Dinsdag 22/06/2021

Gamereview

'Hellblade: Senua's Sacrifice': Strijden tegen de horror in je hoofd

De Keltische heldin baant zich een weg door een onderwereld in 'Hellblade: Senua's Sacrifice' Beeld Ninja Theory
De Keltische heldin baant zich een weg door een onderwereld in 'Hellblade: Senua's Sacrifice'Beeld Ninja Theory

Hellblade: Senua’s Sacrifice is een gedurfde game, die u doet twijfelen aan alles wat u ziet en hoort. De gekwelde Keltische heldin hakt zich ­een eind door de onderwereld van haar eigen krankzinnigheid, die ook de speler tot waanzin kan drijven.

De hel waar Senua doorheen moet, zou een fantasieoord kunnen zijn waarvan er dertien in een dozijn gaan. Maar het verschil dat de Britse ontwikkelaars met deze videogame proberen te maken, is dat alles wat u ziet – of toch voor het merendeel – zich ook weleens in de door een trauma aangetaste geest van het hoofdpersonage zou kunnen afspelen.

Ergens tijdens de eerste uren van Hellblade: Senua’s Sacrifice wordt de naam van de grote tegenstander, die u zo dadelijk te lijf moet, alsmaar op knarsende toon herhaald, in een gekmakende cadans. Dit, en veel andere dingen die u ziet en hoort, is hoe mensen met een mentale aandoening de werkelijkheid zien, zegt Ninja Theory, de Britse studio achter het spel. Ze riepen daarom de hulp in van een legertje psychologen, neurowetenschappers en ex-patiënten, dat de designers hielp om een gamewereld te scheppen zoals die zou worden beleefd door iemand die aan psychoses lijdt.

Wat u meteen doet twijfelen aan alles wat u ziet en hoort in Hellblade: Senua’s Sacrifice. Is de verstorven, dorre, gevaarlijke wereld die de jonge Keltische vrouw moet doorkruisen om haar verdwenen geliefde te vinden ‘echt’, en dus een verzinsel zoals gamemakers er een paar honderd per jaar verzinnen? Of speelt hij zich volledig af in haar hoofd? Misschien is het wel een combinatie van de twee en lijdt ze aan geestesverschijnselen die zich manifesteren bovenop de echte gruwelen van de onderwereld die ze doorkruist?

Mythische fluisterstemmen

Een hallucinerend hoofdpersonage is op zich niets nieuws in videogames. Drogwaarnemingen komen voor in sequenties van Max Payne (2001), Silent Hill 2 (2001) en Spec Ops: The Line (2012). Maar het verschil dat Hellblade: Senua’s Sacrifice maakt, is dat de volledige game, het hele universum waarin de makers u droppen, ervan doordrongen is. Er komen geregeld visuele vervormingen van de ‘werkelijkheid’ waardoor Senua waadt, en in plaats van een klassieke vertelstem worden de gebeurtenissen besproken door een soort oud-Grieks, mythologisch koor van fluisterende stemmen.

In de kern van zijn actie is Hellblade: Senua’s Sacrifice een ontzettend conventionele game, waarin eenvoudige zwaardvechtacties de dienst uitmaken, afgewisseld door omgevingspuzzels en lange wandelsequenties, waarin u als speler wordt ondergedompeld in de waanzin van uw protagoniste.

Waar andere gamemakers geobsedeerd zijn door constante vernieuwing, volgt Ninja Theory hier regels en conventies die al lang zijn vastgelegd. Maar de gamemakers drapeerden daar hun eigen artistieke accenten over. Zoals die fluisterstemmen in het hoofd (tip: speel de game met een koptelefoon) en de soms vreemde visuele kronkels die de wereld vertoont.

Herhaling

We zijn het vandaag gewoon om computerspellen met een beetje auctoriële kwaliteit uitsluitend nog van het indiesegment van de gamewereld te verwachten. Maar Hellblade komt van een auteursstudio die uitsluitend grote producties maakt: ook de eerdere creaties van Ninja Theory, zoals Heavenly Sword, Enslaved: Odyssey to the West en DmC Devil May Cry, waren dure spektakels waaronder een rijke, verhalende en thematische laag zat.

De geest van helding Senua is getroebleerd, na enkele traumatische ervaringen.
 Beeld RV
De geest van helding Senua is getroebleerd, na enkele traumatische ervaringen.Beeld RV

Deze game mag meteen worden toegevoegd aan dat rijtje. Net als zijn voorgangers schittert hij namelijk met zijn solide gameplay. De zwaardgevechten zijn zelfs niet van de poes en de game heeft een unieke weerhaak in zijn spelregels zitten: elke keer dat Senua wordt verslagen, rot ze verder weg, tot de verrotting haar gezicht aantast. Op dat moment is het letterlijk game over, want de software wist op dat moment zelfs uw opgeslagen spel.

Het voornaamste probleem van de game is dat het spook van de repetitie vrij snel opduikt. Er zit weinig progressie in de kracht van uw hoofdpersonage: alles hangt van begin tot einde af van uw behendigheid. En er moet ontzettend veel worden gewandeld zonder dat er iets gebeurt. Anders hebben ze die stemmetjes in uw hoofd voor niets opgenomen, moeten de makers hebben gedacht.

Hellblade: Senua’s Sacrifice is nu beschikbaar.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234