Vrijdag 21/01/2022

Helemaal opgeknapt en gekapt

'Een bezoekje aan de kapper betekent voor veel mensen stress, terwijl het hen eigenlijk tot rust zou moeten brengen. Als kapper moet je tijd maken voor je cliënteel'

Wegdromen onder de weldoende kneepjes van de zenkapper

Eind mei 2000 begon Alain Chevalier zijn eigen one-to-one kapsalon: hij werkt enkel op afspraak en houdt eraan slechts één klant per keer te ontvangen. Als voormalig zaakvoerder van verschillende grote kapsalons had hij genoeg van het fabrieksmatige knippen en kleuren.

Een drukke zaterdagmiddag in het centrum van Brussel. Ik rep me door de straatjes in de buurt van het Sint-Goriksplein, en vervloek mezelf om het feit dat ik een afspraak met een kapper heb op een hectische dag als deze. Ziet u het al voor u? Een zoemend salon, massa's dames die hun haar nog netjes willen krijgen tegen de avond, nog honderd wachtenden voor u? Het lijkt geen geschikt moment voor een knipbeurt annex werkbezoek. Ik hoor het u denken: had die nu echt geen andere dag kunnen kiezen? Nee. Alain Chevalier stond erop dat ik zo snel mogelijk kwam. Dus sta ik om halfdrie voor een klein pand in de Rijkeklarenstraat. Klein in de zin van, ruw geschat, twintig vierkante meter totale grondoppervlakte. Maximum. En er valt geen klant te bespeuren. Alain werkt namelijk alleen op afspraak en houdt eraan één klant per keer te ontvangen. "Een bezoekje aan de kapper betekent voor veel mensen stress", legt hij uit terwijl hij me breed glimlachend de hand schudt. "Terwijl het hen eigenlijk tot rust zou moeten brengen."

"Als kapper moet je tijd maken voor je cliënteel. Ik had er genoeg van me op hetzelfde moment met verschillende hoofden bezig te houden. Sommige kappers vergeten dat er een mens voor hen zit, iemand die van hen verwacht dat ze mirakels verrichten met hun haar, die ervoor zorgen dat ze er goed uitzien. En als kapper kun je dat wel doen, maar een snit is enkel goed als die bij de persoonlijkheid van de klant past. En daarom hou ik ervan te praten met mijn klanten. Ik zoek uit wie ze zijn, wat ze willen en, ja, ook of het kapsel van hun dromen echt wel iets voor hen is."

Ik maak het me gemakkelijk in een van de twee roodlederen fifties-stoelen die de ruimte rijk is. Jawel, het woord ruimte is hier nog steeds op z'n plaats. Hoe klein het kapsalon ook is, de beschikbare oppervlakte is optimaal benut: door een spel van licht, kleur en enkele kunstwerken zijn Alain en binnenhuisarchitect Raoul Cavadias erin geslaagd het stekje een gezellige, bijna huiselijke atmosfeer te geven. Intussen legt hij een jazzy plaatje op en schenkt hij me vitaminethee in zilverkleurige, stenen kopjes van TséTsé Design. Zelfs de chocolaatjes lijken uitgezocht op vorm.

"Een intieme sfeer is belangrijk. Dit is mijn tweede thuis, en elke klant is een persoonlijke bezoeker die zich hier dadelijk goed moet voelen."

Intussen gaat hij met zijn handen door m'n haar. Of ik iets speciaals in gedachten had? Nu, mijn lokken zijn aan de korte kant, maar een bijknipbeurt kan ik altijd gebruiken. En een kleurtje lijkt me ook wel iets. "Ik werk alleen met natuurlijke producten", zegt hij terwijl hij een kleurenkaart tevoorschijn haalt. Ik kan kiezen tussen een voedende hennakuur of een kleurshampoo van Joyco. Toch maar de hennakuur, denk ik met een pijnlijke herinnering aan bijtende ammoniak nog vers in het achterhoofd. Maar de kuur is voor later. Alain haalt eerst zijn scharen boven, en doet iets waarvan ik me al mijn hele leven afvraag waarom kappers het niet doen: hij knipt mijn haren droog. "Zo zie ik direct het resultaat." Dat lijkt me ook wel, ja. Ik heb nooit begrepen hoe iemand kan zien hoe mijn natte, weerbarstige krullen zich in gedroogde toestand zullen gedragen.

Mijn oog valt op een transparant visitekaartje waarop naast zijn naam, telefoonnummer en internetadres ook de veelbelovende lijn 'art of hair' staat. Ziet hij zichzelf als een kunstenaar? Hij lacht breed: "Ik hou wel van kunst, maar dit vak is een ambacht. Al wil ik mezelf wel eens een beeldhouwer noemen. Want dat is wat ik doe: ik sculpteer haar."

Een kwartier later vraagt hij me plaats te nemen in de ligzetel annex wasbak die discreet achter een muurtje staat. Ik verheug me op wat komen gaat: op de brochure stond het fantastische woord hoofdhuidmassage, en daar wil ik wel eens goed voor gaan liggen. En dan gebeurt het: ineens komt er een zacht new-agemuziekje uit de boxen, gaan de felle lichten uit en wordt de ruimte van de wasbak in een blauw-oranje waas gehuld. Alain vraagt me te ontspannen (Hoezo? Ik bén ontspannen!), de ogen te sluiten en op mijn ademhaling te letten. Met een kleine, blauwe kogelroller (Blue Oil van Aveda) tekent hij pepermuntfrisse olielijntjes op mijn haar en voorhoofd, vervolgens laat hij zijn vingers over die lijntjes dansen. Niet alleen bewandelen zijn handen denkbeeldige lijnen op mijn hoofd, ook mijn oren krijgen zachte, doch weldoende kneepjes. Ik zak dieper weg. Voor mij mag dit een hele dag duren. Jammer, maar helaas: dit is niet het geval. Het geluid van stromend water en de geur van rozemarijn en munt (Rosemary Mint Shampoo van Aveda) halen me terug naar de aarde. Het hennamoment is inmiddels aangebroken. Alain trekt zich terug in een minikeukentje, en ik hoor hem in de weer met potjes en lepeltjes. En was dat het geluid van een brekend ei? Inderdaad. "Een ei maakt het mengsel nog voedender", is de verklaring. Juist. Het hennadeegje gaat op mijn hoofd, dat vervolgens wordt ingepakt in een laagje aluminiumfolie.

We hebben een halfuurtje de tijd om te kletsen. Over zijn verzameling etnische kammen, bijvoorbeeld. Die wil hij hier volgende maand tentoonstellen. En over het concept freelance kapper. Hij komt bijvoorbeeld ook aan huis, knipt 's avonds en op zondag. Verder wil hij in mei een weekje de New Yorkse kappersscene gaan verkennen, om bij te leren. Hij durft hardop te dromen dat hij best wel de kapper van Madonna zou willen zijn. Hij vertelt honderduit over zijn interesse in de Ayurvedische levenswijze, over India, een land dat hij wel eens wil bezoeken. En over het begrip zen raken we ook niet uitgepraat. Hij wil rust en kalmte uitstralen. Als ik hem probeer diets te maken dat hij aardig op weg is, bekent hij dat hij eigenlijk een heel onrustig mens is. Ik moet erom glimlachen. Dromen wij niet allemaal hetzelfde scenario, willen wij niet allemaal onze taken met een berustende glimlach afwerken, terwijl ons innerlijk een rimpelloze zee is? Jawel. Maar ons leven steekt nu ook eenmaal zo in elkaar dat innerlijke rust meestal een kwestie is van willen en niet kunnen. Vandaar dat we af en toe de behoefte voelen om onszelf een uurtje te laten verwennen. Noem het instantzen.

Intussen mag mijn haar uit de verpakking, wordt alles nog eens grondig gewassen en gedroogd. Hier en daar wordt nog een (nu gezond ogende) spriet weggeknipt. De finishing touch is een heerlijk ruikende wax die de toepasselijke naam 'Self Control' draagt. Anderhalf uur later betaal ik helemaal opgefrist de rekening: alles samen komt dat op een 3.000 frank (zo'n 75 euro). Niet goedkoop, hoor ik u denken. Nee, maar voor zo'n relaxerende kapbeurt wil ik wel wat dieper in mijn portemonnee tasten. Als ik de deur uitstap, geeft hij me drie zoenen. Ik glimlach en kus hem vriendelijk terug. Een zoenende kapper. Waar zullen we dat schrijven?

Cathérine Ongenae

Alain Chevalier - art of hair,

Rijkeklarenstraat, 1000 Brussel. Knipt enkel op afspraak: 0495/54.54.95.

Internet: www.alainchevalier.net

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234