Dinsdag 25/01/2022

Hello Mister Hanze - deel 17

null Beeld UNKNOWN
Beeld UNKNOWN

Elke keer als we naar het MPC rijden, kijk ik na de wereldberoemde bocht op de tweede ring dwangmatig naar links. In de verte zie ik al de daken van de Lama Tempel en een paar honderd meter daarvoor staat een kantoorgebouw. Het heet Gehua Tower en ziet eruit als zo maar een gebouw. Dat is het niet.

De begane grond en de eerste verdieping van Gehua Tower zijn ingenomen door de Visa Service. Die moet eigenlijk Visa NO Service heten.

Ik heb anderhalve dag gekampeerd in dat gebouw. Dat was op een donderdag en vrijdag in oktober. Ik had de zondag daarvoor de marathon gelopen (al is lopen een overkwalificatie, toch ben ik er trots op) en de loopgroep met wie ik in China was binnengekomen, had het land verlaten.

Dat was niet zonder slag of stoot gebeurd en net toen ik de hutong-wijk Houhai bezocht - daartoe geholpen door een collega-journalist die natuurlijk iemand was van de Stasi - kreeg ik telefoon van onze loop-akela. Helemaal in paniek: zij waren amper China uitgeraakt, maar ik zou pas zware moeilijkheden hebben.

Er was een groepsvisum en dat betekende samen uit, samen thuis. Maar mijn ticket was drie dagen verlaat. Conclusie: ik was illegaal in China. Eerst vond ik dat wel grappig. Dus vroeg ik aan journalist-spion Tao of hij mee kon met mij naar de Visa Service. Hij wilde wel. Ik dacht: als hij de uitleg doet, heb ik zo een ander visum.
Ja hallo, toen ik hem bleek zag wegtrekken rond de neus, wist ik hoe laat het was. Geen individueel visum zonder het groepsvisum. Maar dat lag dus op de luchthaven. Wij naar de luchthaven. Tao stond erop om alles te betalen en ik liet hem doen. Daar speelde ik alsof ik buikpijn had gehad en daarom niet mee was vertrokken.

De grenspolitie liet ons drie uur wachten. Ik kocht voor ons allemaal Starbucks koffie (Vanilla Latte Venti voor mij), maar dat hielp geen ene moer. Tot Tao toch een flik bereidwillig vond om dat papier te gaan halen. Plots had ik een kopie van het groepsvisum. Daarmee toogden we terug naar de visumservice.

Inmiddels was de ambassade gealarmeerd en die hadden ook een brief geschreven. Met een hele farde papier ging ik de volgende dag aanschuiven. De kenaus bleven onverbiddelijk. De hoofdkenau nam mijn papieren en mijn paspoort en zei: "you no exist in China". Ze keek voorbij mij en zei: "next one".

You no exist in China. 24, Day Six was juist op tv geweest. Ik had ineens een visioen van Jack Bauer en hoe gesloopt die was teruggekeerd uit China. Ik werd nog bleker dan Tao. We wisten het allebei even niet meer.

Toen gebeurde iets heel vreemds. Er kwam van nergens uit een kindje op mij toegelopen en dat wilde handjeklap spelen. Normale kindjes komen niet op mij toegelopen en helemaal van slag speelde ik het spelletje mee. Voor ik het wist deed één van die visummadammen mee en waren we met drieën aan het lachen. De hoofdmadam kwam ook en legde haar hand op de stapel handen.
Ineens schoot alles in gang en drie minuten later had ik een visum.

Entries: 0. Exit: binnen de drie dagen. Om u maar te zeggen dat ik gemengde gevoelens heb als we Gehua Tower voorbijrijden.
En nu de Poly Plaza-update. Er is paniek uitgebroken in ons hotel. Het meisje Wang Li bij wie ik mijn belwaarde ga opladen (geen metafoor), duwde mij gisterenavond een blad onder de neus. Een questionnaire over hoe goed of slecht het business center was.
Dezelfde vragenlijst die ik nu al een hele week op mijn bed vind. Ze hebben hier turndown service. Ik grapte de eerste keer - turn ón service? - maar dat begreep het kamermeisje natuurlijk niet. Had ze ja gezegd, dan hadden we pas een probleem.

Volgende week vertrekken we rond deze tijd massaal uit Poly Plaza en dan zal er volk aan de deur vliegen. Wie de meeste goede rapporten heeft, mag blijven. Ik ga punten geven op hun Engels.
En om u helemaal bij te praten nog iets over het weer. U zal mij niet geloven, maar toen ik daarnet naar de supermarkt liep, vond ik het frisjes.

Het wordt winter in Peking. Sven Nys gaat winnen. Daarvoor hebben we dan een hele maand in China gezeten, om volgende week naar huis te komen met een veldrit- en een voetbalmedaille. (Hans Vandeweghe)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234