Zondag 20/06/2021

Herder Hamdi

Als journalist blijft je uitzicht al te vaak beperkt tot een stilleven van computerscherm met koffietas in triest kantoor. En als de zonnestralen ons als sirenen verleiden tot een plekje op een tof terras, betrappen we ons op het impulsieve idee om te solliciteren voor een baan in de buitenlucht. Maar is dat echt zo zalig als het eruitziet?

Boswachter Bjorn ziet de bomen door het bos

Iedereen kent de Koppenberg van de koers, weinigen weten dat er ook een bijzonder mooi bos bij hoort. Het is de favoriete werkplek van Boswachter Bjorn.

"Binnen de Vlaamse Ardennen vind ik het Koppenbergbos een van de leukerds. Als ik hier tussen die magnifieke eiken en beuken wandel, voel ik me zo klein als maar kan zijn. Hier staan bomen die wel honderdtwintig jaar oud zijn, dan kan je toch alleen maar oneindig veel respect hebben voor de natuur?

Even voor de duidelijkheid: ik moet als boswachter véél meer doen dan hier zomaar een beetje rondwandelen. Ik ben verantwoordelijk voor het beheer en toezicht van zo'n 1.120 hectare bos- en natuurgebieden. Dat houdt niet alleen in dat ik overal een stevig oogje in het zeil houd, ik moet ook elk jaar de bomen selecteren en aanduiden die mogen gekapt en verkocht worden. En net zoals bij elke job tegenwoordig komt daar heel wat administratie, mailen, bellen en vergaderen bij kijken. Je verwacht het waarschijnlijk niet, maar eigenlijk zit ik vrij veel aan mijn computer en jawel, ik heb ook stress. Na mijn uren moet ik vaak nog zaken regelen of word ik wel eens opgeroepen voor een noodsituatie. Mijn uniform ligt dus altijd bij de achterdeur."

Geschrokken koppeltje

"Dat ik regelmatig buiten loop, is natuurlijk een groot pluspunt van mijn job. Hoewel ik op dat moment voor meer dan tweehonderd procent gefocust ben op mijn omgeving, kan ik intussen toch genieten van het gefluit van de vogels en het prachtige uitzicht. Ik heb ook al veel, euhm, dingen zien gebeuren in auto's. Of ik dan op het ruitje ga tikken? Goh, meestal schrikt zo'n koppeltje al genoeg als ze mij zien. Maar ikzelf ook, natuurlijk. (lacht)

Mijn grootste ergernis? Hoewel hier een afzonderlijk mountainbikeparcours is, vinden sommige fietsers het blijkbaar toffer om onze wandelpaden kapot te crossen. Ook van rondslingerend vuilnis krijg ik de kriebels. Het gewicht van een volle verpakking is toch zwaarder dan van een lege? Mensen moeten beseffen dat al het geld dat naar opkuis gaat niet kan worden geïnvesteerd in het bos. En dat terwijl bossen zo belangrijk zijn! Niet alleen vanuit ecologisch en economisch standpunt, maar ook op vlak van ontspanning natuurlijk. In tijden waar burn-out een ware epidemie lijkt, is wandelen de perfecte manier om te ontstressen. Dat is een van de redenen waarom ik als jonge boswachter op Twitter zit: als mensen niet naar hier kunnen komen, komt het bos naar hen toe."

Volg Boswachter Björn op Twitter via @BDeduytsche of bezoek hem in een van zijn bossen in Oost-Vlaanderen.

Veerman Jo vaart veertig jaar heen en weer

Wie met z'n fiets of te voet van de oever van het prachtige Appels naar het al even betoverende broek in Berlare wil, komt langs veerman Jo. Al sinds 1978 vaart hij meer dan twintig keer per dag heen en weer met z'n veer.

"Een vriend hield ermee op en verkocht zijn veer. Ik had wel goesting om zijn job een paar jaar over te nemen, maar intussen ben ik al bijna veertig jaar bezig. In tussentijd heb ik vreselijk veel zien veranderen. In mijn beginjaren voer ik met een kleine schuit, maar doordat de overtocht steeds toeristischer werd, moest ik een grotere boot kopen. Ook de mentaliteit van de mensen is geëvolueerd. Hoewel ik niet negatief wil klinken, geef ik grif toe dat het voor mij minder plezant is geworden. Vroeger had je nog een gerespecteerde status als veerman: de mensen hadden je nodig, dus iedereen was vriendelijk en deed z'n klapke. Nu vinden velen het gewoon vanzelfsprekend dat je daar bent en klagen ze veel sneller als ze moeten wachten. Tja, ik vaar op het uur en op het halfuur, komen ze te laat dan moeten ze wachten. Al doe ik wel een extra effort voor mijn vaste klanten: de werkmensen en schoolgastjes die hier elke dag passeren. Die ken ik intussen zo goed dat ik het meteen merk als er één ontbreekt: 'Oei, zou hij ziek zijn of heeft hij zich overslapen?' Zie ik hem wat later toch arriveren, dan vaar ik met veel plezier nog eens extra over en weer. Voor de toeristen doe ik dat niet, zij moeten maar wat langer van de omgeving genieten." (glimlacht)

Vrije vogel

"Want geef toe, het is hier prachtig, hé. Een kleine oase. Hoe vroeg ik hier 's morgens ook arriveer of hoe koud en stil het ook is, ik geniet nog elk moment van het zicht uit mijn kajuit. Het is fascinerend om de Schelde mee te zien veranderen met de getijden, de wind en de seizoenen. Vaak zit ik tussen twee shiften door uit mijn raampje te staren, maar meestal fiets ik de hele dag over en weer. Mensen vinden dat raar, terwijl het voor mij een gewoonte is. De lange dagen en het werken in het weekend en op feestdagen, vind ik veel lastiger. Aan de andere kant: ik moet naar niemand luisteren, enkel naar de klok. Voor de rest ben ik mijn eigen baas en een vrije vogel, dat is voor mij het grote voordeel. Ik vind het ook tof om mijn klapke te doen met de mensen. Ik heb intussen een vast arsenaal aan mopjes. Veerman, hoeveel mogen er nog bij? Tot als hij zinkt! Tot hoelang vaar je nog? Tot aan mijn pensioen!

Ik vaar nu enkel nog de weekendshift. Zo kan ik rustig aan mijn pensioen beginnen denken. Of ik het ga missen? Goh, ik heb hier natuurlijk veel meegemaakt. Als ik aan mijn anekdotes begin, heb je minstens een halve dag nodig." (lacht)

Voor uw overzet tussen Appels en Berlare maar één adres: motorpondje ABA. Vraag zeker naar de anekdote over de ontsnapte boot met tienermeisjes!

Herder Hamdi spreekt de taal van de schapen

Deze maand maken de schapen van Jens en Nils Mouton hun comeback in Gent. Je kunt de beesten onder meer zien grazen aan de Blaarmeersen, Watersportbaan en Coupure. De broertjes Mouton vertellen over hun project, waarvoor ze Hamdi als herder extraordinaire inschakelden.

"Het grote voordeel? Ze kunnen op de steile borders lopen, maken de berm niet kapot en verspreiden intussen allerlei zaden. En niet te vergeten: het is gewoon leuk om schapen in Gent tegen te komen. Omdat de stad niet zo'n evident graasterrein is, heb je een fantastische herder nodig die het allemaal in goede banen leidt. Het is een vak apart en véél meer dan zomaar wat rondwandelen. Nee, je moet de kudde gezond houden, jouw hond juist aansturen en op tijd reageren als er eentje de verkeerde kant oploopt. Een herder moet niet alleen bij de pinken zijn en zijn kudde door en door kennen, hij moet de beesten ook echt aanvoelen. Dat kan Hamdi als de beste. Hij weet perfect welk schaap het liefste vooraan loopt en welk schaap hij in de gaten moet houden. Hoewel hij amper een woord Nederlands kan, spreekt hij als geen ander de taal van de schapen."

Dwars door Gent

De oprechte trots waarmee herder Hamdi voor de foto's poseert, spreekt boekdelen. En hoewel we zijn Albanees onmogelijk begrijpen, horen we in zijn stem wel vreselijk veel liefde voor zijn vak. Zijn dochter Valdete probeert het vuur van haar vader voor ons in woorden te vatten:

"Ik vind het een ontzettend mooi beroep. Ook in Albanië was ik herder, net zoals de rest van mijn familie. We leefden er echt samen met onze schapen, dag en nacht, zomer en winter. Soms trokken we met de hele kudde de bergen in om dan pas een paar dagen later terug naar huis te keren. Hier in België gaat dat natuurlijk anders. Niet alleen is het klimaat hier véél slechter en weet je nooit of het nu zomer of winter is, hier grazen de schapen ook in de stad in plaats van in de bergen, dus mag ik niet kiezen waar ik wandel.

Hoewel het een rustig ras is dat normaal erg goed luistert, moet ik toch opletten dat er niet eentje uit de kudde ontsnapt, want dan volgen ze allemaal. Het zijn en blijven dieren, dus uiteraard doen ze niet altijd wat ik wil, maar zelfs dan blijft het belangrijk om je geduld te bewaren. Dat vind ik er trouwens zo leuk aan. Zet mij in een kantoor aan een computer en ik krijg stress! Nee, ik werk veel liever met dieren dan met mensen.

Een of twee keer per jaar wandelen we met onze schapen dwars door Gent. Oké, af en toe wordt er dan ongeduldig geclaxonneerd, maar de meeste mensen zijn blij verrast, wachten netjes en nemen wat foto's voor op Facebook. Daar kun je dan onze volledige route volgen.

Of ik dit blijf doen tot aan mijn pensioen? Zeker weten, en liefst nog een hele poos langer als dat kan. Voor de rest van mijn leven, of tot ik niet meer op mijn benen kan blijven staan!"

Grasduinen door alle projecten van vzw De Grazer kan op www.vzwdegrazer.be.

Boswachter Bjorn

Ook een boswachter heeft stress

De rechterhand van Moeder Natuur

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234