich meer dan vastklampt aan diens boek Meneer Blanche: ze beleeft haar leven alsof ze een van de personages uit dat boek is. Haar dochter Carla schrijft exclusief voor haar moeder een boek in de hoop haar daarmee uit haar eigen leefwereld te trekken, maar ziet tot haar ontsteltenis dat haar verhaal nadien als een boek van Chalenton wordt gepubliceerd. Ze zoekt hem op en laat zich door hem verleiden, terwijl ze vasthoudt aan die ene gedachte: wraak. Want Chalenton heeft niet enkel als schrijver een leven verwoest, maar ook als macho-haantje en notoir vrouwenversierder.

Servais is een begenadigd tekenaar die de vrouwen en de natuur prachtig in beeld brengt, maar hij moet uitkijken dat het geen gimmick wordt. Nu ja, dat is het ondertussen al wel geworden. Dit scenario is weliswaar goed, maar de psychologische oorlogsvoering die uitgaat van de hoofdrolspelers uit het verhaal, mist een goede basis. Het gaat te snel, met ongeloofwaardige scènes tot gevolg. In die zin is De laatste bronst net iets te vrijblijvend.

De uitgangspositie is weliswaar goed, de fout ligt hem in het proppen van zo'n verhaal in een vast opgelegd aantal pagina's. Dat is niet meer van deze tijd, zeker niet bij een verhaal als dit, dat trage spanning nodig heeft. Nu wordt iets te veel aandacht geschonken aan de wat poëtische plaatjes waarop herten de bronstijd inzetten, in plaats van aan de interactie tussen de spelers.

Jean-Claude Servais, De laatste bronst is uitgegeven bij Dupuis ('Vrije Vlucht')

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234